null Beeld

Johanna Laurent (27), dochter van tv-maker Annemie Struyf: 'Ik hoop dat ik niet zoals mijn moeder word behandeld als ik even oud ben als zij, en nog even ambitieus'

Ze lijken niet zoveel op elkaar, maar Johanna Laurent (27) is wel degelijk de dochter van Annemie Struyf. Ze is even gedreven en even geëngageerd als haar moeder, en samen hebben ze ‘Ma vie en rose’ geschreven, over het annus horribilis van Annemie. ‘Het zou geen kwaad kunnen als mensen wat zorgzamer voor elkaar zouden zijn.’

'Toen ik het dagboek van mijn moeder las, ben ik beginnen te huilen omdat ik alles opnieuw beleefde'

Een jaar in Frankrijk leven om voor de televisie een portrettenreeks te maken over mensen die ginder hun droom najoegen, met als titel ‘La vie en rose’, en tussendoor een dagboek bijhouden. Dat was de bedoeling toen Annemie Struyf in de lente van 2016 naar la douce France vertrok. Het dagboek werd er echter één waarin ze een rotjaar van zich af moest schrijven. Een jaar waarin ze verweesd achterbleef toen haar vader stierf, en waarin ze na 32 jaar is gescheiden van de vader van haar vijf kinderen. ‘Ma vie en rose’ noemde ze het, en op de kaft staat de naam van oudste dochter Johanna onder de hare. Johanna las de teksten die haar moeder had geschreven, schaafde ze bij, schrapte, gaf advies, luisterde en hielp haar om een rampjaar behapbaar te maken.

Johanna Laurent «Toen mijn moeder aan haar dagboek begon, had ze niet de bedoeling om het later uit te brengen. Wat ze opschreef, was daardoor heel eerlijk. Maar als je zoiets publiceert, worden sommige dingen die je alleen voor jezelf hebt opgeschreven door iedereen gelezen. Zodra je iets opschrijft, stel je jezelf kwetsbaar op, hè.»

HUMO En dan is het handig om een dochter als kompas te hebben?

Laurent «Nee, daar heeft mijn moeder mij niet voor nodig. Ze doet nog altijd wat ze wil, hoor (lacht). Maar een tweede opinie is altijd nuttig. Ik heb alles gelezen wat ze tijdens dat jaar heeft opgeschreven, en als ik het iets te persoonlijk vond worden, zei ik dat tegen haar.»

HUMO Is het vaak gebeurd?

Laurent «Dat viel wel mee. We mochten er ook geen hele hoofdstukken uit schrappen, want dat zou niet eerlijk zijn geweest. Je mag niet wegmoffelen wat er is gebeurd. Maar makkelijk waren die afwegingen niet: je kunt je wel voornemen om alles op te schrijven, maar dat wil nog niet zeggen dat je ook voorbereid bent op wat komen zal.»

HUMO Zoals de dood van haar vader, jouw grootvader. In een erg intieme passage gaan jullie samen zijn lichaam groeten. Heb je getwijfeld of je dat fragment erin zou laten?

Laurent «Toch wel, ja. Het is voor mij het aangrijpendste van het hele boek. Toen ik die pagina’s voor het eerst las in het dagboek van mijn moeder, ben ik beginnen te huilen, omdat ik alles opnieuw beleefde. Een paar mensen hebben ons al verteld dat ze veel aan dat fragment gehad hebben. Iedereen verliest een ouder of een grootouder in z’n leven, en dan is het een heel mooi compliment als iemand zegt dat jij hebt verwoord wat zij toen voelden. Tonen dat je een zwak moment hebt, kan ook een teken van sterkte zijn.»

HUMO Een kantelpunt in het boek is de scheiding van je ouders, na 32 jaar huwelijk. Het kan niet makkelijk zijn om daarover te schrijven.

Laurent «Natuurlijk niet. Maar helemaal niets over die scheiding zeggen hadden we hypocriet gevonden. Of je dan elk detail uit de doeken moet doen? Dat denk ik niet.»

HUMO De impact is wel duidelijk: over de maand augustus schrijft je moeder niets. ‘Die doos houd ik gesloten. Voor mezelf en mijn kinderen,’ staat er. Voor wie niet weet waar het over gaat, staat er het Facebookbericht over de scheiding bij dat je moeder de wereld instuurde.

Laurent «Wat er is gebeurd, is een verhaal van de zeven personen in ons gezin, en dat blijft het ook. Dat hebben we samen beslist, als gezin. Als je mama bekend is, weet je dat je als kind mee in de belangstelling zult staan. Maar we mogen zelf kiezen in welke mate, toch? Ik blijf ze gek vinden, die fascinatie voor het privéleven van bekende mensen.»

HUMO Hoe was het om te moeten lezen wat je moeder er in haar dagboek over heeft geschreven?

Laurent «Makkelijk was anders, maar elk kind van gescheiden ouders kan je vertellen hoe lastig zo’n periode is. Dat boek samen met mijn moeder maken was ook een goede afleiding op een moment dat we het allebei erg moeilijk hadden. We zijn ook meer naar elkaar toe gegroeid.

»Ik probeer altijd positief in het leven te staan. Valt er iets tegen, dan moet je vooruit. Je mag wel even in de shit zitten, maar je moet er zelf weer uit kruipen.»

HUMO Wat later probeer jij je moeder te helpen door voor haar afspraken te maken bij vastgoedmakelaars, op zoek naar een nieuw huis.

Laurent «Stel je daar niet te veel bij voor (lacht). Ik was op zoek naar een huis voor mezelf, dus het was makkelijk om mama af en toe een tip te geven. Ik heb haar er niet door moeten sleuren, daar was ze zelf sterk genoeg voor.»

undefined

null Beeld

'Mijn moeder wist niet waar ze het had als wij vrienden op bezoek hadden die haar straal voorbijliepen zonder beleefd 'Hallo!' te zeggen (lacht) ''


Eenzame journalist

HUMO Je moeder heeft je al meermaals in interviews opgevoerd als de dochter die haar soms op het matje roept.

Laurent «Dat was misschien wat sterk uitgedrukt (lacht). Maar heeft niet iedereen soms het gevoel dat je je ouders wat wilt bijsturen? Haar op het matje roepen doe ik niet, maar ik ben altijd eerlijk tegen haar. En gelukkig houdt ze ook rekening met wat ik zeg. Onlangs was ze van plan om iemand een pittige mail te sturen, maar ze heeft die eerst naar mij gestuurd om te zien wat ik ervan dacht. ‘Misschien toch even laten rusten voor je op ‘verzenden’ drukt,’ zei ik. Ik denk niet dat ze ’m uiteindelijk heeft verstuurd.»

HUMO Is je moeder dan iets passioneler dan jij?

Laurent «Nee, we zijn allebei passioneel (lacht). Ik ben wel iets rationeler op momenten waarop zij sneller emotioneel zou reageren. Maar zo vullen we elkaar mooi aan.»

HUMO Hoe hard lijken jullie op elkaar?

Laurent «Uiterlijk alvast niet zoveel (lacht). Weinig mensen kunnen raden wie mijn moeder is als ze alleen op mijn uiterlijk afgaan. Maar onze karakters leunen dicht bij elkaar aan, misschien omdat ze veel van haar eigen engagement heeft meegegeven in onze opvoeding. Ze heeft ons altijd gestimuleerd om ergens mee bezig te zijn en het initiatief te nemen. Ik heb jarenlang in de jeugdwerking van de Leuvense Chiro gezeten, ik heb animatorcursussen gegeven…»

HUMO Je hebt ook haar talent voor journalistiek. Je maakte een tijdje deel uit van de redactie van De Morgen, net zoals zij haar carrière in de schrijvende pers is begonnen.

Laurent «Dat zal meegespeeld hebben. Hoeveel kinderen van advocaten worden niet advocaat, net zoals hun ouders? Of hoeveel leerkrachten zien hun kinderen niet het onderwijs ingaan?

»Bij mij was het niet zo’n bewust proces. Toen ik wilde gaan schrijven, werkte mijn moeder al jaren voor de televisie. Na een paar stages kon ik bij De Morgen aan de slag, en dat was wel een droom die in vervulling ging. Ik had gedacht dat ik ten vroegste op mijn 30ste die kans zou krijgen, niet op mijn 23ste.

»Het beroep van journalist is het mooiste ter wereld, maar ook het hardste. Een redactie is geen makkelijke omgeving, en een journalist is er vaak heel eenzaam – je moet er ook opboksen tegen directe concurrenten. Om nog maar van de veranderende mediawereld te zwijgen, met steeds minder tijd en minder geld om iets voor elkaar te krijgen. Soms frons ik weleens de wenkbrauwen als er op de media wordt afgegeven. Probeer zelf eens goed werk te leveren in zulke moeilijke omstandigheden, denk ik dan.»

HUMO Je moeder heeft zich al een paar keer ontgoocheld uitgelaten over de harde mediawereld. Ben jij gedesillusioneerd vertrokken bij De Morgen?

Laurent «Zo zou ik het niet omschrijven. Ik was hoogstens een beetje teleurgesteld. Niet in de krant, voor alle duidelijkheid. Wel over hoe die wereld in elkaar zit. Maar ik sluit niet uit dat ik er ooit terugkeer als ik me daar weer klaar voor voel. Ik ben trouwens nog altijd journalist, maar dan in bijberoep. Zo kan ik blijven schrijven zonder dat ik ervan moet kunnen leven.»


Geen beste vriendin

HUMO Wat voor nest was het gezin Laurent-Struyf om in op te groeien?

Laurent «In de eerste plaats een heel warm nest. Respect voor elkaar hebben is heel belangrijk bij ons thuis. Als er mensen over de vloer kwamen, moesten we van onze ouders gaan staan en een kus of een hand geven. Mijn moeder wist niet waar ze het had als wij vrienden op bezoek hadden die haar straal voorbijliepen zonder beleefd ‘Hallo!’ te zeggen (lacht). En toch was er nooit een probleem als we vroegen of iemand mocht blijven eten. Iedereen was welkom. Of er genoeg eten was of niet, deed er niet toe.

»We hadden ook duidelijke afspraken, maar als je toonde dat je verantwoordelijk kon zijn, was er veel mogelijk. Opgroeien in een groot gezin: ik kan het iedereen aanraden (lacht).»

HUMO Hoe open was de relatie met je ouders?

Laurent «Mijn moeder is nooit mijn beste vriendin geweest, dat onderscheid heb ik altijd gemaakt. Maar ik had wel het gevoel dat ik voor alles bij mijn ouders terechtkon, wat ik ook uitgespookt mocht hebben. Soms zouden ze wel kwaad geworden zijn, afhankelijk van hoe erg het was (lacht). Maar ik kan me niets inbeelden waardoor ze me minder graag zouden zien. Als ik later ook kinderen zou hebben, hoop ik hun dat gevoel te kunnen geven.»

HUMO Je vader is lang verpleger geweest. Heeft dat jullie beïnvloed?

Laurent «Absoluut. De empathie en de solidariteit is heel groot in ons gezin. Ik heb altijd meegeholpen met de zorg voor mijn jongere broers en zussen. Ik was al een tiener toen mijn ouders Hope adopteerden, maar ik wilde haar echt mee opvoeden.

»Toen ik 16 was, heeft mama ons meegenomen naar Afrika – het was niet alleen een plezierreis, maar ook een gelegenheid om ons te tonen hoe de mensen daar leven. Die reis zal ik nooit vergeten. Als je ziet hoe de kinderen daar les volgen, besef je hoeveel geluk je hebt dat je in België woont. Maar ook hier kan mijn verontwaardiging opspelen, hoor. Mijn ogen gingen echt open toen ik als jongere leiding gaf op het speelplein in Kessel-Lo. Sommige kinderen hadden beschimmelde boterhammen mee voor de lunch, of helemaal géén brood, of ze stonden moederziel alleen en veel te licht gekleed te wachten wanneer ik om zeven uur ’s ochtends aankwam... Niet alle kinderen krijgen evenveel kansen, weet ik sindsdien. Ik werk nu voor het GO!-onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap, en dat is voor een groot deel uit engagement. Mijn moeder was weliswaar vaak niet thuis, maar door haar kwam de wereld wel bij ons binnen. Dat is van onschatbare waarde als je opgroeit.»

HUMO Toen ze aan haar jaar in Frankrijk begon, stond er in meer dan één krant te lezen dat ze daar ‘zonder haar gezin’ leefde. Lees: ‘Hoe durft ze haar plaats aan de haard te verlaten!’

Laurent «Vroeger op school hoorde ik wel vaker andere kinderen plagerig zeggen: ‘Jouw mama is er toch nooit!’ (lacht) Blijkbaar dachten veel mensen dat mijn moeder wekenlang weg was als ze elke week op tv kwam in één of ander ver land. Begin dan maar eens uit te leggen dat televisie niet zo werkt (lacht).

»Die krantenkoppen, tja… Bedankt voor de bezorgdheid, hoor, maar dat was écht niet nodig. Er zijn kinderen die hun ouders vaker moeten missen dan wij. Het lijkt me ook typisch iets wat ze een vrouw verwijten, dat ze ‘haar gezin achterlaat’. Zouden ze zoiets ook zeggen over een topindustrieel of over een politicus die voortdurend van hot naar her vliegt? Ik betwijfel het. Maar goed, het gebeurt wel vaker dat ik een titel over mijn moeder lees en dat ik weet dat de vork niet zo in de steel zit. Gelukkig kan ik zoiets snel loslaten.»

HUMO Stoort het je als er lacherig over haar wordt gedaan?

Laurent «Je bedoelt: als er weer eens mopjes over haar stem worden gemaakt? Het is makkelijker dan zelf origineel proberen te zijn, hè. Ik vind het veel erger als er op krantenwebsites over mama wordt gesproken. Een paar jaar geleden was ze gevallen bij het paardrijden en had ze haar elleboog gebroken. Ze moest vrij lang revalideren, en wat er toen allemaal werd geschreven! ‘Verdiend!’ ‘Wat doet ze weer op reis?’ ‘Dat ze bij haar kinderen blijft!’ Zulke mensen beseffen niet dat ze het over een persóón hebben, iemand die ook kinderen heeft.»

HUMO Komt dat omdat je vrij zelden een vrouw van haar leeftijd zo prominent op televisie ziet?

Laurent «Dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Maar commentaren over mijn moeder gaan vaak over haar leeftijd en haar gezin. Ik mag hopen dat het ooit eens stopt. En dat ik niet zelf op die manier word behandeld als ik even oud en nog even ambitieus ben.»

HUMO Hoe ambitieus ben jij nu?

Laurent «Behoorlijk. Of juister: ik ben gepassioneerd. Ik wil vooral goed zijn in wat ik doe. Of ik dat van mijn moeder heb geërfd? Dat weet ik niet, maar het is alleszins iets wat ik met haar gemeen heb.»

HUMO In het begin van ‘Ma vie en rose’ verzucht je moeder dat ze overal een burn-out voelt loeren. Is dat ook niet een ziekte van jouw generatie?

null Beeld

Laurent «Ik vrees het. Onlangs werd een campagne gelanceerd om mensen bewust te maken van hun smartphonegebruik. Ik betrap mezelf erop dat ik veel te vaak naar dat schermpje zit te turen, en gelukkiger word ik er eerlijk gezegd niet van. Alles gaat vandaag zo snel. En iedereen moet maar mee kunnen, anders val je uit de boot. Het zou geen kwaad kunnen als mensen wat zorgzamer voor elkaar zouden zijn. Iedereen loopt maar mee in die race. Af en toe eens aan elkaar vragen of het nog gaat, kan wonderen doen.

»Om je een voorbeeld te geven: ik neem elke dag de bus naar het station, en ik stap nooit op zonder luidop ‘Goeiemorgen!’ te zeggen tegen de chauffeur. Jammer genoeg ben ik elke dag de enige die dat doet. ‘Allee, mannekes,’ denk ik dan. Zoiets simpels, en het zou zoveel verschil kunnen maken. (Plots) Ik klink weer naïef, zeker?»

HUMO Dat valt best mee. Verontwaardiging in de juiste dosis kan iemand ook sieren.

Laurent «Vroeger heb ik zelfs even met het idee gespeeld om later in de politiek te gaan – tot ik wat ouder werd, en iets minder naïef (lacht). Mijn moeder zat niet tegen een burn-out aan te schurken toen ze naar Frankrijk vertrok, maar ze is wel bewust trager gaan leven sinds ze terug thuis is. Dat vind ik knap. Veel mensen zouden er baat bij hebben als ze zich even zouden afvragen of hun leven er wel uitziet zoals ze zelf willen. Je weet maar nooit wat het antwoord is.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234