null Beeld

Joe Henry - Civilians

De hongerigen onder u kunnen we bij het binnenkomen meteen doorverwijzen naar www.joehenrylovesyoumadly.com, waar de heer des huizes hen een succulent recept voor Toscaanse ribbetjes met look, witte wijn en salie voorschotelt. Of u het zo lekker kunt klaarmaken als Joe Henry het kan vertellen, valt echter sterk te betwijfelen.

Henry is een storyteller van de oude stempel, en wie wat verder grasduint op zijn website treft er prachtige essays aan die halsreikend doen (terug)verlangen naar het werk van Ray Charles, Lorne Greene, Thelonious Monk, Richard Pryor, Ornette Coleman en Earl Hines. Henry kan nog meer: als acteur speelde hij enkele kleine rolletjes in B-films, en als producer werkte hij mee aan platen van Elvis Costello, Allan Toussaint, Ani DiFranco, Aimee Mann en Bettye LaVette. Voor wat hij met 'Don't Give Up on Me' van Solomon Burke deed, kreeg hij zelfs een Grammy.

'Civilians' is Henry's tiende soloplaat en zijn meest toegankelijke tot nog toe, al mag u dat met een korrel zout (en desgewenst een mespuntje mangochutney) nemen. De twaalf songs gaan uitgebreid te leen bij genres zo divers als folk, jazz, country en pop, maar bij een eerste beluistering komen ze wat saai, doordeweeks en unisoon over. Laat dat er u echter niet van weerhouden om te blijven luisteren. 'Civilians' valt te vergelijken met 'Sky Blue Sky' van Wilco: schijnbaar geen vuiltje aan de lucht en vrij van spanningsbogen, maar onder het oppervlak gebeurt er van alles. Alsof de wereld bij nader inzien toch plat blijkt te zijn, en we er aanvankelijk alleen de onderkant van te zien krijgen.

De eerste die ons de weg wijst is Charlie Parker. 'Where's my sock? Where's my other shoe?' laat Henry hem bij wijze van groet zeggen in 'Parker's Mood'. Hier zit een man in nesten, en we mogen hem helpen zoeken. 'The things we put together, the world will tear apart', maar er is hoop: 'I've beat them to the start, along the way, Oh my love is here to stay'. 'Civilians' is een plaat over liefde, gevonden of verloren, met God als scheidsrechter en zondebok. Henry maakt van God geen almachtig opperwezen maar een toevallige passant, een mens onder de mensen, die de personages uit zijn songs desgewenst met mes en vork te lijf kunnen gaan. Al is enige voorzichtigheid geboden, want in het cd-boekje zegt Henry: 'Mocht hij het niet zo druk hebben, dan zou mijn God gespeeld worden door Gene Hackman.'

In 'Time Is a Lion', de enige song op 'Civilians' die swingt, waart de geest van Charles Mingus rond, en Van Dyke Parks komt Henry rugdekking geven in 'Civil War'. Toepasselijker dan met 'God Only Knows' - géén cover - kon 'Civilians' niet afronden: 'God only knows that we mean well / God knows that we just don't know how / But I'll try to be you light in love / And pray that is enough for now'. Het allerbeste is dat we u nu even alleen laten. Smakelijk!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234