null Beeld

Jeroen Meus: de man die 150.000 kookboeken verkocht

Het leven van Jeroen Meus, die drieëndertig is, zit in een stroomversnelling. Alles lijkt hem mee te zitten: hij is een geliefd tv-kok, hij heeft de mazzel dat het bijbehorende kookboek al geruime tijd op één staat in de boekentoptien, en bovendien lijkt ook Luzine, zijn restaurant, niet meteen voor een spoedig faillissement in aanmerking te komen.

Enkele quotes van Jeroen Meus



HUMO Heeft jouw 'eigen stijl' al contouren?

Meus «Bijna. Ik ben een trendhopper geweest: fusion, een beetje moleculaire keuken - die technieken zijn ondertussen gemeengoed - en cuisine de terroir. Maar na dat trendhoppen ben ik er vooral achter gekomen dat ik in hoofdzaak een redelijk klassieke kok ben. Ik ben ook klassiek geschoold: georiënteerd op de klassieke Franse keuken - een beetje zwaarder eten, met goede wijn erbij.
»Fusion was ooit een eyeopener voor mij: ineens was de hele wereld voorhanden in de keuken. Nu wordt er weer zo lokaal mogelijk gekookt, met producten van bij ons. Dat komt natuurlijk door René Redzepi van Noma in Kopenhagen, het 'beste restaurant ter wereld'. Die man, een soort Baudelaire, wordt tegenwoordig overal gekopieerd.
»Hij verwerkt zelfs mos in zijn gerechten. Pas op, ik ben daarin geïnteresseerd, hè, maar ik ben al even geïnteresseerd in de superklassieke keuken, de keuken 'van vroeger'. Weet je wat het is? Ik ben geïnteresseerd in eten tout court. Vooral dát wil ik laten merken in 'Dagelijkse kost'.»

HUMO Ik ga al een tijdje mee, en ik kan me niet herinneren dat er ooit zoveel belangstelling voor de keuken en de gastronomie was als nu.

Meus «Volgens mij willen mensen steeds meer recreatie in hun dagelijkse leven inbouwen, tot in hun basisbehoeftes toe. Zomaar koken, omdat het nu eenmaal moet, willen ze niet meer, neen, ze willen er 'iets leuks van maken'. De werkdruk ligt tegenwoordig zo hoog dat mensen zelfs ontspanning en amusement in koken gaan zoeken, zou je kunnen zeggen. Maar ik denk niet dat er ons binnenkort ook een strijkhype te wachten staat (lacht).
»In mijn restaurant word ik dagelijks geconfronteerd met de hype rond koken en gastronomie, en ik stel vast dat het meer een Belgisch dan een Nederlands verschijnsel is. Veel Belgen hebben het aan tafel over eten, en waar je zoal lekker kunt eten, en waar ze laatst óók lekker hebben gegeten. Terwijl ze aan het eten zijn. Nederlanders nemen onder het eten liever de actualiteit door.
»Bij ons zit restaurantbezoek steeds meer in de amusementssfeer. Ik stel dat vast, en ik denk dat ik vooral een dienaar ben van mensen die op zoek zijn naar culinair entertainment en naar ontspanning.»

HUMO Die Ramsay is een nare man, zelfs als hij een nare man zou spélen.

Meus «Ik vind hem verschrikkelijk. Toen ik stage liep ben ik ook altijd met schreeuwers en bullebakken in aanraking gekomen, en altijd dacht ik: 'Later ga ik het op een andere manier aanpakken.' Onlangs zag ik een reportage over René Redzepi, die ook een geweldige schreeuwer bleek te zijn. Ik dacht: 'Je mag je succes hébben, jong - onnozelaar. En weet je wat? Stop je mos maar in je gat.'
»Liever géén sterren dan zulk gedrag te moeten tentoonspreiden. In de keuken van mijn restaurant lachen en zeveren we zo vaak mogelijk, en er wordt óók gepresteerd. Natuurlijk moet je als chef zo nu en dan de puntjes op de i zetten, maar dat hoeft geen scheldpartij te worden: een goede coach heeft goede peptalk in huis. Ik leg ook nooit de nadruk op de hiërarchische positie van de chef: in de keuken gedraag ik me als een deel van het geheel.»

HUMO Zullen we het in de gauwigheid nog even over het lievelingskostje van Adolf Hitler hebben, forel in boter gebakken, Führel dus, en meteen ook over die gewraakte aflevering van 'Plat préféré' in 2008. Toen er een rel over dat programma ontstond, was het alsof je van het aardoppervlak verdwenen was. Ik kon je in ieder geval nergens vinden.

Meus «Het enige wat ik toen kon doen, was: de boel laten bekoelen. 't Ging al heel snel niet meer over mij: het werd een politiek verhaal, waarbij zelfs de beheersovereenkomst van de VRT betrokken werd. Ik heb toen tegen Jan Stevens, de programmadirecteur, gezegd: 'En nu ga ik me bukken. Laat ze maar schieten.' En ik ben naar het buitenland vertrokken.
»We wisten natuurlijk wel dat we iets raars hadden gemaakt, iets dat reactie zou uitlokken. Wat Hitler graag at interesseert me nog steeds, want hoe werkelijk hij ook geweest is, hij is voor de rest zó onwezenlijk dat je denkt dat hij nooit moet eten.»

HUMO Je bent drieëndertig jaar na de Tweede Wereldoorlog geboren. Het zou kunnen dat voor jou andere monsters symbool staan voor het Absolute Kwaad.

Meus «Neenee, voor mij is hij het Absolute Kwaad, het toppunt van verderf, en misschien ben ik een sick mind als ik me afvraag: 'Wat zou die ploert nu eten?' Aan de vooravond van de inval in Polen.
»Enfin, ik heb die aflevering van 'Plat préféré' onlangs nog eens bekeken, en 't is één van de mooiste die we gemaakt hebben. Die hele heisa errond vond ik natuurlijk verschrikkelijk: een lezersbrief in Humo waarin opgeroepen werd om mijn restaurant te boycotten...
»En aan de andere kant van het politieke spectrum, op de site van Stormfront, werd ik tot held uitgeroepen, en dat stond nu niet bepaald op mijn verlanglijstje. Maar los daarvan is 'Plat préféré' nog altijd mijn lievelingsprogramma, en ook mijn hoogtepunt. Het idee is bovendien nog niet op. Wij waren behoorlijk moe op de duur, maar ooit komen we er wel mee terug.»

U leest het volledige interview op dinsdag 14 juni in Humo 3693/24.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234