‘Onze zonen vinden het alle drie fantastisch dat ze er een zusje bij hebben, maar we zullen hun nooit vertellen hoe zij er gekomen is’ Beeld Humo
‘Onze zonen vinden het alle drie fantastisch dat ze er een zusje bij hebben, maar we zullen hun nooit vertellen hoe zij er gekomen is’Beeld Humo

baby op bestelling

Jolien wilde per se een dochtertje baren en dat was mogelijk: ‘Het heeft ons wel fiks meer gekost dan verwacht: 15.000 euro’

Wie zwanger raakt, hoort op een roze wolk te belanden en oeverloos blij te zijn, ongeacht of het nu een jongetje of een meisje wordt. Maar zo is het lang niet altijd: sommige ouders in spe willen zelfs zo graag een zoon of een dochter dat ze zich online beraden en met allerlei huis-tuin-en-keukentips aan de slag gaan, een jongens- of meisjesdieet volgen, en hun vrijpartijen zorgvuldig plannen en in het juiste standje afronden. Echt kieskeurige ouders in spe gaan nóg verder: naar Cyprus, één van de landen waar geslachtskeuze toegestaan is via in-vitrofertilisatie en embryoselectie. Een moeder met een onstuitbaar verlangen naar een dochter vertelt haar verhaal.

Sam Ooghe
Baby op bestelling Beeld Lukas Verstraete
Baby op bestellingBeeld Lukas Verstraete

Toen presentatrice An Lemmens dit najaar haar tweede zwangerschap besprak in ‘Welcome to the AA’, wond ze er geen doekjes om tegenover Alex Agnew: ‘Nadat we te horen hadden gekregen dat het een jongen was, zei iets in me: dat kan niet.’ Ze vroeg zich af of ze hem even graag zou zien als haar dochter Zappa Rosa. En hoe je dat deed, een jongen opvoeden. ‘Negen maanden heb ik daarmee ingezeten. Erover praten was moeilijk; na een aantal miskramen mocht ik al blij zijn dat ik zwanger wás. Dan ga je niemand lastigvallen met de gedachte: ik wil eigenlijk een dochter.’

Met de geboorte van Roscoe in april waren de twijfels over zijn geslacht gelukkig verdwenen. ‘Maar,’ zei Lemmens, ‘ik vind het belangrijk om die twijfels bespreekbaar te maken. Dus als er iemand is die denkt: ik wil geen zoon, of: ik wil geen dochter – dat wordt allemaal tenietgedaan zodra je kind geboren wordt.’

De 43-jarige Jolien* herkent zich in het verhaal van de presentatrice, maar bij haar verdween de twijfel níét. ‘Mijn eerstgeborene was een jongen,’ zegt ze. ‘Ik was dolgelukkig, zijn geslacht had me helemaal niet beziggehouden. Toen ik tijdens mijn tweede zwangerschap te horen kreeg dat ik opnieuw een zoon zou krijgen, borrelde een gevoel in me op dat ik nog niet kende, en dat na zijn geboorte bleef bestaan: ik móést een dochtertje hebben.’

HUMO Durfde je over dat gevoel te praten?

JOLIEN «Alleen met mijn man en mijn ouders. Tegen anderen durfde ik er niet over te beginnen, wat het alleen maar pijnlijker maakte. Het is een taboe, hè. Dat dochtertje voelde als een groot gemis, maar hoe moesten mensen zich dan voelen die een kind met een beperking hebben? Of die geen kinderen kunnen krijgen?

»Ik begreep ook niet waaróm ik me zo voelde. Waarom was ik niet gewoon 100 procent gelukkig met onze geweldige en gezonde jongens? Uiteindelijk heb ik een psycholoog bezocht. Tijdens onze gesprekken werd me duidelijk dat ik droevig was omdat ik geen dochter had, en niet omdat ik zonen had. Mijn dochterwens stond mijn liefde voor hen niet in de weg.»

HUMO Daarop besliste je om het lot een handje te helpen.

JOLIEN «Ik zei tegen mezelf: je kunt nog altijd een dochter krijgen, Jolien. Ik wilde er alles aan doen om die droom waar te maken, en mijn man gelukkig ook. In onze maakbare wereld moest dat toch kunnen?»

MEISJESDIEET

Gedreven door een groot geloof in maakbaarheid ontwikkelde de Amerikaanse gynaecoloog Landrum B. Shettles in de jaren 60 al een methode om het geslacht van een baby te bepalen. Hij publiceerde zijn technieken in ‘Your Baby’s Sex: Now You Can Choose’, een boek waarvan meer dan 2 miljoen exemplaren verkocht werden en waarvan onlinewinkels nog altijd de geüpdatete versie aanbieden die in 2006 verscheen, drie jaar na zijn dood.

Shettles vertrok van de hypothese dat mannelijke zaadcellen sneller maar kwetsbaarder zijn dan vrouwelijke, en dat ze slecht gedijen in een zure omgeving. Wie een zoontje wil, moet volgens zijn methode de vrijpartij op z’n hondjes eindigen: dan wordt het sperma dichter bij de baarmoederhals gedeponeerd, wat voordelig zou zijn voor mannelijke cellen. Wil je een meisje, ga dan voor de missionarishouding. Vrouwen met een meisjeswens kunnen een orgasme beter vermijden: dat maakt de vagina minder zuur, heet het, en dus minder ontvankelijk voor vrouwelijke zaadcellen.

Volgens Shettles zelf had zijn methode een slaagkans van 85 procent bij ouders die een zoon wilden en van 82 procent bij ouders met een dochterwens. Maar die claim is nooit hardgemaakt. Wetenschappelijk onderzoek naar geslachtsbeïnvloeding is schaars. Als al eens een trucje onder de loep wordt genomen, blijkt dat het meestal niet of nauwelijks werkt.

Jolien ging op zoek naar een methode die de belofte wel waar leek te maken. Algauw vond ze er één.

JOLIEN «Online stuitte ik op de naam van de Nederlandse biologe en voedingskundige Annet Noorlander. Met haar adviesbureau Gender Consult helpt ze koppels om het geslacht van hun kind te beïnvloeden.»

Sinds 1999, toen ze Gender Consult oprichtte, hebben al meer dan duizend mensen een beroep gedaan op de diensten van Noorlander.

ANNET NOORLANDER «Veel vrouwen denken: ik heb 50 procent kans op een meisje. Als ik eerst een jongen krijg, wordt het daarna dus een meisje. Zo werkt het natuurlijk niet: na elke bevalling heb je telkens opnieuw 50 procent kans op een meisje. Een koppel kan zelfs aanleg hebben voor een bepaald geslacht. Stellen met twee jongens hebben nog 46 procent kans op een meisje. Krijgen ze een derde jongen, dan wordt die kans nóg kleiner.»

HUMO Uw eigen verhaal is geworteld in een dochterwens.

NOORLANDER «Ja. Van kindsbeen af wist ik dat ik ooit een dochter wilde. Nadat ik twee zoons had gekregen, hadden we nog tijd voor één zwangerschap – mijn laatste kans. Op zoek naar manieren om het geslacht van mijn baby te beïnvloeden, begon ik alle mogelijke wetenschappelijke literatuur te doorploegen. Elke week zat ik urenlang in de universiteitsbibliotheek. Met resultaat: ik raakte zwanger van een dochtertje.»

HUMO Om andere vrouwen het geslacht van hun kind te helpen beïnvloeden, hebt u een combinatie van twee methoden ontwikkeld.

NOORLANDER «Om te beginnen laat ik ze een dieet volgen dat de chemische balans verandert in hun vagina, baarmoeder, eileiders en de eierstokken. Op die manier kun je inspelen op de verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke zaadcellen: de mannelijke zijn bijvoorbeeld iets kleiner en sneller dan de vrouwelijke. Afhankelijk van het dieet kan één van beide soorten makkelijker bij de eicel komen.»

HUMO Echt? Wat moeten vrouwen dan op het menu zetten om de baby van hun dromen te krijgen?

NOORLANDER «Wie een dochter wil, moet minder zout en meer calcium en magnesium binnenkrijgen – denk aan broccoli, bonen, fruit, tofu, noten of sesamzaad. Voor een jongen heb je net meer zout, koolhydraten en vlees nodig. We geven vrouwen ook voedingssupplementen. Uit hun bloedwaarden kunnen we aflezen of het dieet aanslaat: zodra dat gebeurt, is het tijd voor de bevruchting.»

HUMO En voor uw tweede methode: de timingmethode.

NOORLANDER «Sommige dagen in de vrouwelijke cyclus geven meer kans op een jongen, andere vergroten de kans op een meisje. Het moment waarop je vrijt is dus erg belangrijk. Vrouwelijke zaadcellen zwemmen trager maar leven langer: zij hebben meer kans vóór de eisprong. Mannelijke zaadcellen zijn de favorieten net ná de eisprong. Onze cliënten moeten experts van hun eigen cyclus worden. Ze moeten precíés weten wanneer ze ovuleren, zodat ze de seks nauwkeurig kunnen timen.»

GENDERNEUTRAAL

HUMO In de gynaecologische wereld wordt gegrapt dat de tips die online circuleren om het geslacht van je baby te beïnvloeden allemaal ‘50 procent kans op slagen’ bieden. Heeft uw methode de wetenschappelijke toets doorstaan?

NOORLANDER «In 2010 zijn de resultaten gepubliceerd van een langlopend onderzoek, in samenwerking met de universiteit van Maastricht, naar de werkzaamheid van mijn behandeling: 81 procent van de onderzochte vrouwen met een dochterwens kreeg een dochter.»

HUMO Toen we Herman Tournaye, ‘Topdokter’ en gynaecoloog aan het Centrum Reproductieve Geneeskunde van de VUB, polsten over uw onderzoek, stipte hij aan dat er geen controlegroep was met vrouwen die het dieet niet volgden – wat een vergelijking onmogelijk maakt – en dat hij de groep onderzochte vrouwen te klein vond. Hij kijkt ook reikhalzend uit naar een vervolgonderzoek.

NOORLANDER «Dan heb ik goed nieuws voor hem: het vervolgonderzoek is in volle gang, dit keer met een grotere testgroep én met vrouwen die graag een jongen willen. In detail mag ik de resultaten nog niet delen – ze moeten eerst gepubliceerd worden – maar ze zijn in lijn met die van 2010.»

HUMO Maar u werkt niet met een controlegroep?

NOORLANDER «Nee. Zo’n groep bestaat uit mensen die een placebobehandeling krijgen. In ons onderzoek is dat ethisch onverantwoord – je kunt betalende deelnemers geen behandeling aanbieden die niet werkt – en praktisch niet haalbaar, omdat de deelnemers zelf hun dieet verzorgen en bepalen wanneer ze geslachtsgemeenschap hebben.»

Annett Noorlander: 'Minder dan één op de vijf vrouwen wil een zoontje. Vaak heeft die wens met geloof of cultuur te maken.' Beeld Marie Wanders
Annett Noorlander: 'Minder dan één op de vijf vrouwen wil een zoontje. Vaak heeft die wens met geloof of cultuur te maken.'Beeld Marie Wanders

HUMO Genoteerd. Wie klopt er zoal bij u aan?

NOORLANDER «Veel ouders willen simpelweg een uitgebalanceerd gezin. Hebben ze al twee dochters, dan willen ze een zoon. Hebben ze twee zonen: tijd voor een meisje. Moeders voelen zich vaak eenzaam in een gezin met alleen maar mannen, net zoals vaders in een gezin vol vrouwen. Voor de kinderen die er al zijn kan de komst van een kind van het andere geslacht ook een verrijkende ervaring zijn.»

HUMO De meesten van uw cliënten dromen van een dochter?

NOORLANDER (knikt) «Minder dan één op vijf vrouwen wil een zoontje. Vaak heeft die wens met geloof of cultuur te maken: ongeveer de helft is van buitenlandse afkomst of moslim.

»Vrouwen die al zonen hebben en dolgraag ook een dochter willen, worden soms stikjaloers op bevriende koppels die wél een meisje hebben gekregen. En soms is hun verdriet zo groot dat ze ook psychische hulp nodig hebben – er bestaan ondertussen therapeuten gespecialiseerd in zogenoemde geslachtsteleurstelling. Mannen mogen die teleurstelling veel duidelijker uitspreken. ‘Ik wil het liefst een jongen,’ zei mijn schoonvader ooit, ‘dan wordt mijn naam voortgezet.’ En dat was voor niemand een probleem. Maar als ik hardop over een dochtertje droomde, vonden veel mensen dat niet kunnen.»

HUMO De grenzen tussen de genders zijn anno 2022 vager dan ooit: begrijpt u mensen die de aandacht voor het geslacht van een kind overdreven noemen, en die de wenkbrauwen fronsen wanneer ouders dat geslacht willen beïnvloeden?

NOORLANDER «Nee. Het is niet omdat er nu genderneutrale toiletten bestaan, dat een zoon of dochter opvoeden plots hetzelfde is. En wat die fronsende wenkbrauwen betreft: je rommelt niet met foetussen, hè. Je past gewoon je gedrag aan vóór de bevruchting. Daarmee doe je toch niemand kwaad? Als ik zie hoeveel verdriet mensen hebben die hier binnenstappen, begrijp ik dat ze zelfs nóg een stap verder gaan.»

GEEN COMMENTAAR

Jolien kan getuigen dat de dubbele methode van Annet Noorlander geen 100 procent zekerheid biedt.

JOLIEN «Het dieet sloeg niet aan; ik raakte voor de derde keer zwanger van een jongen. Natuurlijk hou ik ook van hem ontzettend veel – maar de dochterwens bleef. En dus zette ik mijn zoektocht naar een oplossing voort.

»Ik ontdekte dat er een procedure bestond die wél 100 procent zekerheid biedt: in het laboratorium kan het geslacht van ivf-embryo’s worden bepaald vóór ze in de baarmoeder worden geplaatst. In ons land mag dat alleen om medische redenen – bijvoorbeeld om een erfelijke aandoening te vermijden die aan het geslacht van de baby gebonden is – maar er bestaat een Nederlandse organisatie, de Genderkliniek, die koppels naar ziekenhuizen begeleidt in landen waar het wél mag.»

Op de website van de Genderkliniek staat te lezen: ‘Onze taak is twijfel weg te nemen. Dat kan alleen door objectief en uitgebreid te informeren.’ Toch weigert oprichter Bert van Delen Humo te woord te staan. Dus besluiten we de gedaante aan te nemen van één van de gemiddeld dertig nieuwe Belgische en Nederlandse ouderparen die volgens Van Delen maandelijks contact met hem opnemen.

In een e-mail stellen we ons voor als Anke De Wilde (26) en Tim Heskens (27), een gelukkig echtpaar uit Maldegem. Hij verwijdert asbest, zij is hondenkapper. Ze hebben twee lieve zoontjes van 3 jaar, Johnny en Pistache. Hun brandende wens: hun tweeling een zusje schenken en zo het perfecte gezinsplaatje af maken.

Algauw krijgen we antwoord: ‘Jullie willen graag een meisje, lees ik,’ schrijft Bert van Delen. ‘Dat is geen enkel probleem. Onze procedure is waterdicht. Ik stuur jullie de brochure door.’

De geslachtsselectie begint zoals een klassieke ivf-procedure, lezen Tim en Anke. Dokters brengen in een laboratorium een spermacel en eicel samen, waardoor er embryo’s ontstaan. Daarna worden bij de moeder één of twee embryo’s met het gewenste geslacht ingebracht.

Als Anke en Tim vragen of dat niet verboden is, antwoordt Van Delen: ‘Jullie hoeven je geen zorgen te maken: de vooronderzoeken gebeuren dicht bij huis, in het Algemeen Medisch Laboratorium in Antwerpen. Voor de screening en het inbrengen van de embryo’s trekken jullie naar Cyprus, waar die techniek perfect legaal is. We werken samen met een lokaal fertiliteitscentrum.’

Ook over het kostenplaatje schept Van Delen op eenvoudig verzoek duidelijkheid: ‘De ivf-selectie is de duurste post: daarvoor zullen jullie zo’n 7.500 euro neertellen. Je hebt ook de medicatie, een koelbox om die medicatie mee te brengen naar Cyprus, de vliegtickets, de prijs van de voorbereidende onderzoeken, enzovoort. Daardoor landen jullie op ruim 9.500 euro.»

Baby op bestelling Beeld Lukas Verstraete
Baby op bestellingBeeld Lukas Verstraete

MUSICAL EN BALLET

Na lang nadenken hakten Jolien en haar man de knoop door: ‘Er was in ons huis plaats voor een vierde kindje, en we konden de procedure betalen. Ik was intussen 37 geworden: het was nu of nooit.’

JOLIEN «Om het nuttige aan het aangename te paren, trokken we met het hele gezin op zomervakantie naar Cyprus. De trip liep verliep vlot. Het ziekenhuis was helemaal geen schimmige plek. Het was een professioneel fertiliteitscentrum met vriendelijke en competente dokters. We lieten drie vrouwelijke embryo’s invriezen, in afwachting van mijn eisprong.

»Een tijdje later reisde ik alleen naar Cyprus om één embryo terug te laten plaatsen, maar ik raakte niet zwanger. De stress sloeg toe: was ik te oud? Zou het zelfs op déze manier niet lukken?

»Mijn man en ik beslisten bij de volgende poging de twee overgebleven embryo’s samen terug te laten plaatsen – volgens de arts zou dat onze kansen aanzienlijk vergroten. Ik vloog dus opnieuw naar Cyprus. Enkele weken later kregen we het nieuws: ik was zwanger van een meisje. Eindelijk.»

HUMO Euforie alom?

JOLIEN «Het klinkt misschien raar, maar ik wilde al zo lang een dochtertje dat ik het niet helemaal geloofde. Ik heb thuis nog twee extra echo’s laten maken om zeker te zijn. Ik had eens in de krant gelezen dat dokters per ongeluk een embryo van een ander koppel bij een vrouw hadden geplaatst. Daar was ik bang voor: kreeg ik misschien het kind van een ander koppel? Gelukkig was dat niet zo. Ik kreeg een prachtig dochtertje, en ik was dolgelukkig.»

HUMO Heb je je nooit afgevraagd of je niet te ver ging?

JOLIEN «Ja, het was allemaal best verregaand, en toch… De techniek bestaat, we konden het betalen, en we wilden meer balans in ons gezin: ik zie niet in waarom we het niet hadden mogen doen. De hele procedure heeft ons wel fiks meer gekost dan verwacht: 15.000 euro.»

HUMO Hoe gaat het nu met je dochter?

JOLIEN «Fantastisch. Ze is 5 jaar en kerngezond. Ze houdt van dansen, met haar poppen spelen, knutselen. Ze vindt het leuk om zich op te maken, haar nagels te lakken… En misschien vindt u dat oppervlakkig, maar ik word dolgelukkig wanneer ik mooie kleren voor haar kan kopen. Met mijn moeder ga ik graag naar musicals en balletvoorstellingen: onze zonen vinden dat niet leuk, maar misschien kan ik dat later wel met mijn dochter doen?

»We zijn nog elke dag blij dat we naar Cyprus zijn afgereisd. Het was een stressvolle periode, ook omdat ik er met niemand over kon praten. Maar nu is die last volledig van mijn schouders gevallen.»

HUMO Hebben jullie je verhaal ondertussen wel gedeeld met vrienden en familie?

JOLIEN «Nee, we zullen het nooit met iemand anders delen. Waarschijnlijk ook niet met onze zonen, nee. Ze vinden het alle drie fantastisch dat ze er zo’n grappig klein zusje bij hebben, maar wat zou onze derde zoon bijvoorbeeld denken als hij te weten komt dat hij geboren is nadat ik het dieet van Annet Noorlander had gevolgd? De kans bestaat dat hij zich daar slecht bij zou voelen. Dus we laten het liever zo.

»We hopen wel dat het taboe op geslachtsselectie ooit verdwijnt. Waarom zou het niet mogen, als je weet dat het mensen zo blij kan maken? Wie heeft daar nu last van?»

* Om privacyredenen is Jolien een gefingeerde naam.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234