null Beeld

Jindabyne

De jongens van Canvas gooien vanavond nog eens een onvervalste topper on the barbie: 'Jindabyne', een door merg en been snijdende, op een kortverhaal van de grote Raymond Carver gebaseerde thriller uit 2006.

Tijdens hun jaarlijks partijtje vliegvissen treffen vier vrienden in de rivier het lijk van een jonge vrouw aan, maar om de fun niet te bederven, komen ze overeen om de macabere vondst geheim te houden en vrolijk verder te hengelen.

U voelt ergens in de vijver van uw geheugen een visdobbertje opploppen? U voelt goed: Robert Altman verwerkte hetzelfde kortverhaal in zijn magistrale mozaïekfilm 'Short Cuts' uit 1993.

Regisseur Ray Lawrence ('Lantana') stond zichzelf wel een heleboel vrijheden toe: zo maakte hij van de vrouw in de rivier een Aboriginal en verplaatste hij de actie van Californië naar de snikhete Australische outback, waar de affaire een schokgolf van woede en verbijstering door een klein stadje jaagt.

In de hoofdrol: de fantastische Gabriel Byrne, de knapperd uit 'Miller's Crossing' en 'The Usual Suspects'.

Gabriel Byrne «Dit is een ijzersterke film, al zeg ik het zelf. De personages praten tenminste als echte mensen, niet als superhelden die alle antwoorden kennen. Nu ik erover nadenk: 't is misschien wel de beste film waarin ik ooit heb geacteerd.»


- Uw reactie bij het vinden van het dode lichaam lijkt niet gespeeld.

Byrne «Het was van rubber, maar het zag er griezelig echt uit. En ik had nog nooit eerder een lijk gezien. Na de dood van mijn vader, mijn moeder en mijn zus was ik telkens wel mee naar het mortuarium gegaan, maar op het moment dat ik voor de kist stond, tuurde ik liever naar de vloer, of naar het plafond, of naar de bloemenkransen - naar alles behalve het lichaam. Ze zeggen wel altijd dat je naar het gezicht van de dode moet kijken, maar ik was doodsbang dat ik er nachtmerries aan zou overhouden.

»Drie maanden na de opnamen van 'Jindabyne' overleed een goede vriendin van me. Ik dacht: fuck it, ik ga naar het mortuarium, ik ga de confrontatie met mijn diepste angsten aan en ik ga naar haar lichaam kijken.

»En voor het eerst in mijn leven heb ik in de doodskist gekeken. Sterker nog, ik heb twintig minuten naar dat lijk zitten staren. En vervolgens ben ik beginnen te huilen - echt snotteren. Sindsdien weet ik dat het waar is wat ze zeggen: je kunt het leven pas écht omhelzen als je de dood omhelst.»


- Mogen we eens een gerucht checken? Naar verluidt kwam u in een vorig leven aan de bak als matador in Spanje.

Byrne «Kwakkel! Ik heb wel een tijdje in Spanje gewoond. Op een blauwe maandag ontmoette ik daar een Engelsman die stierengevechtlessen gaf, maar die kerel was echt hopeloos.

»We zijn zelfs nooit met een echte stier in aanraking gekomen! Het kwam erop neer dat die man een stel houten hoorns op zijn hoofd plakte en briesend op ons afrende. Verdomd dure cursus nochtans.»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234