Jimmy Geurts, de man van Gwendolyn Rutten: 'Van mij mag ze 10 keer meer verdienen dan ik'

In Pauze, de koffiebar van Jimmy Geurts (43), staat de trofee van Taalvoutjes.nl, die grappige taalfouten bekroont, te blinken. De echtgenoot van Open VLD-voorzitter Gwendolyn Rutten zet elke dag een grap of doordenker op het bord voor z’n deur en met de wervende slogan ‘Wij berijden onze eigen taarten’ sleepte hij de prijs in de wacht. ‘Na een halfuur had ik al een boze leerkracht Nederlands over de vloer.’

'Ik heb nooit een ander lief gehad dan Gwendolyn, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb'

Jimmy Geurts «De vraag of hij de verwijzing naar de beruchte scène uit ‘American Pie’ doorhad (een wanhopige tiener berijdt daarin daadwerkelijk een warme appeltaart, red.) hoorde die leerkracht zelfs niet. Hij bleef de regels van de Nederlandse spelling maar herhalen. Hij stopte pas toen ik hem een cappuccino gaf.»

Dat die koffie hem de mond snoerde, begrijp ik. Zelden heb ik iemand met zoveel toewijding een cappuccino zien bereiden en geloof het of niet: dat proef je. Pauze zou eigenlijk al dicht moeten zijn toen we arriveerden, maar Geurts blijft zijn klanten aandacht geven.

Geurts «Ik heb tijd genoeg nu Gwendolyn aan haar Ronde door Vlaanderen is begonnen (lacht).»

HUMO Ze stapte uit het Vlaams Parlement om met Vlamingen te gaan praten over de vragen waar ze mee zitten. Maakt ze zich zorgen over de komende verkiezingen?

Geurts «Dat moet je met haar bespreken.»

HUMO Vindt u die Ronde een goed plan?

Geurts «Als zij zegt dat het haar taak is als voorzitter, dan is dat een goed plan. Ik vind: elke beslissing is een goeie beslissing. Je kunt achteraf nog altijd dingen bijsturen. Maar niks beslissen is stilstand, en stilstand is achteruitgang.»

HUMO Is het vanuit die ingesteldheid dat u ineens ontslag nam bij de kmo waar u een kaderfunctie bekleedde en vervolgens een koffiebar begon?

Geurts «Inderdaad. Ik was manager voor logistiek en aankoop. Een toffe job, maar voor mij was het op. Het systeem in België is ook zo dat je bijna niet meer weg kán als je ergens lang werkt. Na 25 jaar dienst moet een bedrijf je vier jaar loon uitbetalen bij ontslag: als je dat weet, wordt het moeilijk om nog zelf weg te gaan. Dan zit je in een catch 22. Ik dacht dus: ik ga weg voor het te laat is. Ik wilde absoluut nog eens iets anders proberen. Ik nam ontslag zonder te weten wat ik daarna zou gaan doen.»

HUMO Met welke droom bent u indertijd economie beginnen te studeren?

Geurts «Zonder droom. Als mijn ouders me hadden laten doen, was ik een kunstopleiding gaan doen, of iets in de richting van reclame. Maar ik kon universiteit aan en mijn ouders vonden dat ik dat moest proberen. Ik ben de eerste in mijn familie die naar de universiteit is gegaan. Mijn moeder mocht niet studeren; mijn vader was technisch tekenaar, maar heeft ook bij een bank gewerkt en een restaurant uitgebaat. Hij is een beetje een avonturier en heeft van alles gedaan.»

HUMO Dat hebt u dus van hem, het avontuur opzoeken?

Geurts «O, maar hij durft veel meer dan ik. Hij is nu 68 en nog steeds niet klaar met dingen uitproberen. Gwendolyn is daar trouwens ook veel sterker in dan ik. Zij kan ineens het roer omgooien en moet iedere dag creatief zijn: een campagne bedenken, een interview geven, een strategie op poten zetten.»

HUMO Opeens ontslag nemen vind ik toch niet niks. U had zich ook kunnen laten ontslaan.

Geurts «Dat kon ik niet maken. Die kmo heeft mij zoveel gegeven. Ze hebben me meteen nadat ik was afgestudeerd werk gegeven. Ik had geen enkele ervaring, ik heb er alles kunnen leren en ze betaalden me onmiddellijk een behoorlijk loon.»

HUMO En nu had u opeens geen inkomen meer. Dat geeft toch stress?

Geurts «Ik heb nooit last van stress. We hadden ook wel een beetje gespaard. Gwendolyn en ik hebben samen beslist dat ik wat meer voor de kinderen zou zorgen: zij was net voorzitter en er kwam een belangrijke campagne aan. Ik heb daar ook aan meegeholpen, door borden te plaatsen en zo.»

HUMO Wanneer dacht u: kom, ik begin een koffiebar?

Geurts «Eerst was ik op dit pandje gestoten. Ik vond het een mooi gebouw en kreeg de kans het te kopen, al wist ik niet goed wat ik ermee wou doen. Daar ben ik later over beginnen na te denken.»

HUMO Wat vindt uw vrouw van die experimentele aanpak?

Geurts «O, maar zo doen wij wel vaker dingen, hoor. Ons eerste huis hebben we ook gekocht zonder dat we wisten of we wel een lening zouden krijgen. Pas toen we daarna naar de bank gingen, bleek dat we het maar nauwelijks zouden kunnen betalen. Nee, Gwendolyn is daar nog veel straffer in dan ik. Ik moet haar soms zelfs een beetje afremmen, want als ze haar turbo aanzet, gaat ze soms harder dan goed voor haar is.

»Maar goed, ik had dit pand en het idee dat ik daarin iets wilde beginnen. Ik moest het alleen en overdag kunnen doen. In die periode dronk ik elke dag ergens koffie en ik was niet altijd tevreden over de kwaliteit: zo is het idee van de bar er gekomen.»

HUMO U draait vinylplaten, zie ik.

Geurts «Ja. Die verzamel ik. Niet als een bezetene – ik hoef geen eerste edities of zo. Ik zoek gewoon muziek die ik graag hoor. Zoals deze plaat van B.B. King. Ik was er al lang naar op zoek, tot ze me opeens vanuit het rek aankeek in een winkel in New York.»

HUMO Is blues uw muziek?

Geurts «Ik hou van alle muziek die goed en met hart en ziel gemaakt is. De laatste tijd heb ik veel Italiaanse muziek gekocht. Ik ben ook jarenlang naar Rock Werchter geweest, alle vier de dagen, helemaal alleen en met een planning van wat ik allemaal wilde zien.»

'Van mij mag Gwendolyn tien keer meer verdienen dan ik. Alles belandt in één pot en we geven het samen uit'


Links op de bank

HUMO Uit een recent onderzoek blijkt dat veel mannen het niet zo prettig vinden als hun vrouw meer verdient dan zij.

Geurts «Echt? Van mij mag Gwendolyn tien keer meer verdienen dan ik. We kennen elkaar al van toen we 15 waren. Wat van de één was, was van de ander. Alles belandt in één pot en we geven het samen uit zonder dat we kijken naar wie wat spendeert.»

HUMO Bij veel mannen die minder verdienen dan hun vrouw, speelt het ego vroeg of laat op.

Geurts «Een beetje zielig, hoor. Jaloezie speelt bij ons helemaal niet.»

HUMO Zou de politiek iets voor u zijn?

Geurts «Absoluut niet. Ik heb vijftien jaar lang in hetzelfde bedrijf gewerkt, langs dezelfde steenweg, tegenover hetzelfde bushokje. Ik wist op den duur wie er welke bus nam en welke auto’s er iedere dag voorbijreden. Vooral via de telefoon en het internet had ik contact met mensen. Ik heb in mijn koffiebar geleerd hoe sociale omgang in zijn werk gaat en daar ben ik blij om. Van nature ben ik niet geneigd om met iedereen te praten, want ik kan heel erg genieten van rust. Ik zou het bijvoorbeeld helemaal niet erg vinden om twee weken onder een boom te zitten op een eiland. Wat lezen, muziek luisteren, een beetje op het internet surfen. Ik hoef daar niemand te zien.»

HUMO Begrijpt u waarom uw vrouw wél de wereld van de politiek in wilde?

Geurts «Ja, wat is dat? Passie. Overtuiging. De wereld willen veranderen.»

HUMO Kent u dat gevoel?

Geurts «Goh, de hele wereld is mij te groot. Dít is mijn wereld, en die wil ik wel zo goed mogelijk beheren.

»Ik ben nu aan het nadenken over hoe ik meer zitplaatsen kan creëren. Misschien ga ik boven verbouwen. Elke dag verander ik hier iets: gisteren heb ik daar twee barkrukjes gezet. Ik heb kapstokken opgehangen. Ik heb de stoelen van tafel verwisseld, waardoor veel klanten dachten dat ik nieuwe stoelen had gekocht. Iedereen vond het mooi.

»Ik ben ook niet assertief genoeg voor de politiek. Hier kan ik nu wel met mensen omgaan, maar de politiek is toch nog iets anders. Daar gaat het om mensen die een oplossing willen voor hun probleem. En het is natuurlijk onmogelijk om álles op te lossen. Ik denk niet dat ik in zo’n geval zou kunnen zeggen: ‘Sorry, ik kan u niet helpen.’»

HUMO Voor iemand die zo van rust houdt als u lijkt uw vrouw mij, hoe zal ik het zeggen, vrij invasief.

Geurts «Mja. Misschien is het wel goed dat we elkaar niet veel zagen de eerste jaren na onze ontmoeting. We hebben elkaar leren kennen op een badmintonkamp. Het was daarna ‘aan’, maar we moesten allebei naar huis – ik naar Genk, zij naar Aarschot. We leefden nog in een internetloze wereld, dus we schreven elkaar brieven – ik af en toe een velletje, zij twee, drie keer per week acht pagina’s. We zagen elkaar maar om de zeven à acht weken, als het rapport goed was of tijdens een vakantie. Pas toen we 18 waren en op kot gingen, konden we afspreken wanneer we wilden. De dingen zijn dus langzaam kunnen groeien.»

HUMO Heeft zij u tijdens dat bewuste kamp ooit verslagen op het badmintonveld?

Geurts «Nee. Al heeft ze het wél geprobeerd. Ze vindt het nogal belangrijk om te winnen. Ook als we met de kinderen gezelschapsspelletjes spelen doet ze er echt alles aan om me te verslaan. Maar dat lukt haar zelden. Terwijl ik helemaal niet zo op winnen gebrand ben.»

HUMO Misschien viel ze voor u omdat ze maar niet van u kon winnen?

Geurts «Haha, dat zou best kunnen. Ik had ook een eigen mening, ging niet meteen mee in alles wat ze wilde. Kennelijk was dat nieuw voor haar.»

HUMO En wat trok u in haar aan?

Geurts «Tja. Doordat zij zo assertief is, kwam ik met haar wel op plaatsen waar ik anders nooit zou komen. Ik heb veel geleerd door mee te gaan naar nieuwjaarsrecepties en politieke meetings. In het begin vond ik dat heel moeilijk: als we naar een buurtfeest in een sporthal gingen, met driehonderd mensen die zij allemaal persoonlijk goeiendag wilde zeggen, dan liep ik daar maar wat achteraan. Dat doe ik nu niet meer.»

HUMO Hield u zich als kind eigenlijk makkelijk staande op het schoolplein? Daar gaat het er vaak hard aan toe.

Geurts «Het is niet omdat ik verlegen ben dat ik geen zelfvertrouwen heb. Ik twijfel niet aan mezelf.»

HUMO Dus u voetbalde flink mee.

Geurts «Ik heb zelfs in een club gevoetbald.»

Humo Ja? Op welke plek?

Geurts «Links op de bank meestal (lacht). Ik was geen goeie voetballer. Daarom ben ik badminton gaan spelen. Een individuele sport ligt mij beter.»

HUMO En dat u niet meekon met het voetbal op de speelplaats had geen gevolgen?

Geurts «Neen. Ik had best veel vrienden. Ik herinner me alleen iets van tijdens het eerste middelbaar. Ik had twee neven die in Antwerpen woonden. Dat was voor mij de grote stad, waar alle nieuwe trends geboren werden. Eén keer per jaar ging ik met mijn moeder naar mijn tante en mijn neven om samen te winkelen en dan kreeg ik nieuwe kleren – het was de tijd van de rugzakken, O’Neill en de sneakers van All Stars. Ik weet nog dat ik de eerste was die naar school kwam met een rugzak in plaats van een leren boekentas, en ik had ook als eerste All Stars – roze.»

HUMO Roze All Stars?!

Geurts «Ja. Er waren ook zwarte, groene en grijze, maar ik vond die roze het mooist. Toen hebben ze me wel een tijdje gek bekeken.»


Ad fundum

HUMO Uw vrouw vertelde in een Humo-interview: ‘Mijn ouders hebben mij niet als meisje opgevoed.’

Geurts «Klopt. Gwendolyn heeft nooit met poppen gespeeld. Ze heeft ook gevoetbald en was daar wél goed in. Ze was een halve jongen. Dat complexloze van haar, daar hou ik wel van – dat ze niet iemand is die in een hoekje mooi staat te wezen. De traditionele rollenpatronen vind ik ook maar onzin. Vandaar dat uw vraag over mannen die per se meer willen verdienen dan hun vrouw, mij zo verbaasde. Over twee generaties vindt iedereen dat toch normaal?

»Nu, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat die gelijkheid bij ons wel geldt, maar dat sommige taken opeens ‘mannenwerk’ zijn als het Gwendolyn uitkomt – als het vuilnis naar buiten moet, bijvoorbeeld (schatert).»

HUMO Twintig jaar geleden speelde uw vrouw in de film ‘Ad fundum’ mee. Bent u gaan kijken?

Geurts «Natuurlijk! Dat was in de tijd dat wij nog brieven schreven. Tegenwoordig maakt iedereen zelf zijn filmpjes, maar toen was in een film meespelen heel speciaal.»

HUMO U bewondert haar, hè.

Geurts «Ja.»

HUMO Waarom vooral?

Geurts «Omdat ze haar mannetje staat in die harde wereld van de politiek: elke dag krijgt ze vooral te horen wat ze níét goed doet, en toch staat ze iedere dag goedgezind op en vecht ze terug. Dat vind ik knap. Ik krijg hier weinig kritiek. Integendeel. Mensen komen uit vrije wil terug: ik stel hen blijkbaar niet teleur.»

HUMO Droomde Gwendolyn al van een carrière in de politiek toen u haar leerde kennen?

Geurts «Dat weet ik niet. Ze was altijd al heel actief op school, was bezig met van alles te organiseren. Ik weet zeker dat de leraressen haar nog allemaal kennen. Ik denk dat ze eigenlijk toevallig bij de toenmalige VLD is begonnen. We zijn op hetzelfde moment beginnen te solliciteren en ik weet nog dat zij toen heeft gereageerd op een advertentie in de krant. De VLD zat toen net in de regering en zocht personeel. Maar ik geloof niet dat ze toen al het plan had om een belangrijke rol te gaan spelen in die partij. Dat is gegroeid.»

HUMO Zij houdt van de strijd in die harde wereld.

Geurts «Ergens wel. Maar ik denk wel dat het goed voor haar is dat ik niet in de politiek zit: als ze ’s avond thuiskomt heeft ze mij als klankbord, om de frustratie van de dag tegen uit te schreeuwen en – soms – de mooie ervaringen aan te vertellen. Dat is belangrijk, denk ik.»

'Wij zijn voor elkaar de enige persoon van wie we weten: alles wat we zeggen, blijft tussen ons'

HUMO Echt? Ze vertelde ons net: ‘We proberen elkaar niet te belasten met elkaars miserie.’

Geurts «Dat is ook wel zo. We peilen eerst naar de gemoedstoestand van de ander. Als ze ziet dat ik geen goeie dag heb gehad, zal ze niet meteen haar frustraties over me uitstorten, en omgekeerd doe ik dat ook niet. Maar ja, als er iets heftigs is gebeurd, dan moeten de opgekropte gevoelens van de dag er toch uit. Uiteindelijk zijn we voor elkaar de enige persoon van wie we weten: alles wat we zeggen, blijft tussen ons en heeft geen gevolgen. Het is veilig. Als je dat niet hebt, kun je de wereld veel minder goed aan.»

HUMO Ze wil, las ik ergens, in 2017 wel meer romantiek.

Geurts «Wat dat betreft is het wat behelpen soms. We zien elkaar op dit moment niet veel.»

'Het lijkt me vreselijk om op je 70ste te moeten beseffen dat je je eigen dromen hebt opgegeven omdat je iemand anders achternagelopen bent.'

HUMO Hebt u vóór Gwendolyn een lief gehad?

Geurts «Nee. Ze is mijn eerste echte lief, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets mis of gemist heb.

»Wat dat betreft: ik geef om de paar maanden bloed en moet dan elke keer een vragenlijst invullen. ‘Hebt u seks gehad met een andere vrouw?’ ‘Hebt u deelgenomen aan groepsseks?’ ‘Bent u van partner verwisseld?’ ‘Hebt u drugs gebruikt?’ Na mijn zoveelste nee, vraag ik me weleens af: ‘Doen anderen dat dan allemaal wel?’ Dan ben ik toch maar een saaie mens.

»Als je allebei een eigen leven leidt, blijft het elke keer interessant elkaar weer tegen te komen. Als we tijd hebben om samen op een terras te zitten en een wijntje te drinken, hebben we elkaar altijd zoveel te vertellen. Waarin we heel erg op elkaar lijken, is dat we allebei denken: we hebben maar één leven. Laten we eruit halen wat erin zit. Het lijkt me vreselijk om op je 70ste spijt te hebben om de dingen die je niet hebt kunnen doen. En het állerergste lijkt me: beseffen dat je je eigen dromen hebt opgegeven omdat je iemand anders bent achternagelopen.»

HUMO Jullie kinderen hebben zelf gevraagd op internaat te gaan.

Geurts «Ja. Ze wilden dat eens uitproberen.»

HUMO Jullie zien hen niet veel. Gwendolyn, voelt zich daar niet schuldig over, zei ze. Mist ú hen niet?

Geurts «Onze kinderen hebben al een heel eigen leven. Dat is een keuze die ieder voor zich moet maken: zit je boven op je kinderen, dan kunnen ze misschien niet meer ademen. Ik ben acht jaar lang naar elke voetbalmatch gaan kijken, maar nu doe ik dat niet meer. Dat komt wel goed. Mijn vader is ook nooit naar mijn wedstrijden komen kijken. Niet omdat hij dat niet graag wilde, maar omdat hij een drukke zaak had en gewoon de tijd niet vond. Maar achteraf ben ik dan tien jaar met hem naar het eersteklassevoetbal gaan kijken.

»Ik weet dat de kinderen het goed hebben op het internaat: ze hebben daar hun vriendjes en vriendinnetjes. Als je ze in de week thuis zouden zijn, moet je ook constant grommelen: ‘Maak je huiswerk.’ Of: ‘Ruim je kamer op.’ Nu is het vooral fijn als we hen in het weekend zien. Alle tijd die we dan hebben, gaat 100 procent naar hen. Het zijn allebei ongelofelijke knuffelaars, ook al zijn ze 12 en 13. Dus kennelijk vinden ze het zo slecht nog niet. En straks hebben ze allebei een lief en zijn ze liever met hen bezig dan met ons.»

HUMO Je gelooft niet in pamperen, dat is duidelijk. Gwendolyn ook niet.

Geurts «Nee. Als ze ergens van gaat steigeren, dan is het dát. Ze wil niet betutteld worden en ze wil zelf ook niet betuttelen. Ze vindt: als je iets wil, probeer het dan gewoon. En als het ene niet lukt, zoek dan iets anders. En als het dan nóg niet lukt, dán zullen we je wel helpen. Maar probéér, probéér. Nu, het is wel een voordeel als je, zoals wij, heel snel kunt beslissen. Ik kan in de sofa zitten en ineens denken: ‘Morgen ga ik alles anders doen.’ En dan zal Gwendolyn – daarom passen we goed bij elkaar – niks doen om mij in een andere richting te duwen. Integendeel. Zij was de eerste die op het internet naar interieurs begon te zoeken en me, terwijl ik met puin naar de container heen en weer liep, allemaal foto’s onder de neus duwde: ‘Kijk, dit is mooi en dat kan je daar zetten.’ Ik was nog niet klaar met afbreken en zij was al aan het opbouwen. Dat is Gwendolyn ten voeten uit.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234