null Beeld

Jonathan Coe - Nummer 11

‘Om een Engelse misdaad op te lossen, moet je in ogenschouw nemen wat er in Engeland zelf speelt.’ Vervang ‘Engelse misdaad’ door ‘roman van Jonathan Coe’ en ‘op te lossen’ door ‘te begrijpen’ en je hebt de perfecte bijsluiter voor het oeuvre van de Britse schrijver. Coe lijkt zich in ‘Nummer 11’, zijn nieuwste, zelf maar al te bewust van zijn imago als ‘luis in de pels’ van Great Ol’ Britain. Dat levert amusant gedol en hier en daar een venijnige speldenprik op, maar ook een nagging feeling dat Coe niet over genoeg materiaal beschikte om een hele roman te vullen.

mke

Maar voorwaar, eerst het goede nieuws: wie vindt dat er wel wat vaker een bulderlach mag galmen in het eerbiedwaardige Huis der Letteren zit als vanouds goed bij Coe. ‘Nummer 11’ (De Bezige Bij) borduurt verder op ‘What a Carve Up!’, de satirische farçe uit 1994 waarin Coe de Britse politiek op de korrel nam aan de hand van de lotgevallen van de steenrijke, maar ook hoogst onfortuinlijke familie Winshaw. Ook hier fungeert die familie als het gedroomde poppentheater om het gesjoemel in de Britse politieke coulissen te schetsen. Toch is ‘Nummer 11’ geen vervolgverhaal in de strikte zin, zoals Coe in één van de vele inside jokes die zijn roman rijk is, zelf suggereert. De schijnwerpers van ‘Nummer 11’ bewaart hij voor Alison en Selena, twee jonge vrouwen die de lezer doorheen de vijf kortverhalen annex hoofdstukken volwassen ziet worden.

Het eerste verhaal, ‘De zwarte toren’, heeft zowaar de allure van een gotische roman, waarin Coe de menselijke oerangsten (spinnen, aftakeling, de dood) slim verweeft met de teenage angst van Alison en Selena. Het scharniermoment uit hun jeugdjaren valt niet toevallig samen met een gitzwarte bladzijde uit de Britse politieke geschiedenis: de mysterieuze dood van defensie-expert David Kelly, volgens velen op het conto van de toenmalige Labour-regering van Tony Blair te schrijven. Verhaal nummer twee, ‘De comeback’, deed ons dan weer verwoed de zoektermen ‘Jonathan Coe’, ‘Black Mirror’ en ‘scenarioschrijver’ googelen – zo hard leek het weggewandeld uit deze BBC-serie, die eveneens wat groeimiddel op de uitwassen van de Britse maatschappij goot om er fijne satire uit te destilleren. Maar ach, originaliteit schmoriginaliteit: ‘De comeback’, over een onehitwonder dat deelneemt aan een realityreeks in de Australische rimboe, is in al zijn realistische trash tv-gruwel zo mogelijk nog huiveringwekkender dan de klassieke horror van ‘De zwarte toren’. Veel alarmerender vonden we het feit dat Coe soms een beetje prekerig begint te klinken in ‘Nummer 11’. Met name wanneer de Britse auteur zijn pijlen op de sociale media richt, begint ‘Nummer 11’ naar die andere BBC-serie te zwemen, ‘Grumpy Old Men’ – maar dan zonder de lichtvoetige toets.

Geef ons dan maar de Coe uit bijvoorbeeld ‘De Winshawprijs’, een uitzinnige detectivefarçe waarin eenbenige zwarte lesbiennes, publiciteitsgeile rechercheurs en rechtse columnistes met een elektracomplex elkaar voor de – al dan niet houten – voeten lopen. Een plot die voortdendert als een trein, terwijl de conducteur de ene spitse grap na de andere door de boxen laat knallen. Volgende keer meer van dat, Jonathan?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234