Jonge Leeuwen: Bouba Kalala (20), deelnemer aan 'De mol' en StuBru-festivalreporter

Faut le faire: slechts twee afleveringen draaide Bouba Kalala (20) mee in ‘De mol’, en toch schopte hij het meteen tot publiekslieveling. Deze zomer mag hij voor Studio Brussel alle belangrijke zomerfestivals afschuimen als vaste reporter, de ‘Festivolhouder’.

'Ik wil bewijzen dat je ook zonder diploma iets van je leven kunt maken'

HUMO Blij met je nieuwe baan?

Bouba Kalala «Ja, het is een prachtige kans, hè. Toen ze het me bij Studio Brussel vroegen, was mijn eerste reactie: ‘Waarom kiezen jullie mij? Wat heb ik in godsnaam te bieden?’ Ik ben me ervan bewust dat het keihard werken gaat worden, zeker voor iemand als ik, zonder enige radio-opleiding.»

HUMO Ben je een verwoede festivalganger?

Kalala «Totaal niet, eigenlijk. Ik ben veel met muziek bezig, maar een festival had ik nog maar één keer meegemaakt: Pukkelpop, twee jaar geleden. Ik ben er toen iets té enthousiast ingevlogen: te veel drinken, amper slapen... Dat is nu niet de bedoeling, voor alle duidelijkheid.»

HUMO Hoeveel festivals ga je bezoeken?

Kalala «Vijfendertig. Ik ben gisteren naar de dokter gegaan voor een check-up en die zei me: ‘Dat ga je nooit overleven.’ (lacht) Nee, omdat ik nog jong ben, moet het wel lukken. Maar ik zal het sowieso moeilijk krijgen. Dat mag ook: mijn Instagram-reportages hoeven niet altijd goednieuwsshows te worden. Als ik mij niet goed voel, zal ik voor de camera geen fake lach opzetten.»

HUMO De StuBru-volgers mogen gerust je kwetsbare kant zien?

Kalala «Ja, het is de bedoeling om een realistisch beeld van mijn festivalervaring te tonen, niet alleen de leuke momenten. Zodat onze volgers kunnen zien dat het niet altijd...»

HUMO ...een ponykamp is?

Kalala (lacht) «Het heeft nog lang geduurd. Maar ja, dat dus.»

HUMO Even voor de duidelijkheid: het feit dat je bij Studio Brussel onderdak hebt gevonden, staat eigenlijk los van je deelname aan ‘De mol’.

Kalala «Precies. Toen ik hier voor Studio Dada (kweekvijver voor jong talent op Studio Brussel, red.) op gesprek kwam, wisten ze bij de VRT zelfs nog niet dat ik voor ‘De mol’ geselecteerd was. Ik weet het nog goed: op zaterdagochtend werden de kandidaten van ‘De mol’ bekendgemaakt, terwijl Studio Brussel me de week daarvoor zou bellen met nieuws. Ik kan met recht en reden zeggen dat ik mijn kans bij Studio Brussel los van ‘De mol’ heb verdiend.»

HUMO Zou ‘De mol’ je toch niet geholpen hebben om Festivolhouder te worden?

Kalala (denkt na) «‘De Mol’ had er misschien wel iets mee te maken. Mensen kenden mijn kop al, hè.»

HUMO Niettemin: zowel bij VIER als de VRT werd je uit een hele hoop mensen geselecteerd. Ben je gezegend met een soort x-factor, denk je?

Kalala «Ik vind het moeilijk om dat zelf te beoordelen. Ik doe gewoon wat ik daarvoor al deed: lollige filmpjes in mekaar boksen voor Snapchat en Instagram. Misschien is dat wel mijn sterkste punt: dat ik totaal geen opleiding in radio of tv heb gevolgd, maar altijd mijn buikgevoel volg. Ik ken de regels niet, en dat wil ik graag zo houden.»

HUMO Studeer je ondertussen nog?

Kalala «Eh, nee. Ik heb zelfs mijn middelbaar nog niet afgemaakt. Twee en een half jaar geleden ben ik gestopt met school. Na mijn vijfde middelbaar had ik een C-attest gekregen, en ik had daarvoor al in elke richting gezeten, op veel verschillende scholen. Ik vond echt mijn draai niet in dat onderwijssysteem, ik was er doodongelukkig. Ik snapte totaal niet waarom we al die leerstof moesten kennen en had het ook voortdurend aan de stok met leerkrachten. Na dat C-attest ben ik nog met volwassenenonderwijs begonnen, maar toen kwam het nieuws dat ik mocht meedoen aan ‘De mol’. Ik dacht: ‘Oké, dan leg ik daarna wel mijn examens af.’ Maar toen mocht ik weer meedoen aan Studio Dada. (Glimlacht) De examens zijn dus voor onbepaalde tijd opgeschort. Stiekem vind ik dat wel cool. Zoveel mensen hebben me ooit gezegd dat ik zonder diploma nergens zou geraken – die kan ik nu mooi ongelijk geven. Nu ja, ik wil nog altijd ooit een diploma halen om op terug te vallen, natuurlijk, want de media zijn een onzekere business. Maar tot dan probeer ik te bewijzen dat ik ook zonder dat papiertje iets van mijn leven kan maken.»

HUMO Je had het vaak aan de stok met leerkrachten, zei je. Kan je niet goed om met autoriteit?

Kalala «Ik kan er in ieder geval niet tegen als mensen hun macht misbruiken. Leerkrachten vonden mij vaak de ambetanterik van de klas, terwijl ik gewoon onrechtvaardige dingen aanklaagde. Ik haat het ook als mensen de baas over mij proberen te spelen. Gewoon al het feit dat je in de klas moest vragen of je naar het toilet mocht gaan: belachelijk.»


Dure broek

HUMO Als ik je zo bezig hoor, zou een nine-to-five kantoorjob jouw persoonlijke hel zijn.

Kalala (zucht) «O ja, dat zou ik echt niet kunnen. Dan zou ik nog liever op straat leven, of de wereld rondtrekken. Kijk, op school word je maar één ‘juiste’ manier van leven aangeleerd: je moet goed studeren om daarna veel geld te verdienen, want je hebt een groot huis en een grote auto nodig om gelukkig te zijn. Terwijl dat totaal niet waar is: ik vind mijn geluk in heel andere dingen, zoals muziek.

»Hier bij Studio Brussel voel ik me wel thuis, omdat hier veel mensen rondlopen met dezelfde mindset.»

HUMO Welke mindset is dat dan?

Kalala (denkt na) «Een open geest, vooral. Iedereen is hier heel verdraagzaam: je mag gewoon zijn wie je wil, ook als dat een beetje raar is. Plus: de bureaus zijn hier allemaal met elkaar verbonden, iedereen loopt gezellig bij elkaar langs.»

'''De Mol' had er misschien wel iets mee te maken. Mensen kenden mijn kop al, hè.' Bouba als Festivolhouder

HUMO Jij bent wel het sociale type, nee?

Kalala «Ik praat graag met mensen, ja. Op een feestje ga ik ook altijd de hele zaal rond om met iedereen een babbel te doen. Maar ik kan ook goed alleen zijn, hoor. Ik ben vooral graag alleen op plaatsen waar veel mensen zijn: dan ga ik anderen observeren. Op de festivals deze zomer zal ik dus zeker aan mijn trekken komen.»

HUMO Al zal je niet meer zo gemakkelijk incognito kunnen rondlopen. Hoe vaak word je nog aangesproken op die ene Mol-uitspraak: ‘Het leven is geen ponykamp’?»

Kalala (blaast) «Te vaak. Ik begin intussen al automatisch met mijn ogen te draaien als iemand ’m weer eens bovenhaalt.»

HUMO Het klonk vooral heel berustend voor iemand die net uit een wedstrijd gekegeld was.

Kalala «Ik deed ook niet mee om te winnen, wel voor de ervaring. Al was ik natuurlijk ook een beetje teleurgesteld. Ik weet nog dat ik op het vliegtuig terug naar huis naast een Brit zat die een wereldreis aan het maken was. Ik zat daar een beetje te kniezen omdat ik al zo snel weer naar huis moest, maar hij zei: ‘Deze ervaring heeft je toch alleen maar rijker gemaakt? Je hebt toch niets verloren, alleen maar gewonnen?’ Hij klonk echt als een wijze dude, en het was net alsof hij door het lot zelf naast mij op het vliegtuig was geplant. In een film zou hij door Morgan Freeman gespeeld worden (lacht).»

HUMO Tijdens je korte deelname viel de verdenking van sommige kijkers op jou. Met name je moedervlek – ‘mole’ in het Engels – zou erop wijzen dat jij de saboteur was.

Kalala «Met die theorie heb ik echt moeten lachen. Alsof de makers specifiek op zoek waren gegaan naar iemand met een moedervlek!»

HUMO Vind je het vervelend als mensen je op die vlek aanspreken?

Kalala «Nee, hoor. Je bent ook de eerste journalist die er iets over durft te vragen. Toen ik geselecteerd was voor ‘De mol’ heb ik het daar met de persverantwoordelijke wel even over gehad: dat ik schrik had dat er negatieve reacties op mijn moedervlek zouden komen. ’t Is een gemakkelijk doelwit, hè. Maar eigenlijk heb ik er nog nooit iets negatiefs over gelezen.»

HUMO Ben je er ooit mee gepest?

Kalala «Niet echt. Als ik op een nieuwe school aankwam, staarden de kinderen weleens, maar eigenlijk raken mensen er snel aan gewend. Ik heb wel liever dat vrienden en kennissen het gewoon zeggen als ze er iets over willen weten. Maar meestal wachten ze tot iemand anders erover begint: ‘Ik wou dat stiekem ook al langer vragen, maar ik durfde niet.’

»Als kind had ik er wel complexen over, hoor. Misschien dat ik daarom nog steeds vrij zelfverzekerd overkom. Ik had vroeger het gevoel dat ik die vlek op een andere manier moest compenseren. Tot ongeveer mijn 16de was ik me er vreselijk van bewust, maar daarna ging het beter, en heb ik ze leren accepteren. Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik ze zelfs niet meer.»

'Ik had vroeger het gevoel dat ik mijn moedervlek op een andere manier moest compenseren. Misschien dat ik daarom nog steeds zelfverzekerd overkom'

HUMO Ik las dat je na ‘De mol’ alle actes de présence pertinent weigerde. Waarom?

Kalala «Omdat je jezelf daarmee zo... goedkoop maakt. Als iemand me nu zou vragen om pakweg voor een dj-wedstrijd te jureren, zou ik wel ‘ja’ zeggen, omdat dat aansluit bij mijn persoonlijkheid. Maar zomaar ergens opdraven omdat ik een bekende kop heb? Pas op, je kunt daar veel geld mee verdienen. Onlangs werd me nog 600 euro geboden om een award te gaan uitreiken – 600 euro! Het vreemdste verzoek dat ik al kreeg, kwam van een gast die me elke week een verzoek stuurde om de broek te kopen die ik droeg tijdens de eerste ‘De mol’-proef. Say what? Als ik dan vroeg waarom hij die in godsnaam wou hebben, zei hij: ‘Voor mijn verzameling.’ Dat vond ik zo mogelijk nog vreemder. Eerst bood hij me 50 euro, maar ondertussen zit hij al aan 100. Dus nu begin ik stilaan te denken: ‘Raar verzoek, maar 100 euro is ook niet niets.’ (lacht) Ik zal toch maar weigeren: stel dat hij aan die broek gaat zitten snuffelen of zo...»

HUMO Kijk je – vreemde verzoekjes daargelaten – tevreden terug op je ‘De Mol’-deelname?

Kalala «Ja, al heb ik de nacht voor de eerste uitzending geen oog dichtgedaan. Opeens besefte ik dat honderdduizenden mensen me op televisie zouden zien. Voor mijn deelname dacht ik: ‘Ik ga gewoon mijzelf zijn voor de camera, als mensen me haten, whatever.’ Tot het effectief zover was en ik totaal in een kramp schoot. Tijdens de eerste aflevering heb ik mijn gsm en laptop ver weggelegd: mijn zus moest gaan kijken op Twitter hoe de reacties waren, zelf durfde ik niet. Eigenlijk was dat wel een goede les: ik dacht altijd dat het me totaal koud liet wat andere mensen van me dachten. Nu kan ik er gelukkig beter mee om als er eens een slechte reactie op Twitter verschijnt.»

HUMO Gebeurt dat dan vaak?

Kalala «Tijdens ‘De mol’ viel dat goed mee, maar nu, met dat festivalnieuws, kwamen er wel enkele negatieve – of beter: jaloerse – reacties binnen. Er was één iemand die schreef: ‘Je inschrijven voor ‘De mol’, een vlot exitzinnetje voorbereiden, en hop: gelanceerd zijn.’ Maar een andere Twitteraar reageerde daar kortweg op met ‘Zeikerd’. (lacht) Thanks, man. Voor elke slechte reactie heb je er gelukkig dus ook tien goede. Al betrap ik mezelf er wel op dat die negatieve commentaar langer in mijn hoofd blijft rondwaren.»

HUMO Echt? Daarnet noemde je jezelf nog vrij zelfzeker.

Kalala «En dat is ook zo: ik ben niet snel geïntimideerd door andere mensen, ongeacht hun leeftijd of positie.»

HUMO Waar heb je dat assertieve kantje opgedaan?

Kalala «Thuis, denk ik. Ik lijk erg op mijn moeder: als we vroeger op restaurant gingen, durfde zij zonder pardon zout bij te vragen als ze het eten te smakeloos vond. Nu doe ik dat ook soms als ik ergens met vrienden ga eten. Wij hebben thuis dus geleerd om van ons af te bijten, maar: altijd met respect. Als ik vroeger tegen een leerkracht inging, zorgde ik er ook altijd voor dat ik rustig en beleefd bleef. Als ik dan naar de directeur werd gestuurd, ging die vaak akkoord met mij. En ging die leerkracht soms aan het briesen en vloeken (lacht).»

HUMO Vond je moeder het vervelend als je weer eens met een nota in je agenda thuiskwam?

Kalala «Niet echt. Ze zei dan eerder iets van: ‘Waarom valt die leerkracht mij daarmee lastig?’ Soms ging ze ook op school protesteren. Ik weet nog dat ze me in het tweede leerjaar eens kwam ophalen aan de schoolpoort. In de auto vroeg ik wat dat was, ‘een grote mond’. Ze vroeg waar ik die woorden had geleerd. ‘Mijn juf heeft gezegd dat ik dat heb.’ Waarop mijn moeder meteen – ieeeek! – vol op haar rempedaal ging staan! (lacht) Ze is toen stante pede teruggekeerd om die lerares eens goed haar gedacht te vertellen.

»Toen ik overwoog om met school te kappen omdat ik er zo ongelukkig was, maakte ik me wel zorgen: mijn moeder had haar hele leven keihard gewerkt om ons alle kansen te geven, en nu gooide ik mijn opleiding weg. Maar als ik zie hoe trots ze nu op me is, maak ik me geen zorgen meer. Ze wéét dat het met mij wel goed zal komen.»

HUMO Woon je nog thuis?

Kalala «Ja. Ik woon, samen met mijn moeder en mijn zus, in bij onze opa. Mijn moeder heeft ons eigenlijk helemaal in haar eentje opgevoed. Ik heb nooit een echte vaderfiguur in mijn leven gehad. (Lachje) Misschien daarom dat ik het altijd aan de stok had met mannelijke leerkrachten. Maar mijn moeder heeft dat zalig gedaan. Mijn zus en ik kregen alle vrijheid van haar, en ze was er ook altijd om ons te steunen. Eigenlijk is ze voor ons een vader en moeder tegelijk geweest: ze kookte, maar ging bijvoorbeeld ook met mij naar motorcrosswedstrijden kijken. Het is misschien raar om te zeggen, maar ik ben blij dat ik geen vader heb: aan mijn moeder heb ik meer dan genoeg.»

HUMO Heb je je vader ooit gekend?

Kalala «Ja, maar ik heb nooit echt een band met hem opgebouwd. Mijn vader is Congolees, mijn moeder Belgische. Ik heb eigenlijk helemaal niets met mijn Congolese roots: ik ben er nog nooit geweest, en ik wil er ook niet naartoe. Ik zeg altijd dat ik een Bounty ben – zwart vanbuiten, maar wit vanbinnen. Ik ben hier in België opgegroeid en voel me ook gewoon een Belg: de normen en waarden van hier, dat is wat ik ken.»

HUMO Je bent in Wolvertem, Jo Vally Village, geboren: niet bepaald een grootstad.

Kalala «Nee, op onze middelbare school waren mijn zus en ik lange tijd de enige zwarten. Mijn mama vertelt ook altijd dat andere fietsers ons aangaapten, als ze vroeger met mij rondreed. Als er dan toch eens een andere zwarte door ons dorp reed en me zag wandelen, claxonneerde die vaak (met vet accent): ‘Mon frère, comment ça va?’ Dan dacht ik: ‘Oei nee, sorry, ik ben een Belg.’ Ook nu zoeken zwarten me vaak op als ik ergens op een feestje ben, en ze beginnen dan tegen mij in het Frans te praten. Als ik dan moet toegeven dat ik eigenlijk geen Frans spreek, zie je ze kijken: ‘Tu es noir et tu ne parles pas français, mon frère?’ Heel awkward. Soit, ondertussen lopen er natuurlijk veel meer gekleurde mensen op straat rond hier in Vlaanderen. En van echt racisme heb ik nooit last gehad – gelukkig.»

'Ik zeg altijd dat ik een Bounty ben – zwart vanbuiten, maar wit vanbinnen. Met mijn Congolese roots heb ik niks.'

HUMO Misschien zit je sympathieke, toegankelijke uitstraling daar voor iets tussen?

Kalala «Iets té toegankelijk, soms. Zie me hier nu ook weer mijn hele levensverhaal tegen jou vertellen (lacht). Als ik nieuwe mensen leer kennen, besef ik ook vaak pas achteraf dat ik al meteen alles op tafel heb gegooid. Ach ja, waarom ook al die taboes?»

HUMO ’t Is misschien wat on-Vlaams. We staan niet bepaald bekend als de beste communicators.

Kalala «Dat mocht ik onlangs nog eens merken, in een tankstation: de kassier achter de toonbank was aan het bellen en een broodje aan het eten terwijl hij me bediende – voor mij had hij nauwelijks oog. Toen ik naar buitenging, riep ik zelf nog: ‘Dag! En smakelijk, hè!’ Ik kon hem nog net in zijn gsm horen zeggen: ‘What the fuck, die kerel zei net ‘smakelijk’ tegen mij.’ (lacht)»


Als een buddha

HUMO Droom je intussen al van een echte radiocarrière bij Studio Brussel?

Kalala «Ik vind het hier in elk geval geweldig. Al ben ik ook van plan om na de drukke festivalzomer weer volop aan het dj’en te gaan. Onder de artiestennaam Bouba Brooks – mijn moeder heet Vandenbroecke – boks ik al een tijdje mijn eigen muziek in elkaar. ’t Is echt een passie: voor ik op reis ging met ‘De mol’ had ik vijf maanden niets te doen, en dan stond ik vaak om 8 uur op, ging een koffietje halen beneden, en trok dan weer naar boven om met samples en geluidjes te prullen tot mijn moeder thuiskwam van haar werk. Soms vergat ik zelfs te eten!»

HUMO Zou je graag een bekende dj worden?

Kalala «Natuurlijk. Maar dat kan ook perfect naast een job bij de radio. Momenteel wil ik op allebei blijven inzetten, zoals Charlotte de Witte (vrouwelijke dj, red.): zij combineert het dj’en ook met haar werk voor Studio Brussel.

»Onlangs mocht ik voor Studio Brussel naar Extrema Outdoor, een dancefestival, en daar kwamen die twee werelden voor het eerst samen. Ik heb er als Festivolhouder rongelopen, maar ook contacten proberen te leggen in het dj-wereldje.»

HUMO Je weet duidelijk wat je wil. Zou je jezelf ook idealistisch noemen?

Kalala «Ik denk best veel na over wat er allemaal in de wereld gebeurt, ja. Thuis zitten we vaak ook nog tot ’s avonds laat in de zetel te praten over de actualiteit. Er loopt van alles mis, hè.»

HUMO Hoe komt dat volgens jou?

Kalala «Ik denk vooral dat veel mensen bang zijn om zelf na te denken, en dus maar klakkeloos de mening van een ander overnemen. Ik ben zelf bijvoorbeeld een grote fan van Kendrick Lamar, maar ik durf gerust te zeggen dat ik sommige van zijn nummers maar niets vind. Veel muziekliefhebbers zouden dat nooit durven, omdat het nu eenmaal bon ton is om Lamar top te vinden. Of kijk naar Trump: je moet vandaag ofwel voor ’m zijn ofwel rabiaat tegen. Zelf denk ik eerder: ‘Ik weet te weinig over hem om zo’n duidelijke mening te verkondigen, want alle info die we krijgen, komt van media die onbetrouwbaar nieuws verspreiden.’ Soms heb ik het gevoel dat die media in de plaats van de mensen denken. Ook dat heb ik thuis geleerd: denk vooral zelf na.»

HUMO Maak je je weleens zorgen over de toekomst?

Kalala «Ja. Soms begin ik een uitleg met ‘Als ik later kinderen heb...’, maar dan corrigeer ik mezelf meteen: ‘Nu ja, niet dat ik ooit kinderen ga krijgen.’»

HUMO Dat heb je nu al besloten?

Kalala «Ik wil op zich heel graag kinderen, maar een kind op de wereld zetten zoals die er nu uitziet.... Nu ja, nu is het nog oké, maar als je kijkt naar wat we met het klimaat aan het doen zijn... Ik zou het niet aankunnen om mijn kinderen in zo’n slechte omgeving te zien opgroeien. Mijn plan nu is om ooit een kind te adopteren, want dat kind is er dan toch al.

»Soms kan ik me wel kwaad maken op maten die, als we het over de klimaatcrisis hebben, hun schouders ophalen, zo van: ‘Tja, wat doe je eraan?’ Iedereen wil wel dat het klimaat gered wordt, maar niemand wil er zijn levensstijl voor veranderen.»

HUMO Ben jij bezig met je ecologische voetafdruk?

Kalala «Niet genoeg. Eigenlijk is het ook aan politici om mensen strengere regels op te leggen, want ze gaan echt niet uit zichzelf veranderen. Zij moeten zeggen: ‘Die dag mag je met de auto de stad niet in,’ of ‘Op die dag mag je geen vlees verkopen in de winkel.’ In het begin zal iedereen natuurlijk klagen, maar na een tijdje went dat wel weer.

»Bon, ik zit hier nu weer veel meningen te verkondigen, maar wat mijn zus doet, da’s pas straf. Zij gaat binnenkort naar Oeganda als vrijwilliger, om daar voor homo- en vrouwenrechten te ijveren. In plaats van hier in België haar eigen dromen waar te maken, probeert ze daar anderen dus een beter leven te geven. Dat is toch prachtig?»

HUMO Absoluut. Tot slot: een vogeltje heeft me ingefluisterd dat Bouba eigenlijk niet je echte naam is.

Kalala «Klopt, officieel heet ik Yanni Kalala, maar zolang ik me al kan herinneren noemt iedereen me Bouba. Ik was vroeger blijkbaar een enorm dikke, rustige baby. Op een bepaald moment zat ik thuis in de zetel weer helemaal zen te wezen – ‘als een buddha’, wat dan later verbasterd is tot Bouba. De enige persoon die nog ‘Yanni’ zegt, is mijn opa. En vroeger enkele vervelende leerkrachten. Maar dan luisterde ik pas als ze Bouba zeiden (schaterlacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234