Jonge Leeuwen: 16 en universitair

'Toen ik naar het eerste middelbaar ging, was ik 9 jaar.' En voor je weet ben je 16 en zit je aan de universiteit: het verhaal van Pauwel, Isaure en Enya.

Pauwel De Smedt, Isaure Musschoot en Enya Vermeyen zijn zestien en studeren aan de universiteit. Daar hebben ze de brains voor, maar hun wonderjaren zijn niet zorgeloos voorbijgegleden: ze zijn niet alleen slim, ze zijn ook ánders.

Haast één op de dertig kinderen is hoogbegaafd - een IQ vanaf 130 geldt als richtlijn. Volgens professor Tessa Kieboom van het Centrum voor Begaafdheidsonderzoek (CBO) in Antwerpen zijn ze niet alleen sterk van geheugen, snel van begrip en creatief in het bedenken van alternatieve oplossingen voor problemen. Ze hebben ook een groot rechtvaardigheidsgevoel, zijn kritisch, perfectionistisch en hypergevoelig - ook voor opmerkingen, de stemming van anderen, geluiden, etiketjes in hun kleren... Die laatste vier eigenschappen noemt Kieboom het zijnsluik: ze maken dat hoogbegaafden aanvoelen dat ze anders zijn, dat ze met andere dingen bezig zijn en andere interesses hebben dan hun omgeving. Velen hebben ook een probleem met autoriteit en voeden zichzelf op.


Pauwel: 'Nilis scoort!'

Pauwel De Smedt heeft aan de UGent het eerste jaar burgerlijk ingenieur aangevat. Hij ziet eruit als een doorsneezestienjarige, maar hij praat anders, bestáát anders. Al heel z'n leven.

Pauwel De Smedt «Toen ik vier was, zat mijn oom eens tegenover mij de krant te lezen. Van een omgebogen pagina las ik hardop: 'Nilis scoort!' En die letters stonden op hun kop! Mijn oom schrok zich een bult. Ik heb ook nooit leren fietsen. Ik zag een fietsje staan, stapte erop en reed weg. Dat kwam door mijn scherpe observatievermogen: ik wist precies hoe het moest nog voor ik erop sprong.»

HUMO En op school?

Pauwel «In de tweede kleuterklas zaten we in hetzelfde lokaal als de derde kleuterklas. Al snel vond ik mijn klasje saai en ging ik bij die oudere kinderen zitten. Toen ik ook daar bij de beteren was, heeft het PMS me getest: prentjes bijeenleggen van een hamer en een nagel en zeggen waarom ze samenhoorden. Daarna mocht ik officieel naar de derde kleuterklas.

»In het lager onderwijs begon het weer te wringen: ik was de beste van de klas, maar ik deed er niets voor. Op den duur werd ik letterlijk ziek van verveling: buikpijn, keelontsteking, griep... Toen ik in het derde leerjaar zat, zijn we naar het CBO gegaan. Tessa Kieboom schrok: ik scoorde 140 op taalkundige thema's, en voor wiskundige en logische redeneerproeven was ik 'niet te meten' - de schaal ging maar tot 180.»

HUMO Knap! Einstein heeft naar verluidt nooit een IQ-test afgelegd, maar specialisten schatten zijn IQ op 160.

Pauwel «Ik zat over de hele lijn ergens tussen 163 en 167.

»Afijn: ik moest zo snel mogelijk opnieuw een jaar overslaan, anders zou ik nog vaker ziek worden en steeds lagere punten halen omdat niets me nog zou interesseren. Na de paasvakantie ben ik naar het vierde leerjaar gegaan, waar ik opeens een klasgenoot werd van mijn broer. Die schrok: 'Ben ik dom of wat?' Ze hebben hem laten kiezen: 'Wil je Pauwel in je klas of liever niet?' Hij stemde toe. De school vroeg hem om me op te vangen in de klas, maar ik hielp ik hém met zijn huiswerk.»

HUMO Voelde je je beter bij die twee jaar oudere kinderen?

Pauwel «Ik was de slimme, de coole én de schattige van de groep. Ik zat op dezelfde golflengte als de rest. Ik kon zijn wie ik was.

»In het middelbaar kreeg ik het wél zwaar te verduren. Het tweede jaar was het moeilijkste. Ik was elf en zat tussen allemaal pubers: de jongens werden man, de meisjes werden vrouw. Mentaal was ik helemaal mee, maar zij wilden dat niet inzien: 'Over twee jaar snap je dat wel,' kreeg ik vaak te horen. Ik was de slimme kleine die toevallig bij hen in de klas zat.»

HUMO Was je toen eenzaam?

Pauwel «Ja. Ik deed wel moeite om erbij te horen - ik droeg hun soort kleren, had hetzelfde kapsel - maar ik bleef het buitenbeentje. Ik werd niet actief gepest, wel uitgesloten. Als ik bij een groepje ging staan, werd het gesprek afgebroken. Ik begon me vragen te stellen: 'Ligt het aan mij? Zou ik niet beter naar een andere school gaan?' Toen werd ik weer vaak ziek: angina, darmontsteking, klierkoorts...»

Bert Voet


U vindt het volledige artikel in Humo 3523

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234