null Beeld

Jonathan Wilson (AB Club)

Tijdreizen bestaat! Hoe verklaar je anders dat de langharige hippie Jonathan Wilson uit Laurel Canyon pas aan het eind van 1974 ter wereld kwam?

Joshua Migneau

Laurel Canyon was eind de jaren zestig en begin de jaren zeventig dé buurt in Californië waar Crosby, Stills, Nash & Young, Joni Mitchell, The Monkees, The Byrds en andere flowerpowerconsoorten rockten en rookten. Jonathan Wilson nam pas de drieduizend kilometer lange trip van zijn geboortestaat North Carolina naar Laurel Canyon in 2005: tegen dan lagen de sterren van weleer in een hangmat in Hawaii of enkele meters onder de grond. Wilson begon dan maar zelf jamsessies te organiseren en trok al snel de oude en nieuwe garde aan: van David Crosby, Graham Nash, Elvis Costello, Jenny Lewis en Wilco tot zelfs Maroon 5. Laurel Canyon lééfde weer, met Jonathan Wilson als het kloppende hart.

Toegegeven, het is alweer een oud verhaal – Wilson verkaste in 2010 naar een hippere buurt iets verderop en nodigt sindsdien alleen artiesten uit voor officiële sessies in zijn studio – maar het blijft Jonathan Wilson typeren. Hij is de favoriete artiest van jouw favoriete artiest. De man achter de schermen. De ultieme sidekick. De producer van Conor Oberst en Father John Misty. De sessiespeler van Roger Waters, die zo onder de indruk was dat hij Wilson meteen vroeg of hij niet David Gilmour zou willen spelen op Waters’ tournee rond de wereld – in mei staan Waters en Wilson in het Sportpaleis. Maar wat als de spotlight op hém schijnt?

Een geboren frontman was hij niet in de AB. Hij keek het liefst naar de nek van zijn gitaar, stond vrijwel statisch op het podium en hield zijn bindteksten liefst zo kort mogelijk. Ook een sterke of karaktervolle stem ontbeerde hij. Waardoor Jonathan Wilson wel moest rekenen op de kracht van zijn songs.

De handvol oldies waren golden. Psychedelische folksongs om Californië tegen te zeggen. Vooral het zonnige ‘Desert Raven’ - die gitaarsolo! - en ‘Dear Friend’ – die je van de eeuwige aardbeienvelden naar een verschroeiend hete woestijn en terug sleurde – waren geweldig.

De véle nieuwtjes – niet sixties, wél eighties geïnspireerd – waren wisselvalliger. ‘Me’ was een bedrieglijk eenvoudige pianoballad met enkele onverwachte akkoordenwissels. ‘Loving You’ een tien minuten durende verzuchting. En ‘Rare Bird’, het titelnummer van die nieuwe plaat, wisselde steeds tussen een stompende strofe en een walsend refrein, inclusief andere maatsoorten. Rare vogel, die Wilson, maar fraaie nummers.

“There's a light/ A light that’s over me/ Hey look! It’s over you/ Hey man, it’s overdue,” zong Wilson in ‘There’s A Light’ en ik moest mijn lach inhouden. ‘Sunset Blvd’ kon veel korter én zonder die vocoder. ‘Living With Myself’ klonk als een lang uitgerekte cover van ‘Fields Of Gold’ van Sting. Geen songs voor de eeuwigheid. Dat hoop ik toch van harte.

Mijn grootste probleem met Jonathan Wilson in de AB? Dat ik vooral zijn invloeden en héél weinig Wilson hoorde. De gitaarsound van ‘Trafalgar Square’ is die uit ‘Revolution’ van The Beatles. Die pianolijn uit ‘Miriam Montague’ lijkt recht uit ‘A Charlie Brown Christmas’ te komen. Na ‘There’s A Light’ begreep ik waarom Wilson weleens Tom Petty Light wordt genoemd. En ‘Over The Midnight’ en ‘Loving You’ deden met die drummachine en wijdse akkoorden érg denken aan The War On Drugs. Dat Wilson zelfs ‘Wooow’ riep zoals Adam Granduciel in ‘Red Eyes’ en zoveel andere nummers, hielp ook niet. The War On Drugs is nochtans ook een retroartiest, maar één die wél een manier heeft gevonden om hedendaags en karaktervol te klinken. Een vibe had Wilson met verve neergezet. Niets minder, maar ook niets meer.


Het moment

Op weg naar het station beseffen dat ik na het optreden van Jonathan Wilson vooral zin had om naar The War On Drugs te luisteren.


Het publiek

300 man die níét naar de première van de Mol hebben gekeken. Straf!


Quote

‘We zitten op een mooi schip en de naam van dat schip is rock-‘n-roll.’ Yeah!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234