null Beeld

Jonge leeuwen: 18 in 2018 (6): Anna Violette Rousseau en Anais Bervoets

‘Ik voel me zeker niet onsterfelijk. Ik ben elke dag blij dat ik wakker word en mijn leven kan leiden.’ 18 jaar zijn anno 2018 is een voltijdse onderneming, zo leren we van Anais Bervoets, dochter van acteur Gène Bervoets, en Anna Violette Rousseau, jongste telg van VUB-rector Caroline Pauwels.

'Wij krijgen veel te weinig tijd om zorgeloos te leven en uit te zoeken wie we zijn en wat we willen'

‘Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk om 18 te zijn,’ is het eerste wat Anna Violette zegt wanneer ze neerploft aan ons tafeltje in het café van de Brusselse Markten en een bionade appel-kaneel bestelt. ‘Echt? Jij ook al niet?’ roept Anais Bervoets verrast. ‘Dan zijn we met twee. En ik wil graag hetzelfde drankje!’ Het klikt meteen tussen Anna Violette en Anais, die elkaar hier voor het eerst ontmoeten. Allebei stadskinderen, allebei opgegroeid in een eenoudergezin en allebei piekerend over hoe het verder moet met hun leven, nu ze voorbij die mijlpaal van 18 jaar zijn.

Anna Violette Rousseau «Ik zou voor altijd 16 willen zijn (lacht). Toen was het leven nog een avontuur, alles viel nog te ontdekken. Op je 18de wordt het leven zo serieus, met verplichtingen en verantwoordelijkheden. Volwassenen zeggen ook altijd dat ze rond hun 16de hun mooiste jaren beleefden. Dan denk ik: ó, is het beste al voorbij? Ik heb mijn 18de verjaardag niet eens gevierd.»

Anais Bervoets «Ik wel, een beetje te veel zelfs (lacht). Ik ben met mijn beste vriendin naar Amsterdam gegaan, we zijn uit geweest, hebben veel gegeten, veel geld uitgegeven, en ik heb ook een tattoo laten zetten. Spannend!»

HUMO Die joie de vivre heb je van je vader, gok ik.

Anais «Ja, wellicht. Maar ik begrijp wat Anna Violette bedoelt. Als ik mijn ouders hoor vertellen over de tijd dat zij 18 waren, denk ik dat het vroeger heel anders was, veel onschuldiger. Van ons wordt nu al meer zelfstandigheid en verantwoordelijkheid verwacht. We krijgen veel te weinig tijd om zorgeloos te leven en uit te zoeken wie we zijn en wat we willen doen.»

HUMO Wat valt je dan het zwaarst?

Anais «Ik heb mijn eerste jaar op kot achter de rug, en dat was veel moeilijker dan ik had gedacht. Je moet rond zien te komen met je geld, op tijd schoonmaken, de afwas doen, alles zelf uitzoeken... Je kunt niet meer zomaar vragen: ‘Mama, kun je me hier even mee helpen?’ of ‘Kun je me snel even met de auto brengen?’

»Ik studeer sociologie aan de VUB en zit op kot op de campus. Ik was eerst heel blij, want eindelijk was ik weg van huis, maar ik ben toch geschrokken. Nu ben ik blij wanneer ik thuiskom en alles even van me af valt.»

undefined

'Ik zou wel verpleegster willen worden, of dokter, of advocaat. Er is tegelijk te veel keuze en te weinig'

HUMO Dan zit de langste zomer van je leven er al op voor jou, Anais?

Anais (tegen Anna Violette) «Doe álles waar je zin in hebt en geniet zo hard mogelijk. Ik heb dat niet gedaan. Ik heb drie maanden gewerkt als verkoopster in een winkel, ik ben zelfs niet op reis geweest en daar heb ik spijt van.»

Anna Violette «Ik heb niet zo’n lange zomer, want ik vertrek in augustus al naar Japan, waar ik mijn laatste jaar humaniora ga overdoen. Ik volg al vier jaar privélessen Japans. Toen ik klein was, had ik een Japans buurmeisje bij wie ik bijna iedere avond ging spelen. Ik at met haar gezin, ik keek naar Japanse series… Ze zijn na een paar jaar verhuisd, maar die aantrekkingskracht van de Japanse cultuur is gebleven.

»Dat jaar in Japan zal me ook tijd geven om na te denken over wat ik met mijn leven wil doen. Ik heb geen idéé. Ik zou wel verpleegster willen worden, of dokter, of advocaat… Er is tegelijk te veel keuze en te weinig. Ik heb ook al heel veel geprobeerd: ik heb theater gedaan, gedanst, ik volg pianolessen, ik teken, ik heb architectuur gedaan en op school zit ik in een wetenschappelijke richting. Maar nog steeds weet ik niet waarin ik wil doorgaan.

»Wat als ik iets ga doen terwijl ik eigenlijk beter ben in iets anders? Misschien mis ik wel de roeping van mijn leven? Er hangt zoveel van af: wat je nu gaat studeren, bepaalt de rest van je leven, als een dominosteentje dat alle andere in een bepaalde richting doet vallen.»

HUMO Anais, waarom heb jij voor sociologie gekozen?

Anais «Ik wilde vooral niet in Antwerpen blijven, ik moest echt weg thuis. Mijn mama heeft ook aan de VUB gestudeerd, en toen we daar gingen kijken, wist ik het meteen. Sociologie was de enige richting waar ik iets in zag. Ik weet ook nog niet wat ik wil met mijn leven, maar dat interesseert me. Het is goed voor nu. Misschien ga ik daarna nog iets helemaal anders studeren. Ik wil in ieder geval geen normale job, zoals leerkracht of zo.

»Ik heb net mijn eerste modeshow gelopen. Model worden is een droom, sinds mijn 16de. Maar daarvoor heb je wel een dikke huid nodig, en ik ben nogal gevoelig voor commentaar. Ik weet niet of ik het zou aankunnen.»

HUMO Zijn jullie streng opgevoed?

Anna Violette «Gisteren had ik daar nog een gesprek over met mijn moeder, dat ze eigenlijk heel veel toelaat. ‘Misschien moet ik iets autoritairder zijn,’ zei ze.»

Anais «Dat zei mijn moeder ook onlangs, dat ze té lief is geweest en té veel voor mij heeft gezorgd, waardoor ik haar nu nog te veel nodig heb.»

HUMO Hebben jullie veel dingen achter de rug gedaan?

Anna Violette «Niet veel.»

Anais «Ik ook niet. Behalve toen ik op mijn 15de begon af te spreken met jongens. Dan zei ik weleens dat ik naar een vriendin ging. Tegenwoordig vertel ik wel alles wat ik meemaak.»

Anna Violette «Ik vind het raar als vrienden zeggen dat ze thuis niet alles vertellen. Ik vind het zelfs raar als je geen kleren met je mama deelt.»

HUMO Deel jij kleren met je mama?

Anna Violette «Ja.»

Anais «Ik ook!»

Anna Violette «Ik vind het leuk als er echt vertrouwen is tussen jou en je ouders. Ik denk niet dat ik een echte puberteit heb gehad, ik ben nooit opstandig geweest.»

Anais «Ik heb veel geëxperimenteerd met kledingstijlen. De ene keer was ik gothic, dan weer girlie-girlie, ik ben zelfs een metalhead geweest (lacht). Maar ik heb ook niet echt gerebelleerd tegen mijn ouders.»

undefined

null Beeld

HUMO Jullie komen allebei uit een gezin met gescheiden ouders.

Anna Violette «Mijn ouders kunnen het goed met elkaar vinden, maar ze zijn al gescheiden sinds ik 1 of 2 jaar was. Mijn vader is ambtenaar bij de EU en was vaak op missie. Hij woont nu in Senegal. Ik ben bij mijn mama opgegroeid, in Brussel. Als kleuter herkende ik mijn papa niet, in mijn hoofd had ik helemaal geen vader. Toen ik 4 jaar was, ging ik bij hem op vakantie en vroeg ik: ‘Wie ben jij?’ Maar nu klikt het goed tussen ons. Ik heb twee gezinnen. Bij mijn papa is alles wat avontuurlijker, hij wil altijd reizen en spannende dingen doen. Mijn moeder is meer bezig met leuke dingen doen met het gezin, samen naar zee of zo. Ze zijn allebei even belangrijk voor mij.

»Rond mijn 10de heb ik vaak een terugkerende nachtmerrie gehad, waarin mijn ouders me vroegen: ‘Bij wie wil je wonen?’ Dat vond ik zo erg! Telkens als ik die droom had, werd ik huilend wakker.

»Ik heb nooit gedacht: wat zou het fijn zijn als ze weer samen waren. Als ik mijn papa en mama samen zie, dan klopt het niet. Mijn papa heeft eens grappend gezegd dat hij weer in Brussel bij ons zou komen wonen, maar ik zei meteen: ‘Nee, dat gaat écht niet!’»

Anais «Bij mij ook niet. Ik heb mijn ouders nooit samen geweten en ik denk dat het beter is zo. Ik zou anders hard hebben afgezien, vrees ik. Ze zijn wel lang samen geweest, maar ze zijn té verschillend. Ze doen vandaag ook heel afstandelijk tegen elkaar. Als klein meisje vond ik dat erg. Als andere kinderen op school met het hele gezin op vakantie gingen, dacht ik: waarom heb ik dat niet? Maar nu vind ik het prima.

»Ik ben bij mijn moeder opgegroeid, maar naarmate ik ouder werd, zag ik mijn vader meer. Het is wel een tijdje moeilijk geweest tussen mij en mijn papa. Ik wilde gewoon bij mijn mama wonen en kiezen wanneer ik eens bij hem langsging, terwijl hij juist wilde dat ik vaker kwam. Nu gaat het veel beter. We zien elkaar als we allebei kunnen en we doen ook leuke dingen samen.»

undefined

'Ik heb mijn ouders nooit samen geweten. Ik weet gewoon niet hoe dat gaat bij mensen die op dagelijkse basis met elkaar omgaan als ze van elkaar houden'

HUMO Heeft dat jullie kijk op de liefde beïnvloed?

Anais «Ja, alles wat je meemaakt, vormt je. Het voorbeeld dat je hebt gekregen van je ouders, bepaalt je blik op relaties. Ik vind het bijvoorbeeld heel moeilijk om te geloven dat iemand echt van me houdt. Ik heb veel bevestiging nodig, maar dat kun je niet altijd verwachten van iemand. Die wordt daar dan kregelig door, en dan voel ik me schuldig… Heel vervelend! Maar ik weet gewoon niet hoe dat gaat bij mensen die op dagelijkse basis met elkaar omgaan als ze van elkaar houden.»

Anna Violette «Toen ik 15 was, had ik een Spaans vriendje. We zijn tweeënhalf jaar samen geweest, maar hij verhuisde naar Madrid en toen werden onze levens helemaal anders. Ik was eerst van plan om in Spanje te gaan studeren, maar plots zag het er allemaal te uitgestippeld uit. Ik was bang dat die keuze me automatisch naar een toekomst zou leiden waarin alles al vastlag. Het is nu uit, maar we kunnen nog altijd goed met elkaar praten.

»Ik kijk ernaar uit om in de verre toekomst iemand te hebben met wie ik kan samenleven, terwijl we elkaar genoeg vrijheid geven om onszelf te ontwikkelen. Ik hou erg van mijn onafhankelijkheid.»

Anais «Ik wil ook iemand vinden met wie ik mijn leven kan delen.»

HUMO En kinderen?

Anais «Alleen als ik zeker ben dat ze kunnen krijgen wat ze nodig hebben. En dan bedoel ik niet alleen op financieel vlak, maar ook op het gebied van onderwijs, familie, een vader… Ik wil het niet alleen doen, zoals mijn moeder.»

HUMO En jij, Anna Violette?

Anna Violette «Euh… retweet! Alleen denk ik niet dat die steun per se van een vader moet komen, het kan ook van een goeie vriend of vriendin komen. Ik hoef niet per se samen te wonen. Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir hadden toch ook twee aparte huizen, en een heel chille relatie?»

Anais «Dat wil ik dus wel, samenwonen.»


Instafamous

HUMO Hoe is de relatie met jullie telefoon? Slapen jullie ermee?

Anais (knikt) «Mijn telefoon ligt naast mij. Het eerste wat ik ’s morgens doe, is Instagram en Twitter checken. De hele dag door eigenlijk. Ik heb aan het einde van de dag dikwijls het gevoel dat ik te veel prikkels heb gekregen, meer dan ik kan verwerken.»

Anna Violette «Ik merk dat ik soms gedachteloos door Instagram of WhatsApp scrol zonder informatie op te slorpen. Maar ik heb het wel onder controle, denk ik. Ik vind het belangrijk dat je bij vrienden kunt zijn zonder dat je de nood hebt om aan de rest van de wereld te tonen: kijk, ik ben met mijn vrienden en we doen iets tofs!

»Als er veel Snapchat-foto’s van een feestje verschijnen, weet ik bijna zeker dat het geen leuk feestje is. Ik zie het soms gebeuren: een groepje vrienden zit saai bij elkaar, tot iemand zijn telefoon neemt en begint te filmen. Dan begint iedereen gek te doen en te dansen, tot de camera weer uitgaat.»

HUMO Hebben jullie veel volgers?

Anais «520. Dat is niet zoveel: ik heb vrienden die er duizenden hebben. Toen ik 15 was, wilde ik echt beroemd worden via Instagram, maar nu boeit het me niet meer.

»Een vriendin van mij vierde onlangs haar twintigduizendste volger. ‘Yes, eindelijk!’ riep ze. Maar wat ben je daar nu mee? Ik heb zelfs een vriend die er veertigduizend heeft. Ze zijn een hele dag bezig met hun posts en doen dat heel planmatig: ze weten wanneer hun volgers online zijn en ze worden betaald om dingen te promoten: kledij, horloges, beautyproducten, festivals… Hun leven bestaat uit lounge parties en gratis reizen. Heel tof – ik ga soms mee naar die feestjes – maar ik denk dat je jezelf daar na een tijd in verliest.»

undefined

'Smartphones maken jongeren sociaal onhandig. Sommigen weten niet meer waarover ze moeten babbelen in het echte leven'

HUMO Komen jullie minder buiten omdat jullie bezig zijn met jullie telefoon? Volgens studies maken smartphones jongeren soms eenzamer.

Anna Violette «Vooral sociaal onhandig. Sommigen komen zelfverzekerd over op een foto, maar in het echte leven weten ze niet waarover ze een gesprek moeten aanknopen.»

Anais «Je hebt sneller het gevoel dat je wordt uitgesloten. Als je je vrienden bij elkaar ziet op een Instagram-foto, dan vraag je je toch af: waarom ben ik er niet bij?»

Anna Violette «Roddelen is veel gemakkelijker geworden. Ik zie soms vrienden die bij elkaar gaan zitten met hun telefoon, er vervolgens een Instagramprofiel van één persoon uitpikken en dan elke foto becommentariëren.»

Anais «Het is met je smartphone ook veel makkelijker om sommige dingen uit te spreken, té gemakkelijk. Ik probeer mezelf op te leggen – en dat is niet eenvoudig – om online nooit iets tegen iemand te zeggen wat ik ook niet in het gezicht zou zeggen. Als je ruzie hebt, is het geen goed idee om het al chattend uit te vechten.»

undefined

null Beeld

HUMO Leiden jullie digitaal een ander leven dan in de echte wereld?

Anna Violette «Veel mensen presenteren zich online helemaal anders, met perfecte selfies. Ze willen speciaal zijn, maar ze doen gewoon hun Instagram-idolen na. Ik post niet zoveel foto’s van mezelf op Instagram. Ik deel liever dingen die ik mooi vind, of foto’s die ik van vrienden of familie heb gemaakt, of straatbeelden.»

Anais «Ik post meestal wel selfies, maar ik vind niet dat ik mezelf anders voordoe. Al ga ik niet op Instagram delen dat ik heb gehuild. Ik vind het goed om toe te geven dat je niet altijd sterk bent, maar ik denk dat daar betere manieren voor zijn. Ik erger me soms aan mensen die met hun ellende te koop lopen en alleen maar medelijden willen opwekken.»

Anna Violette «Er lijkt geen middenweg te zijn: ofwel gaat het supergoed, ofwel superslecht. Je moet dat wel durven, tonen dat je verdriet hebt. Ik zou niet willen dat al die mensen konden zien dat ik me gekwetst voel.»

Anais «Als ik me niet goed voel, blijf ik liever even weg van de sociale media, in plaats van te doen alsof alles perfect is.»


De gehate Trump

HUMO Vinden jullie het belangrijk om veel te verdienen?

Anais «Het belangrijkste aan een job is dat ik die graag doe. Anders hou ik het toch nooit vol, zelfs al verdien ik veel.»

Anna Violette «Daar ben ik het helemaal mee eens.»

HUMO Zorgen jullie voor je eigen zakgeld?

Anna Violette «Ik heb een paar jobs gedaan. Ik krijg 50 euro per maand van mijn ouders, daar koop ik mijn kleren ook mee. Maar als ik iets extra’s nodig heb, schiet mijn moeder wel bij.»

Anais «Per maand krijg ik een budget om de huur van mijn kot te betalen, om van te leven en inkopen te doen. Het geld dat ik tijdens mijn langste zomer heb verdiend, is al lang op aan eten, feesten, kleren, shoppen, genieten…»

HUMO Zijn jullie bezig met wat er in de wereld gebeurt? Weten jullie iets van politiek?

Anais «Politiek interesseert me niet. Dat is misschien erg om te zeggen, want ik studeer sociologie en in het eerste jaar zit je samen met de studenten politieke wetenschappen. Ik vond het erg dat Trump is verkozen, maar ik weet er het fijne niet van.»

Anna Violette «Ik volg de politiek wel. Toen Trump werd verkozen, ging iedereen op zijn achterste poten staan: ‘Schandalig! Een catastrofe!’ Ik vond dat óók, maar toen heb ik het eens vanuit een andere hoek bekeken. Trump is misschien niet goed, maar hoe kan het dan beter? Hoe moet je Noord-Korea aanpakken? Hoe kun je nucleair ontwapenen? Ik kwam niet op een beter antwoord dan de zo gehate president Trump.»

HUMO Jullie moeten straks voor het eerst gaan stemmen. Weet je al op wie?

Anais «Ik weet al in welke richting, links, maar nog niet op welke partij.»

Anna Violette «Omdat ik toch in Japan zit, ga ik proberen te regelen dat ik de eerste keer niet hoef mee te doen. Ik weet het gewoon niet.»

HUMO De leeftijd om te gaan stemmen naar 16 jaar verlagen is dus geen goed idee?

Anna Violette en Anais (in koor) «Helemaal niet!»

Anna Violette «Politiek is geweldig complex en er zijn zoveel aspecten. Hoe moet je bijvoorbeeld migratie controleren? Moet je de grenzen openzetten zodat de smokkelaars geen bestaansreden meer hebben? Kun je een land dwingen om een bepaald aantal vluchtelingen op te nemen? Aan elke oplossing zitten goeie en slechte kanten.»

Anais «Er zijn natuurlijk ook kortzichtige mensen die zeggen: elk volk moet bij zijn eigen volk blijven. Met ultranationalisten kan ik niet om.»

Anna Violette «Waarom is dat zo erg? Ik heb geen oordeel, ik vraag het me gewoon af.»

Anais «Waarom is het zo belangrijk om je éígen volk te hebben? Ik kijk er natuurlijk anders naar, omdat ik een vierde donker bloed heb. Mijn oma was Congolese. Ze was zwanger van mijn moeder toen ze uit Congo naar hier vluchtte tijdens de onlusten in 1960. Mijn mama is dus een vluchtelingenkind. Ik heb nog een halfbroer en een halfzus, kinderen van mijn papa, die aan de andere kant van de planeet wonen, op Sint-Maarten. Ik ben ze net gaan bezoeken. Dat opent je blik wel.»


Kleine Boeddha

HUMO Hebben jullie een gemengde vriendenkring?

Anna Violette «Ja, omdat ik op een Europese school zit. Eén van mijn beste vriendinnen is een Griekse, en mijn vriendje was Spaans. Maar verder dan Europa gaat het niet.»

Anais «Ik heb vooral veel gemixte vrienden, Belgisch-Congolees. Ik heb sneller een connectie met hen. Ik heb ook een paar Marokkaanse vriendinnen. Ze zijn heel trouw aan hun eigen geloof en gewoontes, maar ze staan wel open voor de maatschappij waarin ze leven. Ze zullen geen korte rokjes dragen, maar ze vinden het niet erg als jij dat wel doet.»

HUMO Krijg jij te maken met racisme, Anais?

Anais «Ja, toch wel. Mensen doen dikwijls heel normaal tegen mij, tot ze te weten komen dat ik een kwartje donker bloed heb, dan nemen ze plots afstand.

»Niet iedereen beschouwt het n-woord als racisme, maar het is wel heel kwetsend. Op Twitter slaan ze je ermee om de oren. Ik wil eens en voor altijd duidelijk maken dat het not done is om dat woord te gebruiken. Veel van mijn donkere vrienden zingen het n-woord mee in liedjes of gebruiken het onder elkaar, maar dat is helemaal anders dan wanneer blanke mensen het gebruiken.»

HUMO Liggen jullie wakker van terreur?

Anna Violette «Ik was in Parijs op 13 november 2015, tijdens de aanslagen. Dat heeft me erg geraakt. En toen een paar maanden later de aanslagen in België volgden, was dat een nog grotere schok. Plots reden vrachtwagens vol militairen door de straten van Brussel, alsof het oorlog was. Ik heb toen een tekst geschreven waar ik heel trots op was, met krachtige woorden, over hoe we ons niet gewonnen mogen geven en door moeten gaan met ons leven. Cliché misschien, denk ik nu.»

Anais «Mij houdt het niet echt bezig. Ik weet dat de kans reëel is dat er nog een aanslag komt, maar dat mag je leven niet bepalen.»

Anna Violette «Ik vind het toch absurd, ook met die schietpartijen op Amerikaanse scholen. Je leven, dat je achttien jaar lang hebt geleid, kan plots voorbij zijn omdat één fanatiekeling beslist om in het rond te vuren of een bom om te gorden.»

Anais «Maar als het gedaan is, is het gedaan.»

HUMO Je denkt niet na over doodgaan?

Anais «Jawel. Ik ben elke dag dankbaar dat ik wakker word en mijn leven kan leiden. Een ongeval, een hartstilstand, een brand… Het kan zo gedaan zijn. (Snel) Niet dat ik mijn testament al heb gemaakt.»

HUMO Je zou verwachten dat je je op je 18de onsterfelijk voelt.

Anais «Nee, zeker niet in deze maatschappij. Maar ik leef daarom niet voorzichtiger.»

Anna Violette «Je wordt vandaag constant op de hoogte gehouden van de meest absurde sterfgevallen: mensen die in een vijver verdrinken, kinderen die over een balkon leunen en naar beneden vallen.»

Anais «Dat gebeurde twintig jaar geleden ook, maar vandaag ben je je daar hyperbewust van.»

Anna Violette «Ik ben laatst een beetje tipsy op het dak van een appartement gekropen met een vriend. Hij moest me naar boven tillen. Ik besefte dat niet helemaal. De volgende ochtend schrok ik wel van mezelf: hij had me met zijn zweethandjes gewoon kunnen laten vallen! Ik ben altijd voorzichtig, ik blijf weg van drugs, ik ga niet mee met onbekenden en dan gebeurt zoiets (lacht).»

HUMO Geloven jullie in een leven na de dood?

Anais «Ik vind geloof een moeilijke kwestie. Veel van mijn Congolese vrienden zijn katholiek. Mijn moeder is ook gedoopt. Ze heeft altijd gezegd dat ik op mijn 18de zelf maar moest zien of ik gedoopt wilde worden of me tot een andere godsdienst wilde bekeren. Vroeger wilde ik altijd katholiek zijn om erbij te horen, maar nu… Ik geloof wel dat er een hogere kracht is die ervoor zorgt dat we zijn wie we zijn, maar ik heb niet echt affiniteit met een bepaalde godsdienst.»

Anna Violette «Bij ons thuis is religie bijna nooit ter sprake gekomen. Mijn moeder vond dat ik dat het best zelf uitzocht. Ik heb allerlei fases doorgemaakt. Op een gegeven moment wilde ik katholiek worden en droeg ik een kruisje rond mijn hals. Dan weer wilde ik boeddhist worden en was het een kleine Boeddha. Momenteel heb ik niks rond mijn hals. Ik wil niet te veel tijd aan die zoektocht spenderen. Ik wil gewoon voor mezelf zorgen, en voor mijn medemensen.»

HUMO Zijn jullie gelukkig?

Anais «Ik kom niks tekort, maar ik kan ook niet zeggen dat ik 100 procent gelukkig ben. Soms gaat het erg goed, en andere dagen gaat het slecht.»

Anna Violette (denkt na) «Ik ben blij, maar of ik gelukkig ben? Ik denk dat je iets meer geleefd moet hebben om te weten wat geluk is. Ik heb de indruk dat ik tot nu toe in een voorbereidingsfase zat. Ik denk dat je gelukkig kunt zijn met iets wat je hebt bereikt, maar ik woon nog bij mijn moeder en heb niet het gevoel dat ik al iets heb gepresteerd. Ik doe leuke dingen, we maken fijne reizen en ik vind mijn familie en mijn vrienden geweldig, maar voor mij gaat geluk nog iets verder: niet alleen het gezelschap rondom mij telt, maar ook wie ík ben.»

HUMO Wat doen jullie in je vrije tijd?

Anais «Met vrienden afspreken, thuis of in de stad. En gaan zwemmen.»

Anna Violette «Ik speel piano, ik leer Japans en ik teken. Ik ontmoet vrienden. En af en toe geef ik eens een interview aan Humo (lacht)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234