'Het feminisme is gekaapt door de wokebeweging. Ik doe niet mee met die politiek correcte onzin. Cancel mij dan maar .' Beeld Stuart McClymont
'Het feminisme is gekaapt door de wokebeweging. Ik doe niet mee met die politiek correcte onzin. Cancel mij dan maar .'Beeld Stuart McClymont

hoe zou het nog zijn met?joan collins

Joan Collins (88), Hollywood-ster: ‘Je wilt niet weten hoe vaak ik mijn knieschijf met volle kracht in een kruis heb geplant’

In de jaren 80 zorgde haar personage Alexis Colby met diabolisch genoegen voor een dagelijkse dosis achterbaks venijn in de wereldberoemde Amerikaanse soapserie ‘Dynasty’. Maar ook in het echte leven zit Joan Collins, 88 ondertussen, nooit verlegen om een krasse uitspraak of een rake sneer. In ‘My Unapologetic Diaries’, haar nieuwe memoires, noemt de Britse actrice man en paard – en geeft ze die er allebei flínk van langs. ‘Warren Beatty deed zijn status van sekssymbool alle eer aan. Onze affaire heeft maar een paar maanden geduurd, en dat was maar goed ook: ik kón gewoon niet meer.’

Bladgoud, fluweel, flonkerende kroonluchters en glanzend gepoetst mahoniehout: alles in de zitkamer van Dame Joan Collins ademt de barokke grandeur van het oude Hollywood. Wanneer de gelauwerde actrice zelf komt binnenwaaien, is het plaatje compleet. Dit is geen interview met een soapactrice, maar een audiëntie bij de koningin van het kleine scherm. Een enigszins ontstemde koningin, weliswaar: de enorme, glamoureuze zonnebril die op haar neus rust, slaagt er niet in haar diepe frons te verbergen.

JOAN COLLINS «Wie heeft dit gesprek eigenlijk geregeld? Ik had het mijn medewerkers nog zo op het hart gedrukt: géén interviews vandaag! Ik vertrek morgen voor een weekje naar Mallorca, ik moet nog minstens zes koffers pakken. (Tegen de fotograaf) En jij wilt straks nog een paar foto’s ook, waarschijnlijk? Toe maar!

»(Plots vriendelijk) Maar daar kun jij natuurlijk niets aan doen. Sorry, ik sta een beetje onder stress. ’t Is ook een verschrikkelijke periode geweest, hè. Ik werd stapelgek van die lockdowns. Tv-kijken is weleens leuk, maar na een tijdje gaat het stierlijk vervelen. En deze kamer kan ik al helemaal niet meer verdragen: úren heb ik hier geijsbeerd, gewoon om in beweging te blijven. Ik ben zo blij dat de wereld niet langer achter slot en grendel zit. Eindelijk kunnen we weer een beetje leven!»

'Maxwell had me verkracht, en toch trouwde ik met hem. Zo hoorde het, dacht ik: je trouwt met de man die je heeft ontmaagd.' Beeld Getty Images
'Maxwell had me verkracht, en toch trouwde ik met hem. Zo hoorde het, dacht ik: je trouwt met de man die je heeft ontmaagd.'Beeld Getty Images

– U speelt nog altijd mee in films, u werkt mee aan een BBC-documentaire over uw leven en carrière, uw memoires zijn net verschenen, en ondertussen reist u als vanouds de wereld rond: voor iemand van 88…

COLLINS (onderbreekt) «Dat vind ik een afschuwelijk onbeschaamde opmerking. Wat wil je nu zeggen, dat ik met pensioen moet?!»

– Ik bedoelde het eerder als een compliment, mevrouw Collins. Weinig mensen van uw leeftijd stralen nog zoveel energie en levenslust uit.

COLLINS «Hm, dat klinkt al iets beter. Ik krijg het verschrikkelijk op mijn heupen van de betutteling die het oudere deel van de bevolking voortdurend moet ondergaan. En wanneer iemand míj oud durft te noemen, ga ik helemaal door het lint.

»Ik ben vorige week nog bij de dokter geweest voor een volledige check-up. ‘Joan, je verkeert in blakende gezondheid,’ zei hij. Ik kan dus nog wel een paar jaar mee. Mijn goede vriendin Ginny, de weduwe van de Amerikaanse filmcomponist Henry Mancini, is zelfs 95, en wanneer ik in de States ben, ga ik altijd discodansen met haar. Geloof me, níémand kan ons volgen als wij met z’n tweetjes losgaan op de dansvloer (lacht)

– Ook opmerkelijk voor een 88-jarige: u haalde onlangs nog de covers van verscheidene tabloids naar aanleiding van geruchten over uw liefdesleven.

COLLINS «Ik zou een affaire hebben gehad met Alan Clark, een conservatief Brits parlementslid en notoir rokkenjager, maar dat zijn smerige roddels: ik heb nóóit iets met die man te maken gehad. Die pulpblaadjes mogen fantaseren wat ze willen, maar van mijn privéleven moeten ze met hun tengels afblijven. Mijn advocaat is ermee bezig, en ik hoop van harte dat die riooljournalist streng gestraft wordt voor zijn verzinsels.

»Er valt trouwens helemaal niet zoveel te vertellen over mijn liefdesleven, behalve dan dat het heerlijk stabiel is. Ik ben al bijna twintig jaar gelukkig getrouwd met Percy (Gibson, een Hollywoodproducer, red.) en zou me geen leven zonder hem meer kunnen voorstellen. Hij is mijn rots, mijn baken van rust in een wereld die almaar doller draait. En hij is dertig jaar jonger dan ik, da’s ook niet onbelangrijk. Getrouwd zijn met iemand van mijn eigen leeftijd: ik mag er niet aan dénken! (schatert)»

– Uw liefdesleven is niet altijd zo stabiel geweest: Percy Gibson is uw vijfde echtgenoot.

COLLINS «Tja, hoe gaan die dingen? Ik heb wel een paar vergissingen begaan in mijn leven, dat wil ik gerust toegeven. Mijn eerste huwelijk was nog de grootste blunder van allemaal: Maxwell (Reed, een Noord-Ierse acteur, red.) was een verschrikkelijke man. Toen ik amper 17 was, heeft hij me gedrogeerd en verkracht. Het was een traumatiserende, vernederende ervaring, maar toch heb ik achteraf besloten om met hem te trouwen. Onvoorstelbaar, hè. Zo hoorde het, dacht ik toen: je trouwt met de man die je heeft ontmaagd, en daarmee uit.»

– Het Hollywood van de jaren 50 werd gedomineerd door almachtige filmbonzen met grijpgrage handjes. U was toen een begeerlijke jonge actrice die op het punt stond om door te breken: kreeg u ook op de set te maken met ongewenste intimiteiten?

COLLINS «Na m’n eerste huwelijk had ik mijn lesje wel geleerd, hoor. Al die hijgerige macho’s wisten dat ze bij mij geen kans maakten. En als ze toch van geen ophouden wisten… (Wijst naar haar knie) Je wilt niet weten hoe vaak ik die knieschijf met volle kracht in een kruis heb geplant (lacht).

»Nu, door die knie heb ik ook wel enkele belangrijke rollen aan mijn neus zien voorbijgaan. Wist je dat de rol van Elizabeth Taylor in ‘Cleopatra’ (legendarische Hollywoodfilm uit 1963, red.) oorspronkelijk voor mij bedoeld was? Maar dan moest je het perverse spelletje van de filmbazen wel meespelen, en eerst een ‘tegenprestatie’ leveren. Dat heb ik consequent geweigerd. Eén van de walgelijkste bonzen was Darryl Zanuck: die had zelfs een gouden afgietsel van z’n eigen penis op zijn bureau staan! (Huivert) Ik word nog altijd misselijk als ik eraan denk.»

‘Ik ben niet zo nostalgisch aangelegd: ik leef in het nu, en ondanks alles geniet ik daar nog altijd van.’ Beeld Stuart McClymont
‘Ik ben niet zo nostalgisch aangelegd: ik leef in het nu, en ondanks alles geniet ik daar nog altijd van.’Beeld Stuart McClymont

– U was dus een feministe avant la lettre.

COLLINS «Mijn lijf, mijn regels. Dus ja, ik was in zekere zin een feministe. Maar noem me alsjeblieft niet zo: ik heb een pesthekel gekregen aan dat woord.»

– Pardon?

COLLINS «Begrijp me niet verkeerd: ik ben er nog altijd rotsvast van overtuigd dat een vrouw het recht moet hebben om haar leven op dezelfde manier te leiden als een man. Maar het feminisme is de laatste jaren – net als zoveel andere onderwerpen – gekaapt door de wokebeweging: een stelletje imbecielen dat er genoegen in schept om elk klein conflictje op te blazen tot een hysterische rel. Het enige wat ze daarmee bereiken, is dat niemand nog zijn mening durft te zeggen.»

– Is het dan geen goede zaak dat mistoestanden eindelijk aan de kaak gesteld worden?

COLLINS «Dat wel, maar de slinger is véél te ver doorgeslagen. Je moet vandaag de dag maar eens proberen om zo’n wokestandpunt ter discussie te stellen, of zelfs maar te nuanceren: hoe voorzichtig en beleefd je dat ook doet, je wordt stante pede bedolven onder een mesthoop van verwijten. Vooral in de echokamer van de sociale media, wat meteen ook de reden is waarom ik er wegblijf.

»Als je bijvoorbeeld durft te zeggen dat Meghan Markle, de vrouw van prins Harry, ook boter op haar hoofd heeft in haar conflict met de koninklijke familie, word je meteen in de hoek van de racisten geduwd. Beweer je dat Winston Churchill een groot staatsman was, dan steun je het seksistische patriarchaat. Gekker moet het toch niet worden? Churchill was halverwege de vorige eeuw al een stokoude man, dus hoeft het niet te verbazen dat sommige van zijn standpunten vandaag niet meer door de beugel kunnen. Maar moet hij daarom naar de vuilnisbelt van de geschiedenis verbannen worden? Als hij er niet was geweest, liepen we nu allemaal rond in een uniform. Met een swastika erop!

»(Zwijgt) De wereld slaat op hol. Ik heb altijd en overal gezegd wat ik dacht, mijn hele leven lang – en soms iets te brutaal, dat geef ik toe – maar ik heb altijd respect gehad voor wie niet akkoord met me ging. Die beschaafde uitwisseling van standpunten lijkt vandaag niet meer te bestaan. Wat niet letterlijk in de bijbel van de wokegeneratie staat, wordt verstoten. Gecanceld. Wel: cancel mij dan maar. Ik doe niet mee met die politiek correcte onzin.»

Joan Collins met ‘Dynasty’-collega’s Linda Evans en John Forsythe. ‘Ondanks alle kaviaar en champagne is de filmwereld een lege, nogal treurige plek.' Beeld Photo News
Joan Collins met ‘Dynasty’-collega’s Linda Evans en John Forsythe. ‘Ondanks alle kaviaar en champagne is de filmwereld een lege, nogal treurige plek.'Beeld Photo News

SINATRA’S SCHIM

– Duikt u daarom zo graag in het verleden? Uw memoires roepen echo’s op van het grote Hollywood waar uw carrière in de jaren 50 begon: de glitter en glamour van het magische Tinseltown, dat indertijd een lichtend baken was voor de vrije wereld. Hebt u daar heimwee naar?

COLLINS «Nee, hoor. Ik ben niet zo nostalgisch aangelegd: ik leef in het nu, en ondanks alles geniet ik daar nog altijd van.

»Wat jij het ‘grote Hollywood’ noemt, was trouwens al verleden tijd toen ik er aankwam. Clark Gable, Marlene Dietrich, Rita Hayworth: dát waren de echte sterren die Hollywood zijn grandeur verleenden, en in de fifties hadden zij hun beste jaren al achter de rug. De filmwereld die ik heb leren kennen, was vooral een verzamelplaats voor ongebreidelde ego’s die hun omgeving vergiftigden met achterklap en roddels – soms om hun eigen carrière te promoten, maar nog vaker om hun talloze complexen en onzekerheden te maskeren voor de buitenwereld. Ondanks alle kaviaar en champagne was het een lege, nogal treurige plek, en dat is het nog altijd. Daarom heb ik me er ook nooit definitief gevestigd, en ben ik uiteindelijk teruggekeerd naar Londen. Hier kan ik gewoon mezelf zijn.»

– Dat is inderdaad een tweede facet van uw memoires: u aarzelt niet om Hollywood en zijn bewoners met gestrekt been te tackelen.

COLLINS (grinnikt) «Zoals ik al zei: ik geef altijd en overal mijn ongezouten mening. Van de vroege jaren 90 tot het begin van deze eeuw hield ik een gesproken dagboek bij op een dictafoon. ‘My Unapologetic Diaries’ is gebaseerd op de transcripties van die audio-opnames, en ja, soms zaten daar inderdaad vrij brutale fragmenten tussen (lacht). Maar ze geven wel perfect weer wat ik op dat moment voelde en dacht, dus hebben we besloten om ze niet te censureren. Alles wat je in mijn boek leest, is dus honderd procent Joan Collins.»

– Zo blijkt onder meer dat u niet bepaald de beste maatjes was met uw collega Glenn Close.

COLLINS «O God, je haalt er meteen het beste voorbeeld uit. Ja, die keer was ik héél kwaad. Toen ‘Dynasty’ in 1991 stopte, stond ik in de filmwereld bekend als hét prototype van de superbitch: dat had ik natuurlijk te danken aan mijn personage Alexis Colby, het grootste takkewijf dat ooit in een soapserie mocht opdraven. Toen Disney een paar jaar later op zoek ging naar een actrice om Cruella de Vil te vertolken in ‘101 Dalmatiërs’, stond ik met stip op één. Op de valreep ging Glenn Close met die rol lopen: daar was ik natuurlijk al niet blij mee. Toen ze er ook nog eens niks van bakte – geen spatje humor, geen greintje kwetsbaarheid, ze was gewoon slécht – ging ik helemaal door het dak. Ik kon haar wel vermoorden! (lacht)

»Nu ja, dat was de frustratie van het moment, hè. Die heb ik toen zo ervaren, en die zit dus ook ongefilterd in mijn memoires. Noem het gezonde professionele jaloezie: iedere actrice wil het koste wat het kost de rollen spelen die bij haar passen. Ik ben daarop geen uitzondering.»

– Ook heel wat mannen passeren de revue. Zij worden evenmin gespaard: collega-acteur Gregory Peck noemt u ‘schattig maar dodelijk saai’, Jay Leno was als talkshowhost ‘de slechtste én lelijkste ooit’, en Donald Trump is in uw ogen ‘een platvloerse lul’.

COLLINS «Geef me eens ongelijk! Maar nu lijkt het wel alsof ik iedereen onderuithaal in mijn boek, en dat is ook weer niet het geval. Harry Belafonte noem ik een ronduit betoverende man, die ik – hij was indertijd getrouwd – misschien net iets té goed heb leren kennen. Voor mijn dierbare collega Jack Lemmon, een briljant tragikomisch acteur, heb ik niets dan lieve woorden over; en over Warren Beatty, tja (lachje)

– Laten we het erop houden dat hij zijn status van sekssymbool alle eer aandeed.

COLLINS «Dat kun je wel zeggen, ja (schatert). Onze affaire heeft maar een paar maanden geduurd, en dat was maar goed ook: ik kón gewoon niet meer.»

– Ontroerend is de passage waarin u een diner met Frank Sinatra beschrijft, die in de laatste jaren van zijn leven nog maar een schim van zijn vroegere zelf was.

COLLINS «Dat moet ergens halverwege de jaren 90 zijn geweest, als ik het me goed herinner. Ik vond dat een heel pijnlijke avond: ik was op het hoogtepunt van mijn roem en genoot met volle teugen van alle moois dat mij te beurt viel, terwijl de man naast mij – mijn jeugdheld en ooit de grootste ster ter wereld – langzaam zat weg te kwijnen. Frank was verschrikkelijk in de war, viel voortdurend in slaap, en als hij weer wakker werd, zeurde hij als een kind om terug naar huis te mogen.

»Die avond heb ik een belangrijke les geleerd: zelfs de beroemdste vedettes zijn ook maar gewone stervelingen. Hoe hoog je ook zweeft, op een bepaald moment stort je onherroepelijk weer naar beneden. Dat lot staat mij ook te wachten, daar ben ik me heel erg van bewust, maar ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken. Ik zweef nog – en zolang ik dat doe, haal ik alles uit het leven wat eruit te halen valt.»

Joan Collins springt met verbazingwekkende soepelheid op uit de sofa – zelfs haar 88-jarige knieën kraken niet – en klapt ongeduldig in haar handen. De audiëntie is voorbij, de aanvankelijk wat norse koningin heeft zich een gulle, openhartige gesprekspartner getoond. ‘Kom, en dan nu nog snel die foto’s. Ik wil verder gaan inpakken: morgen zweef ik naar Mallorca!’

© The Sunday Times

Joan Collins, ‘My Unapologetic Diaries’, Weidenfeld & Nicolson

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234