null Beeld

Jeff Lynne’s ELO - Alone in the Universe

Moeilijk te zeggen welk gedeelte van Jeff Lynnes carrière ons het meest genegen is: zijn tijd met Electric Light Orchestra in het hart van de jaren 70, toen hij de ene breedbeeldhit na de andere afleverde (zingt u even een handvol titels mee: ‘Mr. Blue Sky’, ‘Evil Woman’, ‘Do Ya’, ‘Don’t Bring Me Down’, ‘Telephone Line’, ‘Xanadu’ (met de wonderbaarlijke Olivia Newton-John op zang)), of de jaren 80, toen hij zich ging toeleggen op het producen van de groten der aarde – ook hun namen kunnen gezongen worden: George Harrison, Brian Wilson, Del Shannon, Roy Orbison, Randy Newman, Tom Petty en, postuum, The Beatles. Om de keuze nog wat verscheurender te maken zetelde Lynne in die tweede periode ook nog eens in The Traveling Wilburys.

Was het de productiejob die hij onlangs deed voor Bryan Adams en waarbij hij toch een paar keer gedacht moet hebben: ‘Waar ben ik in godsnaam mee bezig?’ Feit is dat Jeff veertien jaar na de laatste studiofeiten zijn oude ELO-pet nog eens heeft opgezet. ‘Alone in the Universe’ begint met de regels: ‘When I was a boy I had a dream / All about the things I’d like to be / As soon as I was in my bed / Music played inside my head’. Melige melancholie waar er behalve Lynne bijzonder weinig zo wondermooi mee wegkomen. Lynne is een man van de melodieën, op het eerste gehoor eenvoudige exemplaren, die nadat de plaat gedaan is in je hoofd steeds complexere, ingenieuzere en verdomd hardnekkige vormen gaan aannemen. Op het gebied van de boodschaploze en enkel op pure schoonheid mikkende popsong, is Jeff Lynne een absoluut genie. Ik gebruik het woord zelden of nooit, maar als het moet, moet het. Genie.

Luister naar ‘All My Life’: een tekst van twee keer – wat zeg ik, dríé keer niks. ‘I’m so glad I found you / I just wanna be around you / All my life’: als u er binnenkort op Humo’s Rock Rally mee aankomt, is de kans groot dat we u vierkant uitlachen, maar als u het zingt bij een song van het kaliber waar Lynne hier mee uitpakt, leggen we de boel stil en roepen we u tot winnaar uit. Afgesproken. Geniaal – ’t is de laatste, beloofd – hoe de backings het in het refrein ineens voor het zeggen hebben, en de lead niets anders meer kan dan hier en daar de titel kreunen. ‘All my life’, en meer tekst is ineens niet nodig.

In ‘Love and Rain’ (‘It takes a lot of rain / To make a flower grow / Love and rain’) doet hij bijna exact hetzelfde, op een compleet andere manier. Alleen hij kan dat. Ook goed: de Roy Orbison-oefening ‘I’m Leaving You’ – waarvan de refreinregels ‘just before you go’ bijna exact in de mal vallen van Roys slepend bijtende ‘just before the dawn’ uit ‘In Dreams’. In handen van Lynne wordt het niettemin een song die perfect op eigen benen kan staan.

En staat niks slechts op ‘Alone in the Universe’, en niets wat niet op één van zijn klassiekers uit de seventies had kunnen staan, alleen zijn de pieken en dalen en verrassingen er wat uit. Oftewel: wat leeftijd met een mens doet. En gelukkig maar, of we zouden allang dood zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234