Jeroom gaat internationaal: 'De apen die bij Humo rondlopen, dát blijft mijn familie'

Humo’s huiscartoonist Jeroom – de vader van probleemkinderen als Ridder Bauknecht, Jos het Debiele Ei, Wouter Beke, Tettenman en Reetman, en tevens de sterker behaarde helft van het duo Snelders-Ouedraogo – heeft een boerenjaar achter de rug: zijn Knuffelbos danste een polonaise van Vlaanderen tot in de States, waar Comedy Central hem een contract aanbood om zijn cartoons te verfilmen. En tussendoor stal hij ook nog eens de harten van vrouwelijk Vlaanderen in ‘De slimste mens ter wereld’.

Kortom: Jeroom werd dit jaar een beetje van iedereen. En binnenkort is hij ook nog eens overal: de knoppen waarmee hij de laatste weken furore maakte in de jury van ‘De slimste mens ter wereld’ kunt u nu al downloaden* als Android app – Apple-fans moeten nog even geduld oefenen.

Jeroom «Mijn cadeau aan het Vlaamse volk. Nu heeft nonkel Jos op Nieuwjaar ook de nodige soundeffecten tot zijn beschikking als hij weer eens flauwe moppen begint te tappen.»

HUMO Ook bij jou bleek eens te meer welk effect aantreden in ‘De slimste mens ter wereld’ kan hebben op de bekendheid van een mens.

Jeroom «Ik heb nooit te klagen gehad over een gebrek aan aandacht, maar ik merk dat mensen nu ook een gezicht op de naam – mijn naam – kunnen plakken. Daarvoor was Jeroom voor de meesten iets immaterieels, iets dat in de lucht hing en af en toe een cartoon dropte. Maar door met mijn kop op tv te komen, bereik ik een publiek dat me niet noodzakelijk kent van in Humo of van op het internet. Nu zijn er ook mensen die me kennen zonder echt te weten wat ik doe, maar die weten dan bijvoorbeeld wel dat ik samen ben met Elodie.

»Ik heb die boot lang afgehouden. Ik word eigenlijk ook niet graag herkend, maar ja: begin er maar eens aan als je met een zwarte vrouw van 2 meter hoog en een Olympische medaille over straat loopt. Dan heb je je anonimiteit al voor een stukje opgegeven, hè. Maar aan de andere kant: mensen moeten toch niet weten wat ik ’s morgens eet of hoe ik kerst doorbreng om mijn werk te begrijpen? Mocht ik nu het soort artiest zijn wiens werk een uiting is van zijn diepste emoties, dán ja.»

HUMO Ik mag hopen dat jouw werk geen uiting is van jouw diepste emoties.

Jeroom «God, nee. Laat ik het nu eens officieel zeggen: mijn werk en ik, wij staan mijlenver uit elkaar. Niets met elkaar te maken. Sommige mensen verwachten dat ik ook in het dagelijkse leven de hele tijd vuile moppen spui of sarcastisch loop te doen. Maar jij kan nu ook getuigen: ik ben ook maar een simpele Vlaming die voor zijn centjes moet gaan werken en die voor de rest beleefd met twee woorden spreekt.»

HUMO Nu nog wel, maar wat als dat hele Amerika-gedoe je straks naar het hoofd stijgt?

Jeroom «Ik heb de indruk dat iedereen rondom mij daar veel meer belang aan hecht dan ik. Uiteindelijk gaat het ook maar om wat filmkes, hè. Op zich twee keer niets. Nu, ik loop zelf ook wel van ‘Amerika! Amerika!’ te toeteren op Facebook en zo, maar het kan evengoed met een sisser aflopen. Voor hetzelfde geld krijg ik straks telefoon dat Comedy Central failliet gegaan is, of dat dat hele Amerika-verhaal eigenlijk één lang uitgesponnen verborgencameragrap is.»

HUMO Kom kom, niet zo bescheiden, Jeroom.

Jeroom «Voorlopig is het vooral het leven van mijn agent dat veranderd is – er komen pakken papierwerk bij kijken – terwijl ík ondertussen nog altijd in de file sta, net als iedereen. Ik ben nog altijd een heel normale mens: ik moet óók nog altijd mijn benzine stelen op de redactieparking.»

HUMO In tegenstelling tot wat je ons allemaal hebt voorgelogen de laatste weken, ben je dus nog niet rijk geworden van je Amerika-avontuur?

Jeroom «Op dat vlak is het nog niet om over naar huis te schrijven, nee. Die beelden die ik op mijn Facebookpagina zet – ik op een adelaar, dollars uitstrooiend tegen de achtergrond van een wapperende Amerikaanse vlag – moet je dus misschien een béétje relativeren. Het is wel gek dat mensen nu blijkbaar denken dat ik binnen ben. Tot voor kort vroegen ze me: ‘En wat is je échte job?’ Terwijl ze me nu verbaasd aankijken als ik zeg dat ik nog elke dag moet gaan werken.»

HUMO ‘Mijn humor stopt aan de landsgrenzen,’ zei je twee jaar geleden nog in Humo. Je mag hierbij je woorden inslikken.

Jeroom «Nee hoor, dat is nog altijd zo. Mijn faam reikt tot aan de Nederlandse en tot aan de Franse grens, en niet verder. Daarachter? Allemaal woestijn. Maar het verschil is dat ik nu weet dat er áchter die woestijn nog miljoenen fans staan te joelen, die allemaal niet kunnen wachten om me in hun hart te sluiten. Het was dus vooral zaak om over die corridor van humorlozen te raken, weet ik nu. En dat is gelukt, met dank aan de Amerikanen – net hetzelfde wat ze destijds met Berlijn hebben gedaan, nu ik eraan denk.

»Nee, echt. Frankrijk en Nederland, daar stonden ze destijds met open mond naar me te kijken.»

HUMO Je hebt dus wel geprobeerd om ook in het buitenland door te breken?

Jeroom «Een hele tijd geleden, en dan vooral omdat Kamagurka er wél voet aan grond had – ik heb eens een namiddag zijn adresboekje mogen lenen. Al die brieven en e-mails die ik toen teruggekregen heb: ‘Sorry, dat doen we niet’, ‘Niet geïnteresseerd’... ‘Niet erg,’ dacht ik, ‘ik blijf wel in Vlaanderen.’ Ik deed allang geen moeite meer, tot op een dag die mail van Comedy Central binnenliep.

»Ik ben gewoon gebóren voor het geluk.»

HUMO Je bent nu even met het Knuffelbos gestopt in Humo. Uitgedanst?

Jeroom «Nee, gewoon even laten afkoelen. Als je merkt dat mensen iets leuk vinden, moet je dat ook niet gaan uitmelken, vind ik. Vroeger had ik dat nog meer: zodra ik merkte dat iets aansloeg, draaide ik het bij wijze van spreken de nek om. Tettenman en Reetman zijn allebei op die manier gesneuveld. Maar nu ik wat ouder word, besef ik dat je het niet altijd zo hoeft te doen. Neem nu de Knuffelbos-app, waarmee je zelf je tekstballonnen kan maken: zou ik vroeger nooit gedaan hebben. Maar die afwisseling, die heb ik nu wel nodig. Je kan toch ook niet elke dag salami eten op je boterham of met dezelfde vrouw slapen? Nee, afwisseling is gezond. (Denkt na) Hm, schrap dat van die vrouw misschien toch maar.

»Omdat ik zo veel verschillende dingen doe, zie ik mezelf ook niet als een echte cartoonist. Respect voor de echte tekenaars, die zich een jaar opsluiten om aan een album te tekenen; ik zou er knettergek van worden. Dat is ook wat ik zeg als zo’n jonge tekenaar mij om raad komt vragen: ‘Probeer zo veel mogelijk dingen uit, blijf niet steken in één discipline.’ Ik hou er ook niet van dat ik gebonden ben aan mijn tekenstijl, zodat mensen meteen kunnen zeggen: ‘Dát is van Jeroom.’»

HUMO Streven de meeste artiesten niet net naar zulke herkenning?

Jeroom «Bij mij is het net andersom: ik word liever herkend om mijn vorm van humor, en die kan ik nu eenmaal overal in steken. Ik ben ook heel snel gestopt met tekenen, omdat het me meer hinderde dan iets anders. Het Knuffelbos is zowat het enige dat ik nog echt teken.»

HUMO Ik kwam toevallig op je Wikipediapagina terecht. Was je vader écht een Gallipoli-kenner, zoals daar staat, of is dat iets dat je er zelf ingestopt hebt?

Jeroom (verwonderd) «Staat dat erin? Ja, dat is effectief zo: ik ben de zoon van een Gallipoli-kenner, hoe van de pot gerukt dat ook klinkt.

»Mijn vader zaliger, hij is ondertussen zo’n acht jaar overleden, was gefascineerd door de Groote Oorlog, en dan meer bepaald door de slag om Gallipoli, in Turkije. Hij kende het daar als zijn binnenzak. Hij gaf er ook lezingen over, en op een bepaald moment kreeg hij zelfs dreigbrieven van de Grijze Wolven (een extreemrechtse groepering in Turkije, red.), die het niet pikten dat mijn vader de ware toedracht vertelde over die slag, die blijkbaar een soort van heilige status heeft in Turkije.

»Gallipoli, dat was de passie van mijn vader, en wij deelden daarin. Het huis stond vroeger vól met boeken over die slag, maar daar bleef het niet bij: we gingen ook zo’n drie keer per jaar naar Gallipoli op vakantie. Daar stond één hotelletje, en omdat het er beschermd gebied is waar niets veranderd mag worden, zie je er echt nog de beenderen van de gesneuvelden uit die slag uit de grond steken. Daar speelde ik dan tussen als kind. Mocht iemand zich nog afvragen waarom ik zo verknipt ben, ziedaar het antwoord.»

HUMO Ben je daar nog voor in behandeling?

Jeroom «Ach nee, ik heb al bij al een normale jeugd gehad. Niets aan overgehouden, aan die vakanties – ook nooit meer in Gallipoli geweest sindsdien. Als kind stel je je daar ook geen vragen bij, waarom andere kinderen naar pretparken gaan terwijl jij tussen de ruggengraten en de ribbenkasten naar kogelinslagen loopt te zoeken, om daarna naar triptieken te gaan kijken in de plaatselijke kerk. Ik werd namelijk ook heel mijn jonge leven van museum naar museum gesleurd, en onderweg deden we elke kerk aan om er naar de kunstwerken te gaan kijken. Mijn vele Jezus-moppen vinden dus hun oorsprong in mijn jeugd.»

HUMO Hoe belangrijk is familie voor jou?

Jeroom «Niet belangrijker dan bij iemand anders, denk ik. Maar het is nu eenmaal zo dat ik de helft van ons gezin al kwijtgespeeld ben: mijn broer is ook al lang geleden overleden. Ik blijf nu alleen over met mijn moeder. Dan wordt dat toch nog iets belangrijker, merk ik. Het is niet zo dat ik elke dag met haar aan de telefoon hang, maar je kijkt toch meer naar elkaar om.»

HUMO Er zijn niet veel mensen die hun familienaam op hun borst hebben laten tatoeëren, zoals jij.

Jeroom «Klopt, maar – het zal je verrassen – daar is nu ook weer niet zó lang over nagedacht. Als ik dan toch iets op mijn borst liet zetten, leek me dat gewoon een betere keuze dan pakweg de naam van m’n vriendin. Je vriendin kan weglopen, maar je achternaam blijft voor eeuwig de jouwe.

»Ik sta er allang niet meer bij stil als ik in de spiegel kijk, al staat die tatoeage vandaag wel ettelijke centimeters lager dan toen ik ze destijds heb laten zetten.»

HUMO Om even terug te komen op je Wikipediapagina: daarop wordt ook beweerd dat je al getrouwd bent.

Jeroom «Daarmee is dan in één klap bewezen dat die dingen vaak langs geen kanten kloppen. Ik heb trouwens ooit eens geprobeerd om mijn Wikipediapagina aan te passen, jaren geleden, maar ik kreeg het meteen aan de stok met een kerel die die veranderingen moest goedkeuren. Mijn argument – ‘Maar ik bén Jeroom!’ – kon vreemd genoeg op maar weinig begrip rekenen.

»(Snel) Maar nee, we zijn dus nog altijd niet getrouwd, voor jij er ook weer naar gaat vragen.»

HUMO Dit nog: hoe ziet 2015 eruit voor Jeroom? Het eerste het beste vliegtuig op naar Amerika als het daar écht interessant wordt?

Jeroom «Welnee. Ik kijk trouwens nooit vooruit. Zelfs niet als ik over straat loop. Maar ik zie mezelf nooit vertrekken bij Humo. Dat blijft mijn thuisbasis, hè, ik heb ook nooit iets anders gekend. Zie het als Mowgli die opgevoed is door de dieren en die dan uiteindelijk naar de grote stad gaat: allemaal heel leuk, maar de apen die bij Humo rondlopen, dát blijft mijn familie.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234