Joan Capdevila (SK Lierse): 'Het voetbal heeft mij meer gegeven dan omgekeerd'

Hij schreef mee geschiedenis als de vaste linksachter van La Roja, de Spaanse nationale ploeg, waarmee hij het Europees kampioenschap en vooral de Wereldbeker in Zuid-Afrika won. Nu probeert Joan Capdevila Lierse van de degradatie te redden. ‘In het voetbal zijn er verschillende uitdagingen, het draait heus niet alleen om wereldkampioen worden.’

De wereldkampioen is in een goede bui, maar dat is hij altijd. In Spanje noemen ze hem de voetballer met la sonrisa eterna, de eeuwige glimlach. Hij heeft voorlopig onderdak gevonden in een hotel in het centrum van Lier, en de stad kan hem best bekoren. ‘Ik heb net drie maanden in India gespeeld, ik durfde daar mijn hotel niet te verlaten.’ Capdevila (37) is een veteraan van vele oorlogen: jarenlang was hij aan de slag bij topploegen in de Primera División, zoals Atlético de Madrid, Villareal en Deportivo La Coruña. Bij de nationale ploeg was hij de waterdrager achter de sterren, en lange tijd onbetwistbaar titularis.

Joan Capdevila «Zowel op het EK in 2008 als op het WK in 2010 speelde ik elke minuut, samen met Iker Casillas. Wist je dat in de geschiedenis van het WK maar twintig spelers daarin geslaagd zijn? Zou er iemand op het WK in Brazilië alle wedstrijden gespeeld hebben?»

HUMO Manuel Neuer misschien, de doelman van Duitsland?

Capdevila «Ah, dat zou kunnen. Ik was de enige in de basis van de nationale ploeg die niet bij Barça of Real speelde. Ik kende mijn rol als ploegspeler, ik deed mijn werk zo goed mogelijk, maar voor spektakel moest je niet bij mij zijn. Ik zeg altijd: het voetbal heeft me meer gegeven dan omgekeerd. Er waren jongens met een pak meer talent die het nooit hebben gehaald.»

HUMO Je blijft bescheiden: geen enkele aanvaller mocht jou passeren.

Capdevila «Nee, dat klopt. Zelfs Messi is er nooit in geslaagd om mij te dribbelen. No pasarán, dacht ik als ik tegen hem speelde (lacht).»

HUMO Eén van de meest gestelde vragen in Spanje luidt: ‘Waar was je toen Iniesta de beslissende goal maakte in de finale tegen Nederland?’

Capdevila «Samen met ‘Wie was de eerste die je omhelsde?’ (lacht) Ik zie het nog perfect voor me hoe Andrés de bal kreeg van Cesc Fàbregas, en hem vervolgens kruiselings binnenschoot. Toen ik naar hem toe rende, een sprintje van 80 meter, begaf mijn enkel het. We waren al in de 116de minuut, de wedstrijd leek een eeuwigheid te duren – die laatste drie minuten kon ik niet meer op mijn benen staan, het waren de langste van mijn leven. Je moet weten: in het begin van de wedstrijd had Van Persie zwaar op mijn enkel getrapt. Hij was helemaal opgezwollen en zwart van de bloeduitstortingen. Maar in zulke wedstrijden neemt je geest het over van je lichaam: ik voelde geen enkele pijn. In gelijk welke andere wedstrijd had ik niet verder kunnen spelen.»

HUMO Kun je beschrijven hoe het voelt om een wereldbeker te winnen?

Capdevila «Como un orgasmo (lacht). Nee, serieus, ik weet niet of er woorden bestaan die zoveel geluk op één moment kunnen beschrijven. Het is een heel persoonlijk gevoel, dat van diep vanbinnen komt. Vooraf beeld je je er iets bij in, maar uiteindelijk blijkt daar niks van te kloppen. Er flitste van alles door mijn hoofd, vooral herinneringen aan moeilijke periodes uit mijn carrière en mijn leven. Plots zag ik ook mijn ouders staan: ze waren aan het wenen, zo had ik hen nog nooit gezien. Heel emotioneel allemaal. En dan was er het magische moment dat je de beker in de lucht steekt: ik kuste hem meteen. Voor de wedstrijd zag ik hem al staan. Ik wilde er bewust niet naar kijken, maar toch viel me op hoe hard hij blonk.»

HUMO Herbekijk je de beelden weleens?

Capdevila (knikt) «Jawel, en dan overvallen me steeds diezelfde emoties. Ooit wil ik mijn zoontje uitleggen wat er die dag is gebeurd. Soms denk ik: ‘Ben ik het echt die daar loopt?’, alsof ik zelf niet meer geloof dat ik de wereldbeker heb gewonnen. Tot ik me realiseer: ‘Madre mia, het is echt waar.’ De wereldbeker winnen is uitzonderlijk: je hebt het maximum bereikt, daarna is er niks meer. Je mag nog zoveel keer kampioen spelen of de Champions League winnen, dat komt niet in de buurt.»

HUMO ‘Iedereen houdt van Joan,’ klonk het bij de nationale ploeg. Waarom werd je zo op handen gedragen?

Capdevila «Dat kun je moeilijk van jezelf zeggen. Ik ben van nature een optimist: ik zoek altijd naar de goede dingen, ook al gaat het slecht. Het belangrijkste is respect: ik gaf er veel, en dan krijg je er ook terug.»

HUMO Volgens Xavi stopte je nooit met grappen maken, zelfs tijdens de wedstrijd ging je door.

Capdevila «Ik probeerde op die manier de spanning weg te nemen, want die werd ons soms te veel. In volle finale van het EK in 2008, in Wenen, zei ik tegen Xavi: ‘Ik geef je de bal, maar haal het niet in je hoofd hem terug te spelen.’ Hij moest er hard om lachen. Voor de aftrap had hij me toevertrouwd dat hij heel nerveus was. Ik ben blij dat er geen microfoons op het veld stonden, je zou schrikken mocht je sommige gesprekken horen (lacht).»


Del Bosque de boss

Capdevila haalt verder herinneringen op: hoe hij vóór de wedstrijd, tijdens het zingen van het volkslied, altijd aan het oor van de ploegmaat naast hem zat te prutsen, terwijl de camera’s vlak voor hen stonden. En er is het verhaal van Carles Puyol na de halve finale tegen Duitsland, waarin hij de verlossende goal had gemaakt.

Capdevila «Koningin Sofía kwam ons in de kleedkamer bezoeken en ze wilde hem persoonlijk feliciteren. Maar hij stond onder de douche en wist niet waarom we hem riepen. Tot hij haar in zijn handdoek, die hij snel om zijn middel had geslagen, de hand schudde.»

HUMO Welke herinnering koester je het meest?

Capdevila «Het volksfeest achteraf: de straten van Madrid stroomden vol, de mensen bleven maar komen, met duizenden tegelijk. Alles hing vol vlaggen. Die dag verenigde het voetbal heel Spanje: het maakte niet uit of je uit Baskenland of Catalonië kwam, of je voor Real Madrid of Barcelona supporterde. Helaas viel het land daarna weer uiteen, door de crisis en dezelfde interne twisten als voorheen. Soms heb ik het gevoel dat wij voor het laatste hoogtepunt hebben gezorgd, want sindsdien gaat het alleen maar bergaf met Spanje.»

HUMO Jullie werden in een open bus rondgereden. Op die bus stond ook Álvaro, het zoontje van bondscoach Vicente del Bosque, die met down is geboren.

Capdevila «Onze coach liet nooit zijn emoties zien, maar toen wel. Álvaro is zijn oogappel, en hij hoorde bij het team: we zagen hem als één van ons. Het was zijn droom om mee met ons te kunnen vieren en hij vond het fantastisch. Toen Del Bosque zijn zoon zag genieten, stroomden er tranen van geluk over zijn wangen. Alleen al om Álvaro te zien juichen, hoop ik dat Spanje weer een titel pakt.»

HUMO Wat voor iemand is Del Bosque?

Capdevila «Een grote persoonlijkheid, maar vooral een goed mens. Hij gaf en geeft nog altijd veel liefde en genegenheid aan zijn spelers, en dat is op het allerhoogste niveau heel uitzonderlijk. Hij verhief nooit zijn stem. Hij bereikte heel veel, gewoon door zijn manier van doen. Elke speler van de selectie, van de eerste tot de laatste, zal je zeggen hoe geweldig hij wel was. Ook de jongens die niet mochten spelen – zij klaagden niet, maar hielpen en ondersteunden de ploeg. Zo’n houding kun je moeilijk van iedereen verwachten: op de bank zaten sterspelers van Barça en Real, hè. Maar Del Bosque kreeg zoiets voor mekaar. In interviews lijkt hij altijd heel ernstig, maar op training lachte en praatte hij graag. Mijn respect voor hem is groot.

»Ik ben ervan overtuigd dat we de wereldbeker hebben gewonnen omdat we vrienden waren. Uiteraard was er uitzonderlijk veel talent, maar die vriendengroep was voor mij het geheim achter het succes. Onze band weerspiegelde zich ook op het veld en trok ons ook in de finale door de moeilijke momenten. Heel anders dan de Franse nationale ploeg: zij gingen ten onder aan ruzies en ego’s, terwijl mijn ploegmaats als broers voor mij waren. Maar ik geef toe, om een groep met zo’n sterke band te smeden, heb je veel tijd nodig. »

HUMO De verdienste lag ook bij de vorige bondscoach, Luis Aragonés, in 2014 helaas overleden.

Capdevila «Ja, hij zette Raúl uit de selectie: heel Spanje schreeuwde moord en brand: ‘Zo’n monument zet je toch niet naast de ploeg!’ Maar hij deed het toch, en hij baande zo de weg naar de overwinning in het Europees kampioenschap. Het belangrijkste is dat iedereen zijn rol in het elftal accepteert. Gebeurt dat niet, dan vormen zich groepjes en begint de miserie.»


Duitsland boven alles

Het loopt tegen negen uur ’s avonds en Capdevila belt nog even met zijn zoontje, in het Catalaans.

Capdevila «Eind maart bevalt mijn vrouw van ons tweede kindje, en daarna zullen ze geregeld naar België komen. Ik groeide op in Tàrrega, het Catalaanse binnenland, en ik woon nog altijd in de streek. Als kind hing ik mijn kamer vol met posters van voetballers, en mijn oom nam me mee naar Espanyol Barcelona. De club van mijn hart: ik kreeg er mijn opleiding en kende er mijn doorbraak. De vorige twee seizoenen heb ik er nog gespeeld.»

HUMO Dromen de meeste Catalaanse jongeren er niet van om voor Barcelona te spelen?

Capdevila «Wij zijn een minderheid. Je maakt ook niet de gemakkelijkste keuze om in Barcelona voor Espanyol te supporteren – je kunt ook elke week Neymar en Messi zien winnen. Wij zijn een beetje masochistisch. Maar hoe moeilijker de zaken zijn, des te sterker wij worden.

»Nergens zijn de derby’s zo ongelijk als in Barcelona – in Madrid of Sevilla hebben beide ploegen een kans om te winnen. Op een dag kunnen winnen van Barça zou het mooiste geschenk zijn wat je een Espanyol-supporter kunt geven.»


‘Zelfs Messi is er nooit in geslaagd om mij te dribbelen’

HUMO Geloof je in de onafhankelijkheid van Catalonië?

Capdevila «Ik ben apolítico. Daarom heb ik in november ook niet deelgenomen aan het referendum. Het maakt mij niet uit of je van Asturië, Andalusië of Catalonië bent. Ik vind het vooral schandalig hoe de politici ons beroven en hoe corrupt ze zijn. Kijk naar Jordi Pujol (voormalig president van Catalonië, red.), die voor miljoenen euro’s gefraudeerd heeft – daar zijn toch geen woorden voor?»

HUMO Het voetbal en FC Barcelona worden toch gerecupereerd in de strijd voor la independencia.

Capdevila «Een grote fout, zonder meer.»

HUMO Nochtans zag ik je na de finale rondlopen met de Catalaanse vlag om je schouders, net als de andere Catalanen.

Capdevila «Dat was de gewone vlag, niet die van de onafhankelijkheid. Daar is niks mis mee, en het was zeker geen politiek statement. Iedereen liep er met de vlag van zijn streek, het maakt deel uit van onze identiteit. Ach, er gaat zoveel verkeerd in Spanje. Ik zou niet liever willen dan dat het er eindelijk weer rustig wordt. We zouden beter het voorbeeld van Duitsland volgen, zij doen het perfect.»

HUMO Waarom denk je dat?

Capdevila «Omdat de Duitsers allemaal werkers zijn. In Spanje houden we van het goede leven, maar niet van werken. Maar zonder werk kun je nu eenmaal geen groot huis hebben met twee auto’s op de oprit, en elk weekend uitgebreid op restaurant gaan. Vóór de crisis was onze levensstijl volledig doorgeslagen.»

HUMO Bij de nationale ploeg zaten de Catalanen wel altijd aan een aparte tafel.

Capdevila «Ja, maar we schakelden meteen over naar het Spaans als er iemand anders aanschoof. Uit respect. Maar als ik met Gerard Piqué spreek, doe ik dat uiteraard in het Catalaans. Ik spreek mijn taal graag, ik wil ook dat ze behouden blijft voor mijn kinderen. De Catalaanse kwestie heeft nooit voor problemen gezorgd in de nationale ploeg. Misschien dat er bij de derby’s tussen Barça en Real enkele opstootjes waren, maar dat was na mijn tijd.»


'De wereldbeker verenigde heel Spanje. Soms heb ik het gevoel dat wij voor het laatste hoogtepunt gezorgd hebben.'

Einde van een generatie

HUMO Hoe was het om met zulke geweldige spelers als Iniesta, Xavi, Fàbregas of Torres op het veld te staan?

Capdevila «Een luxe. De mensen betalen veel geld om die sterren te kunnen zien, ik stond er gewoon mee op het veld. En het zijn ook nog eens vrienden geworden. Als ik ze op training weer eens de meest waanzinnige dingen zag doen, vroeg ik me af: ‘Wat doe ik hier eigenlijk?’»

HUMO Het WK in Brazilië werd een fiasco voor Spanje. Hoe zwaar was het om je vrienden ten onder te zien gaan?

Capdevila «Ik was in Brazilië als commentator. De nederlagen tegen Nederland en Chili kwamen hard aan, maar in het voetbal moet je zowel kunnen winnen als verliezen. Het was het einde van een generatie, gelukkig is er weer een heel sterke op komst.»

HUMO Vooral Casillas kreeg het hard te verduren, nadat hij enkele flaters had begaan. Terwijl hij daarvoor nog San Iker werd genoemd.

Capdevila «Hij heeft een sterke persoonlijkheid, hij kan dergelijke teleurstellingen aan. Hombre, hij is een keeper: als hij mist, is het altijd goal en altijd zijn fout. Als een aanvaller verkeerd trapt, gebeurt er niks. Als topvoetballer moet je mentaal heel sterk staan: de lof is meestal overdreven, de kritiek onterecht. De kunst is een gezond evenwicht te vinden, en alleen de groten kunnen dat.»

HUMO België hoopt in 2016 Europees kampioen te worden. Welke raad kun je ons geven?

Capdevila «Ik heb ze in Brazilië zien spelen tegen de Verenigde Staten en ze bevielen me enorm. Ik had gedacht dat ze verder in het toernooi zouden geraken. Met Axel Witsel heb ik nog samen bij Benfica gespeeld, een evenwichtige jongen. Hazard speelt nog niet bevrijd genoeg, daarom steekt hij er nog niet bovenuit. Maar of jullie kunnen winnen? Waarom niet, alleen willen Duitsland en Spanje dat ook. Wie had in 2004 gedacht dat Griekenland het zou halen? Maar dat kwam omdat ze een echte ploeg hadden. Als de Rode Duivels als groep goed aan elkaar hangen, maken ze een kans. Al moet je ook geluk hebben op de sleutelmomenten: als Casillas in Zuid-Afrika de penalty tegen Paraguay niet had gestopt, waren we uitgeschakeld. Nee, zonder Iker zaten we hier niet (lacht).»

We ronden af en Capdevila weidt nog even uit over zijn opmerkelijke keuze voor SK Lierse. Een club in grote crisis: een dag na het interview zal coach Stojanovic opstappen, en later worden ook sportief directeur Radzinski en zes spelers op een zijspoor gezet. Alle hoop rust nog méér op Capdevila: hij krijgt de kapiteinsband. Weet de wereldkampioen wel waar hij aan begint?

Capdevila « Ik weet dat we met Lierse in een moeilijke situatie zitten, maar dan moet elke speler het beste van zichzelf geven. Er zijn nog mogelijkheden om ons te redden. Niet veel, maar ze zijn er (lacht).

»Ik hóú ervan op te staan met de gedachte dat ik kan gaan trainen. Ik hou van de praatjes in de kleedkamer, de geur van het gras, de omgang met de trainers. Je blijft je hele leven een voetballer, dat gaat nooit weg. Ik besef dat het einde nadert, de jongeren lopen alsmaar sneller, maar mijn wil om te spelen is nog groot.»

HUMO Was een club in Spanje geen optie meer?

Capdevila «In Spanje zit het voetbal in het slop, behalve voor Real en Barça is het voor iedereen overleven. De lonen van tien jaar geleden betalen ze niet meer: een profvoetballer zal er na zijn carrière opnieuw moeten gaan werken.»

HUMO Ben je voor het geld naar hier gekomen?

Capdevila «Nee, ik heb niet slecht geboerd in mijn carrière, dus daar was het mij niet om te doen. Ik ben hier in een project gestapt, en ik wil Lierse echt in eerste klasse houden. In het voetbal zijn er verschillende uitdagingen, het draait heus niet alleen om wereldkampioen worden. Ik ben blij dat ik de kans krijg om hier te spelen. Zaterdag vóór de wedstrijd was ik zelfs nerveus (het degradatieduel tegen Waasland-Beveren eindigde op 1-1, red.). Ook met een palmares als het mijne raak je daar niet van af. Dat vind ik eigenlijk wel mooi.»

HUMO Tot slot: op de beelden van een titelviering zag ik je dansen met een pint bier tussen je oor en je schouder. Hoe doe je dat?

Capdevila «Ik heb dat geleerd van Santi Cazorla, met wie ik bij Villareal heb gespeeld. Niet gemakkelijk, hoor. Na zo’n overwinning ben je in euforie en dan doe je dat soort dwaasheden. Wat jij gezien hebt, was na het EK. Wat ik na het wereldkampioenschap heb uitgestoken, durf ik je niet eens te vertellen (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234