Jeremy Clarkson gaat online: 'Op het internet neuken ze paarden, hè. Je kunt je er wel wat veroorloven'

Terwijl er in Parijs klimaatonderhandelingen gaande waren, en daarbuiten de winter van 2015 verdacht veel weg had van de zomer van 2015, ontmoette ik de voornaamste pleitbezorger van het behoud van fossiele brandstoffen: Jeremy Clarkson.

'Ik haat mensen die te laat komen. Het is alsof je zegt: 'Mijn tijd is belangrijker dan de jouwe.''

‘Nog zeventien seconden over!’ Jeremy Clarkson puft triomfantelijk wanneer hij onze plaats van afspraak komt binnenvallen. ‘Ik haat mensen die te laat komen. Het is alsof je zegt: ‘Mijn tijd is belangrijker dan de jouwe.’ Brutaal is dat.’ De plek waar we elkaar treffen, is door hem gekozen: een Italiaan boven een pub in Notting Hill. Niet goedkoop, maar van het beste Italiaans dat je kunt krijgen in Londen. Clarkson ziet er dan weer uit zoals je dat bent gaan verwachten van Jeremy Clarkson: voor iemand die z’n kost verdient door te werken voor een medium dat geobsedeerd is met hoe je eruitziet, probeert hij er vooral heel erg normaal uit te zien. Tegen de tijd dat iemand 55 is, heeft een mens bepaalde keuzes gemaakt over zijn uiterlijk. Clarkson ziet er echter uit alsof hij besloten heeft om twee middelvingers op te steken naar de wereld: thuis heeft hij naar eigen zeggen tientallen identieke jeansbroeken in de kast hangen. En toch, op zijn 55ste begint de leeftijd zich eindelijk te roeren, zegt hij. Krakende knieën, dat soort dingen. Zijn levensstijl is dan ook de nachtmerrie van elke hartchirurg: ‘Ik rook enorm veel, elke dag. Ben ik wakker, dan rook ik. Punt.’

Het zijn niet alleen hartchirurgen bij wie de wenkbrauwen de hoogte inschieten telkens als het over Jeremy Clarkson gaat. Ik heb vrienden, normaal intelligent en bedachtzaam, in een stel gifspuwende cobra’s zien veranderden zodra ze hoorden van mijn plannen om met Clarkson te gaan lunchen. In beide gevallen ging het – toeval of niet – over een vrouw. Misschien is het wel de manier waarop hij over auto’s praat, die hen tegen de haren in strijkt. Zie: ‘De meeste sportwagens laten zich besturen met de elegantie van een koe die een wenteltrap op moet, maar deze voelt aan als honing smeren op Keira Knightley.’ En: ‘Deze moet je zien als Angelina Jolie: je weet dat ze knettergek is en enkel behangerslijm eet, maar je zou wel willen, niet?’ Het zijn uitspraken die niet onopgemerkt passeren. Misschien is Clarksons échte misdaad wel: te mannelijk zijn. Maar daarbij is zich mettertijd ook een vreemde wisselwerking gaan aftekenen tussen Clarkson en zijn criticasters: ze nodigen hem uit om een stereotiepe man te spelen, maar als hij daarop ingaat, zijn ze verbolgen.

Hier zijn wat minder bekende feiten over Jeremy Clarkson die ik tijdens de lunch te weten kwam: hij heeft ondanks alles goeie manieren, hij houdt van vogels en van sommige politici, hij vindt de Britse treinen voortreffelijk, hij is dol op het London Eye-reuzenrad en de Amerikaanse Hoover Dam. En vooral: hij is goed gezelschap, pienter en – hou je vast – doordacht. Zijn voornaamste zonde is er een die je in Groot-Brittannië op een eeuwigheid hellevuur kan komen te staan: hij is succesvol. We hebben het over de heisa die ontstond omdat hij een producer van ‘Top Gear’ in het gezicht zou hebben geslagen – kort, want de rechtszaak loopt nog. Als één en ander gebeurd is zoals het daags na de feiten breed uitgesmeerd werd in de pers, ging Clarkson duidelijk over de schreef. Maar dan nog was het onmiskenbaar de geur van leedvermaak die opsteeg uit de collectieve verontwaardiging die hem te beurt viel.


Testosteronfeest

‘Top Gear’ draaide om de auto’s die erin aan bod kwamen, maar het geheim achter het succes was niet de ontploffingsmotor. Het programma had evengoed over vissen kunnen gaan, want het waren uiteindelijk de drie mannen die het presenteerden die het hart van ‘Top Gear’ vormden, of ze nu met auto’s raceten of een stoomlocomotief restaureerden. Het was zo mannelijk als een rugbykleedkamer, en je wou erbij horen. Tot Het Incident. Clarkson werd ontslagen. Richard Hammond en James May volgden hem. En zo komt het dat er binnenkort een nieuw testosteronfeest van start gaat, uitgezonden door Amazon Prime – de online streamingdienst in het leven geroepen door internetgigant Amazon. Drie mannen van middelbare leeftijd die hun overstap maken van het oude medium naar een nieuw: hoe dat er zal uitzien, daar kan Clarkson nog niets over zeggen. Maar dat het niet hetzelfde kan zijn, staat vast: Amazon is in Amerikaanse handen, de BBC was oer-Brits. ‘Bovendien is Amazon op het internet, en mensen neuken paarden op het internet. Ik denk dat je je online dus iets meer kunt veroorloven.’

Een naam heeft het nieuwe project nog niet volgens Clarkson, eerdere ideeën als ‘Gear Knobs’ en ‘House of Cars’ zijn ondertussen alweer van tafel geveegd. Voorlopig bestaat het productieproces uit mensen uit het niets opbellen of ze geïnteresseerd zijn in meewerken aan een naamloos programma dat bestaat uit drie kerels die filmpjes maken voor het internet. En toch zou Clarkson volgens de kranten zo’n 10 miljoen pond per jaar verdienen aan zijn Amazon-avontuur. Moeilijk te geloven van iemand die naar eigen zeggen elke werkdag onderbreekt om naar de Britse variant van ‘Schatten op zolder’ te kijken. ‘Bovendien zijn de brainstormsessies achter de schermen eerder bescheiden. Veel meer dan naar een wereldkaart kijken en je afvragen waar je nog niet geweest bent, is het eigenlijk niet. Noord-Korea en Iran, dat is het zowat.’

Of het nog niet bij hem is opgekomen om met pensioen te gaan na het BBC-debacle? Clarkson geeft toe van wel, al kan hij zich niet inbeelden dat hij ooit zijn laptop definitief zou dichtklappen. ‘Ik zal altijd wel blijven schrijven. Al beschouw ik dat niet echt als werken. Ik kijk nog elke week uit naar donderdagochtend, wanneer ik mijn column voor de Sunday Times bijeenschrijf. In de tijd die verstrijkt tussen gaan zitten en het punt waarop mijn laptop volledig opgestart is, heb ik al zo’n duizend woorden klaar zitten. Het duurt me dan zo’n twintig minuten om die allemaal neer te schrijven, en daarna nog een uurtje om er iets leesbaars van te maken.’ De woorden die Clarkson op zulke ochtenden neerschrijft, worden na een tijdje steevast gebundeld in een boek, dat dan aangeprezen wordt op metershoge posters in de gangen van de Londense metro. Met succes: Clarksons boeken worden in Groot-Brittannië nog altijd per pallet verkocht.

Af en toe gaan er dan ook stemmen op dat Clarkson misschien meer op zijn plaats zou zitten in het parlement, met een electoraat als het zijne. Zelf vindt hij dat echter niet: hij gruwt van het idee dat hij gebonden zou zijn aan partijstandpunten. Sterker nog: hij weet niet eens voor wie hij gestemd heeft, de voorbije verkiezingen. ‘Ik moest drie uur rijden naar Chipping Norton, waar ik ingeschreven stond. Eindelijk aangekomen stap ik dat stemhok binnen, en net dan besef ik dat ik mijn leesbril niet bij me heb. De enige bril die ik kon lenen, maakte het nog erger. Maar ik mocht niet meer naar buiten om een nieuwe te gaan kopen: ik had mijn stembiljet al gekregen. Bijgevolg heb ik dus geen enkel idee op wie ik uiteindelijk gestemd heb.’


Een glaasje rosé

Ik wil van Clarkson weten hoe zijn leven achter het stuur precies begonnen is. Het was toen hij nog een jonge reporter was, de pagina’s van een plaatselijke krant in Rotherham volpennend. ‘Op een dag ontmoette ik een collega die vanachter het stuur van een wagen vandaan kroop die qua kostprijs makkelijk de jaarbegroting van Rotherham overtrof. Ik vroeg hoe hij daar in ’s hemelsnaam aan was gekomen, en hij legde het me uit: je hoefde gewoon maar een fabrikant te laten weten dat je een recensie wilde maken van hun nieuwste model, en dan lieten ze er prompt één voor je deur parkeren – verzekerd én volgetankt, helemaal de jouwe voor een week of twee. Gratis. Al wat je in ruil moest doen was achteraf in een paar kolommen schrijven wat je ervan vond.’

En dan zit het erop. We zijn niet eens halfweg de kroegentocht die ik me had voorgesteld bij een middagje Jeremy Clarkson. Hij heeft niet eens zijn tweede glas wijn opgedronken. Een andere schok: er zat rosé in het glas. Wanneer we weer buiten staan, wordt er een feloranje sportwagen afgeleverd. ‘De nieuwe Audi A8,’ zegt Clarkson terwijl hij instapt – de deur wordt ondertussen voor hem opengehouden – en hij stuift weg. Voor een vegetariër zou het de ideale gelegenheid zijn om iets te murmelen over compensatiedrang. Maar niet bij Clarkson: die heeft namelijk niets te compenseren.

© Financial Times

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234