null Beeld

Jonge Leeuwen: Axel Witsel (19), middenvelder van Standard

'Ik hou ervan om overal een beetje bovenuit te steken.' Kleine moeite voor onze lay-outers: Axel Witsel, Jonge Leeuw van Standard en de Rode Duivels.

Praten met Axel Witsel is zoals voetballen met FC Nerds. Ik bedoel: iedereen heeft iets waar hij echt niet voor gemaakt is, en bij Axel Witsel is dat praten. Hij doet het wel, maar hij beperkt zich tot het hoogstnoodzakelijke. En ondertussen dwalen zijn helblauwe ogen verlangend naar het veld, wil zijn indrukwekkende lichaam úít die stoel, zegt zijn hele wezen constant: 'Wat heeft dit voor zin? Laat mij toch voetballen.' Hij heeft gelijk. Dát is waar hij voor gemaakt is, adembenemend helemaal, volledig en compleet.

Zoals hij in die wedstrijd tegen Bergen ook weer het veld opliep. Coach Bölöni had hem een dag rust beloofd, maar het water stond Standard aan de lippen en Witsel moest redding brengen. Hij komt vlak voor tijd in, lokt een strafschop uit, iedereen verwacht Jovanovic, maar hij pakt de bal en legt 'm zelf op de stip. Het is de laatste kans voor Standard om te winnen, maar hij neemt 'm en scoort. Koelbloedig als een dier, strak van het zelfvertrouwen. En hij is nog maar negentien.

Het volledige interview leest u vanaf dinsdag 4 november in Humo 3557.


Enkele quotes uit het interview

«Mijn belangrijkste kwaliteit is mijn techniek, en nu heeft mijn lichaam zich ontwikkeld en gebruik ik dat óók. Daarbij komt dat ik een beetje nonchalant ben. Daardoor denkt iedereen dat ze die bal wel even van me af zullen pakken, onderschatten ze me en lukt 't ze helemáál niet (grijnst).»

Over zijn vader: «Mijn hele jeugd analyseerde hij op de terugweg na een wedstrijd al mijn acties, en dan vooral al mijn fouten. Ik heb vaak gehuild en het was hard, maar achteraf bekeken ben ik daardoor zo gegroeid. Als je elke dag denkt dat je het best goed gedaan hebt, doe je niks om jezelf te verbeteren. En zeker als je wat talent hebt, denk je snel dat je het allemaal wel kan. Met een pa zoals de mijne krijg je tenminste niet de kans om in te slapen.»

«Nadat ik de eerste keer hier in Sclessin naar een match van het eerste elftal was gaan kijken, heb ik tegen hém moeten zeggen: 'Hier in dit stadion zal ik ook ooit spelen. Ik ga prof worden.' Ik was tien.»

«Iedereen heeft op z'n tiende iemand nodig die 'm stuurt en stimuleert. Pas als je zestien, zeventien bent, zie je zelf wanneer je wel en niet goed speelt en begint je plichtsbewustzijn te spelen. Dus ik ben hem toch heel dankbaar, hoor.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234