Jeune & Jolie

Wondermooi portret van een meisje van zeventien.

Een afgezonderd strand, een ziedend hete zon, rustgevend golfgeklots, een zonnebadend meisje. Ze richt zich op, kijkt gauw even in het rond om te checken of ze wel alleen is en speelt vervolgens haar bikinietje uit. Ze heeft niet gezien dat er wel degelijk pottenkijkers op de loer liggen: haar broertje houdt vanuit de struiken een verrekijker op haar gericht, en ook wij, de voyeurs in het donker, spieden uiteraard gretig mee.

Isabelle (Marine Vacth) wordt zeventien deze zomer – de leeftijd waarop meisjes zich 's avonds opmaken en stiekem het huis uitglippen naar de plek waar het zomerlief wacht; de leeftijd waarop hun ouders en hun schoolvriendinnen hen alleen maar doodvervelen en de nachten altijd zwanger lijken van spannende beloftes; de leeftijd ook waarop je elke aanraking en elke kus, hoe onhandig ook, als vreugdevuren in je hart voelt branden.

Maar wanneer we Isabelle na de vakantie terugzien, is ze – om Françoise Hardy maar even te parafraseren – niet langer het kleine meisje dat ze ooit was. In hotelkamer 6095 heeft ze een rendez-vous met een oudere heer die wordt gespeeld door Johan Leysen (God, wat een klasse, wat een présence). Het ooit zo onschuldige tienermeisje komt tegenwoordig aan de bak als high class escortgirl: haar afspraken lopen binnen op haar tweede mobieltje, ze vampt zich op in de toiletten van een bistro (rode lippen, hoge hakken), en ze rekent drie- tot vijfhonderd euro aan voor een beurt; en dat allemaal – zo lijkt het tenminste – uit vrije wil.

Meer gaan we niet verklappen, behalve dan dat regisseur François Ozon eindelijk nog eens een toppertje heeft afgeleverd – en dat was toch al geleden van ‘Swimming Pool’ (2003). Wanneer hij de campfanaat in zichzelf weet te bedwingen, en zich niet geroepen voelt om zijn films vol te proppen met gevleugelde baby’s (‘Ricky’), kitscherige musicalnummers (‘8 Femmes’) of slechte pastiche (‘Angel’); wanneer hij met andere woorden zijn regie en zijn camerawerk ingetogen en functioneel houdt, dan is Ozon in staat om ongelooflijk gracieuze cinema te maken; dan krijgen zijn beelden, op een bijna subliminaal niveau, vaak iets dromerigs en iets geheimzinnigs, zoals wanneer hij Isabelles gelaat violetrood laat oplichten in de donkerte van een concertzaal.

Waarom kiest dit engelachtige, thuis niets te kort komende, door alle liefde van de wereld omringde meisje zo makkelijk en zo zelfzeker voor de prostitutie? Doet ze het voor de poen? Voor de spanning? Uit rebelsheid? Is ze, zoals de moeder (Géraldine Pailhas) in een pakkende scène uitroept, slecht tot op het bot? Leeft ze een puberale fantasie uit? Of is er tijdens die bevreemdende zomervakantie, toen ze op dat strand werd ontmaagd door haar Duits vakantielief, iets gesprongen in haar hoofd?

Ozon laat het antwoord in het ijle hangen en ook de hemelsblauwe ogen van de ravissante hoofdactrice geven niks prijs – tot grote ergernis van een heleboel critici, en straks misschien ook tot grote frustratie van u. Maar moet er op alle vragen dan een klaar en duidelijk antwoord volgen? Moet elke motivatie tot in den treure worden uitgelegd? Had deze mooie, mysterieuze film, die zijn grote kracht net haalt uit het ietwat dromerige gevoel dat als een onderaardse rivier door het verhaal lijkt te vloeien, dan moeten worden gepimpt met méér drama, méér onthullingen, méér theatrale confrontaties?

Nee, natuurlijk niet. ‘Jeune & jolie’ schetst per slot van rekening het portret van een meisje van zeventien, en meisjes van zeventien vallen per definitie niet te doorgronden. Zoals de vlinder die zijn hele leven lang in de ban is van de bloem, kun je er alleen maar een beetje omheen fladderen.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234