null Beeld

John Fogerty - Revival

Als John Fogerty dertig jaar geleden had besloten om voortaan alleen nog platen te maken waarop hij walvissen liet harmoniëren met andere waterzoogdieren, we zouden te zijner verdediging, beheerst en zonder onze stem te verheffen, de volgende magische woorden hebben uitgesproken: 'Green River', 'Willy and the Poor Boys', 'Cosmo's Factory'. Vrijbrieven voor een leven zonder verdere verplichtingen.

Uiteraard is dat niet wat John Fogerty na de dood van Creedence Clearwater Revival heeft gedaan. Hij is rocksongs met een grote R blijven schrijven, die af en toe een soloplaat opleverden - 'John Fogerty ('75'Centerfield' ('86), 'Blue Moon Swamp' ('97) - die perfect naast het beste van CCR kon liggen, maar omdat the times a-changed waren nooit meer dezelfde impact had. Fogerty bleef ook live werken voor de kost, en trok om de zoveel jaar de wereld rond met basic rockshows waarin hij zonder morren zijn hits afvuurde alsof hij ze de week voordien had geschreven.

Maar laten wij ter zake komen, vooraleer dit schrijven helemaal de toon van een in memoriam aanneemt. John Fogerty heeft - en we melden het enkel omdat het onze verrekte job is - met 'Revival' een mindere plaat gemaakt.

Wat is het probleem? Na al die jaren op wonderbaarlijke wijze zichzelf te zijn gebleven, klinkt hij op 'Revival' plots als andere, vaak mindere goden. Opener 'Don't You Wish It Was True' is pure Status Quo, met een CCR-refrein. Goede Status Quo, dat wel, maar wij willen volbloed John Fogerty. Dat krijgen we met 'Gunslinger', dat wel uit de startblokken schiet als CCR, maar genadeloos de das wordt omgedaan met een refrein dat aan The Eagles doet denken. Slechte Eagles, en dan laten we de vraag of er ooit goede Eagles hebben bestaan helemaal in het midden.

De volgende song heet gewoon 'Creedence Song', alsof Fogerty zelf ook het een en ander in de gaten begon te krijgen. 'Daddy had a band playing a little guitar,' opent hij, om vier minuten later te besluiten met: 'You can't go wrong if you play a little bit of that Creedence Song'. Klopt, maar vandaag is de wonde groter dan de pleister.

'River Is Waiting' is een oefening in Neil Young (zelfs zijn stem klinkt als Neil), en het refrein van 'Summer of Love' klinkt als - hadden wij al gezegd dat wij onderbetaald zijn? - REO Speedwagon. Dat hij tekstueel niet verder komt dat algemeenheden als 'Never seen such a purple town' maakt het er niet minder tenenkrullend op. In de daaropvolgende song, 'Natural Thing', ontglippen hem zelfs zinnen als 'every flower was made for beauty' en 'every Tarzan needs a Jane'. En daar stoppen wij, want zoals Fogerty het even later zelf zingt in een van de weinige degelijke songs op 'Revival': I can't take it nog more.

Twee sterren? 't Blijft John Fogerty en 'Somebody Help Me', de voorlaatste track, is alsnog wereldklasse. En in de hoop dat Guy Mortier sterrenblind is en alleen nog de laatste zin van cd-besprekingen leest: 'Revival' is een machtige kopstoot van een plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234