Jonathan Wilson, de helende hippie. 'Ik probeer mijn gevoelens niet door je strot te rammen'

Voorlopig is de Amerikaanse rocker Jonathan Wilson vooral bekend als de rechter-hand van Father John Misty en Roger Waters, maar daar komt gauw verandering in, zegt Wilson zelf.

Wanneer Jonathan Wilson niet in zijn befaamde studio in Los Angeles zit om platen van Conor Oberst, Karen Elson of Father John Misty te producen, staat hij naast Roger Waters tijdens zijn stadiontournee, en neemt hij de rol van David Gilmour op zich. Het hoeft dus niet te verbazen dat het vijf jaar heeft geduurd voor de psychedelische folkplaten ‘Gentle Spirit’ (2011) en ‘Fanfare’ (2013) een opvolger kregen.

Jonathan Wilson «Ik heb het inderdaad druk gehad, maar er was meer aan de hand. Ik was teleurgesteld na de vorige tournee. Ik had anderhalf jaar over de hele wereld gespeeld en daar had ik niets aan overgehouden. Integendeel, ik stond 100.000 dollar in het fucking rood. Vrienden spreken me dan aan: ‘Wat een lovende recensie in Rolling Stone Magazine, het gaat zo goed met jou!’ Maar met een positieve review betaal ik mijn rekeningen niet. Mijn muziek moet bij een groter publiek aanslaan, anders dient dit soloproject alleen om mijn ego te strelen.

»Met deze plaat is het erop of eronder. Ik heb anderhalf jaar in de studio gezwoegd om van ‘Rare Birds’ zo’n geweldige plaat te maken. Ik wil tonen dat ik méér ben dan een hippie die muziek maakt in de traditie van Crosby, Stills & Nash. Ik heb er mijn hart in gestoken.»

HUMO David Crosby, Graham Nash en Jackson Browne zongen op ‘Fanfare’. De gasten op ‘Rare Birds’ zijn op z’n minst dertig jaar jonger: Lana Del Rey en Father John Misty.

Wilson «Het was surreëel om met mijn helden samen te werken. Maar er werd meer over mijn gastartiesten geschreven dan over mijn muziek. Mijn vader vond het natuurlijk cool, maar jonge mensen geven daar geen bal om.

»Ik heb er nu voor gekozen om met artiesten te werken die al in mijn leven zijn. Lana komt al sinds 2012 naar mijn studio, en Joshua Tillman (Father John Misty, red.) is mijn beste vriend. Het klikt tussen ons: we vinden de muziekbusiness allebei lachwekkend, we houden van Leonard Cohen en Randy Newman, en we zijn elkaars grootste fan. Joshua heeft mij geholpen om ‘Rare Birds’ te maken en ik heb hem bijgestaan bij de productie van ‘Pure Comedy’. Ik ben heel trots dat die een Grammy heeft gewonnen.»

HUMO ‘Rare Birds’ is een bijzonder gevarieerde plaat. Welke song heeft je de meeste moeite gekost?

Wilson «‘Miriam Montague’, want die strijkers halverwege waren een heus karwei. Dat nummer heeft minstens honderdvijftig laagjes. Ik hou van een weelderige instrumentatie en ik wil altijd nóg een instrument toevoegen. Dat is leuk, tot je die ingewikkelde puzzel moet samenleggen om tot één song te komen (lacht).»

HUMO Je single ‘Loving You’ is krachtig, de kosmische rockinstrumentatie past perfect bij de meditatieve zang van Laraaji. Hoe ben je op dat idee gekomen?

Wilson «Laraaji was in de jaren 70 een pionier van de elektronische muziek. Hij maakte van zijn citer een synthesizer. Brian Eno vond dat zo geweldig dat hij hem onder zijn vleugels nam. Toen ik met een writer’s block zat, was Laraaji toevallig in Californië, dus nodigde ik hem uit naar mijn studio. De man is in de 70, maar hij ziet er amper 50 uit. Ik trapte een drummachine in gang, en hij haalde zijn iPad boven en creëerde een weergaloos klanklandschap. En ik begon te zingen. Voor de dag om was, hadden we de eerste song van ‘Rare Birds’ opgenomen.»

HUMO Op je debuut ‘Gentle Spirit’ staat de song ‘Can We Really Party Today?’, waarop je je afvraagt of feesten wel kan als er zoveel ellende in de wereld is. Het is er sindsdien niet beter op geworden, toch?

Wilson «Absoluut niet, nee. Ik wind me nu op over de wapenwetten in Amerika. Wij verkopen wapens, moordtuigen, in onze supermarkten. Hoe absurd is dat? Natuurlijk zijn er dan schietpartijen in scholen. Mijn ouders, neven en vrienden hebben deelgenomen aan de March for Our Lives-demonstraties, waarbij honderdduizenden meestapten tegen wapengeweld. Ik was niet in het land, dus ik kon helaas niet mee. Maar ik draag op mijn manier bij. Ik bezing de perfecte wereld in ‘Over the Midnight’: ‘There’s no fear, no hatred, no killers, no guns’.»

HUMO Je speelde gitaar op Roger Waters’ jongste soloplaat ‘Is This the Life We Really Want?’ en je reist mee op zijn ‘Us + Them’-tournee, die ook naar België komt. Is Waters echt zo’n brompot als mensen beweren?

Wilson (lacht) «Hij kan knorrig zijn, en hij kan ook scherp uit de hoek komen. Maar hij doet alles met liefde en humor. Hij is geen klootzak. Toch niet als je hem niets hebt misdaan. Waters noemt mij de obligate hippie van de band, ik noem hem de verdoken hippie. We delen het vuur van de rock-’n-roll met elkaar. Hij had me uitgenodigd op aanraden van Nigel Godrich – zijn producer, en ook die van Radiohead – om op zijn nieuwe plaat te spelen. Ik pikte de gitaar op en ging loos. Achteraf zei Roger: ‘Yeah, that’s fucking rock-’n-roll, man!’ En zo is onze vriendschap begonnen.»

HUMO Je neemt tijdens de tournee de zang- en gitaarpartijen van David Gilmour grotendeels voor je rekening. Welke song kreeg je maar moeilijk onder de knie?

Wilson «Je zou het niet verwachten, maar ‘Money’ is aartsmoeilijk. De strofes zijn in een vreemde maatsoort geschreven, die verandert tijdens de gitaarsolo. Zang en gitaar gaan ook tegen elkaar in.

»Mijn favoriete nummer is ‘Dogs’, van op ‘Animals’. Zeventien minuten intens op- en afbouwen: heerlijk. Ik speel zoals Gilmour, traag en soulvol. Elke noot telt. Door zijn werk te bestuderen heb ik nog enkele gitaartrucjes opgepikt.»

HUMO Je speelt gitaar, bas, piano, vibrafoon, drums, orgel, synthesizer en zelfs citer op ‘Rare Birds’. Ben je zo’n controlefreak?

Wilson (lacht) «Voor míjn platen wel, ja. De studio is mijn tweede thuis. Wanneer andere muzikanten na een opnamesessie een glas gaan drinken, blijf ik meestal achter. Ik blijf mijn studiovaardigheden oefenen en word ook steeds beter.

»Ik wissel graag van instrument. Zo leer ik vanuit een ander perspectief naar een song te kijken. Piano vind ik het moeilijkst. Je moet je brein in tweeën splitsen om je linkerhand iets anders te laten doen dan je rechterhand. Maar ik leer het graag. Ik heb zelfs een mooie Steinway-vleugelpiano uit 1913 gekocht, dat is mijn schatje.»

HUMO ‘Rare Birds’ duurt 78 minuten en een track overschrijdt al snel de grens van 6 minuten. Heeft je muziek tijd nodig?

Wilson «Absoluut, mijn songs moeten kunnen ademen. De luisteraar moet daarom wat geduld hebben. ‘Rare Birds’ is geen gehaaste plaat op het ritme van de stad, maar helend en relaxerend. Ik probeer mijn gevoelens of mijn mening niet door je strot te rammen.

»Ik heb er wel veel van mezelf in gestoken: onzekerheden, frustraties, dromen en verlangens. Maar die gevoelens zul je pas horen als je de tijd neemt om te luisteren.»

HUMO Laurel Canyon was eind jaren 60 dé buurt in Los Angeles waar Crosby, Stills & Nash, Joni Mitchell, The Byrds en andere flowerpowerartiesten samen rockten en rookten. Laurel Canyon was dood toen jij er in 2005 aankwam, maar je hebt het terug tot leven gebracht.

Wilson «Toen ik in Laurel Canyon aankwam, had ik er een bloeiende muziekscene verwacht, maar die was er niet. Dus begon ik zelf muzikanten uit te nodigen naar mijn kleine huurhuisje. Voor ik het wist, kwamen Jenny Lewis, Wilco, The Jayhawks en zelfs Elvis Costello langs. En had ik problemen met mijn huisbaas (lacht). Dat was een prachtige tijd.

»In 2010 verhuisde ik naar Echo Park, iets verderop, en viel Laurel Canyon terug in slaap. Ik heb nu een studio waar ik met verschillende artiesten samenwerk, maar ik jam nog zelden.»

HUMO Brengen de gevestigde artiesten met wie jij al speelde, nog even goeie platen uit als de jonge garde?

Wilson «Een klinkende naam doet platen verkopen, maar meestal is het nieuwe werk van de oude garde niet denderend. Neem nu die laatste van David Crosby: de songs zijn niet sterk en de productie is smakeloos. Neil Young blijft geweldige muziek maken, luister maar naar ‘Psychedelic Pill’ of ‘Peace Trail’. En de nieuwe van Roger Waters vind ik ook uitstekend. Maar over het algemeen: hun tijd was toen, dit is óns moment.»

‘Rare Birds’ van Jonathan Wilson is uit bij Bella Union.

Roger Waters’ ‘Us + Them’, op 11 en 12 mei in het Sportpaleis in Antwerpen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234