Jonge Leeuwen: Eline Mechels (25), dochter van Test-Aankoop-Baas Ivo Mechels

Er zijn slechts 63 Vlamingen met de familienaam Mechels, en ook de biodiversiteit bínnen de soort is beperkt. Eline is de dochter van Ivo, de man die de inlandse consument mondigheid bijbracht – via Test-Aankoop en nu als algemeen directeur van de koepelvereniging Euroconsumers. In die hoedanigheid is Ivo al enkele decennia de gesel van foefelende ondernemers allerhande. Eline is sociologe van opleiding, en wie háár naam googelt, komt ook uit bij een rist tweets waarin ze grote bedrijven de oren wast. ‘Ik hoor het vaak: nu nog een baard, en je bent helemáál je vader.’

'Ik wil heel graag in reïncarnatie geloven. Omwille van mama: ik wil niet aanvaarden dat ze helemaal weg is'

HUMO De Lijn, Ticketmaster, de NMBS: gebruik je Twitter voornamelijk om bedrijven op hun tegenvallende service aan te spreken?

Eline Mechels (lacht) «Mijn persoonlijke account wel, ja. Nu, de NMBS heeft een heel goede reactietijd op Twitter, en ze zijn er ook heel correct. Als je de andere kanalen zou volgen om hen te benaderen: wie weet of je hen dan ooit bereikt?»

HUMO Je zou je natuurlijk ook de moeite kunnen besparen.

Mechels «Als er genoeg mensen klagen, heeft dat vaak wel degelijk nut. Verder is het voor mij gewoon een manier om opgebouwde frustraties te ventileren. En dat ik voor zulke klachten bijna altijd Twitter, e-mail of vaste klachtenpagina’s gebruik, is omdat ik te laf – nee, eerder te beleefd – ben om face to face te klagen. In een restaurant iets terugsturen: dat kan ik niet. Ja, ik ben ooit één keer een kapotte panty gaan terugbrengen naar de Veritas. Ik wist wel dat ze me geen nieuwe zouden geven, maar ik vond dat de aankoop- of klachtendienst op de hoogte mocht zijn van de slechte kwaliteit van hun product.»

'Het is een verademing eens iemand te ontmoeten die níét blijkt te weten wie mijn vader is.'

HUMO Helpt je familienaam in zulke omstandigheden?

Mechels «Dat weet ik eigenlijk niet, ik heb mijn naam nog nooit op die manier uitgespeeld. Maar ik zeg vaak, tegen al wie mij of papa kent: ‘Als je het gevoel hebt niet correct behandeld te worden, zeg dan maar dat je Ivo Mechels kent.’ Je weet nooit of het helpt. Wat mij betreft mogen ook mensen die papa níét kennen, dat zeggen: ’t is maar een naam, hè.»

HUMO Waarover word je nog boos, behalve dan over snel scheurend beentextiel?

Mechels «Ik zoek nooit ruzie, en ik roep zelden. Wellicht is ‘gefrustreerd’ dus een beter woord dan ‘boos’. En dat gaat dan vooral over racisme en seksisme. Wanneer mijn Facebook weer eens vol staat met verhalen van jongeren die door hun huidskleur onredelijk hard en met veel machtsvertoon door de politie werden aangepakt, kan ik wel tegen de muren opvliegen.»

HUMO Anderhalf jaar geleden heb je een tekst op het internet gezet over het belang van het feminisme. Ik had de indruk dat je je daar toen bijna voor excuseerde.

Mechels «Ik merk dat er op het internet veel haat voor het feminisme bestaat. Anders zou het woord ‘feminazi’ ook nooit zijn uitgevonden. Ik weet dat het een moeilijk onderwerp is, maar toch voornamelijk omdat het woord ‘feminisme’ bij veel mensen foute associaties oproept. Zie ook het stukje dat Marc Didden vorig jaar heeft geschreven naar aanleiding van de Internationale Vrouwendag: ‘Nou, nou – ze overdrijven toch een beetje.’ Er zijn zoveel schrijnende verhalen over seksisme op de werkplaats, zoveel vrouwen die op straat lastiggevallen worden: daar is niets overdreven aan.»

HUMO Spreek je ook uit eigen ervaring?

Mechels «99 procent van de mannen doet niets verkeerd. Maar nagefloten worden vanuit het raampje van een voorbijrijdende auto: daar erger ik mij rot aan. En de vaststelling dat ik me ’s avonds op straat niet helemaal veilig voel: dat is toch érg?

»Ik vraag me trouwens af – wellicht zit er een interessant onderzoeksonderwerp in – of meisjes die jong waren tijdens de Dutroux-periode nu nog altijd banger in het leven staan dan hun jongere dan wel oudere seksegenoten? Ik weet in elk geval nog heel goed hoe erg me destijds is ingepeperd dat er boze meneren met slechte bedoelingen rondlopen. En dat ik niemand klakkeloos mocht vertrouwen. Toen Dutroux even uit zijn cel was ontsnapt, mocht ik zelfs niet meer buitenkomen. En los van de expliciete waarschuwingen, pik je als kind natuurlijk ook onbewust de angst van je ouders op. Heeft het misschien daarmee te maken dat ik dat onveiligheidsgevoel nog altijd zo ervaar?»

HUMO Dat zou best weleens...

Mechels «We komen voortdurend en overal met seksisme in contact, al van in de kindertijd. En dat heeft niet enkel met roze of blauwe kleertjes te maken. Ik vraag mij bijvoorbeeld af waarom niemand mij ooit heeft geleerd hoe ik een boor moet gebruiken.»

HUMO Is dat geen vraag voor vaderlief?

Mechels «Vast (lacht). Maar daar ben ik nog maar sinds kort over beginnen te denken. Ik stel gewoon vast dat ik nu nog altijd degene ben die de stofzuiger onder het gat houdt terwijl mijn vriend boort. Is dat echt alleen omdat ik een meisje ben?»

HUMO Of zou het zijn omdat je als kind gewoon weinig interesse toonde voor klussen allerhande? Thuis heb ik ook de stofzuiger vast, maar ik weet goed genoeg hoe het zover is kunnen komen.

Mechels «Ongetwijfeld. Maar ik was destijds ook niet geïnteresseerd in piano’s, en toch moest ik een jaar pianoles volgen.

»Ik vind gewoon dat ouders zich meer bewust mogen zijn van die kleine stomme dingen die de genderrollen altijd maar bevestigen. Als ik ooit moeder word, zal ik de opvoeding van mijn kind in elk geval zo genderneutraal mogelijk aanpakken.»

'Nagefloten worden vanuit het raampje van een auto: daar erger ik me rot aan.'


Gelukshormonen

HUMO Dit is niet de eerste keer dat je je de vragen van een journalist laat welgevallen. Dik elf jaar geleden kwam je uitgebreid in de krant omdat je mama uit het leven was gestapt. Wat komt er nu in je op wanneer je aan haar terugdenkt?

Mechels «In eerste instantie: alleen haar gezicht, dat ik tegenwoordig nog bijna enkel van foto’s ken. Er zijn nogal wat slechte herinneringen, maar ik heb géén slecht beeld van mama. Ik zal altijd blijven zeggen dat ze de allerbeste mama ter wereld was, en ik zal dat ook altijd menen. Ze had wél veel problemen, en tegen het einde steeds meer. Mijn broer en ik leden daaronder, maar om één en ander echt te beseffen, waren we te jong: we zochten gewoon een manier om ermee om te gaan.»

HUMO Ilse – zo heette je mama – leed aan depressies en een alcoholverslaving. Zorgde haar dood voor een wrang soort opluchting, omdat ze op zijn minst een einde maakte aan haar pijn?

Mechels «Ja. Zo stond het trouwens op het doodskaartje: ‘Eindelijk de rust gevonden die ze zo lang zocht.’ Als puber ben ik een tijdje kwaad op haar geweest: ik vond dat ze me in de steek gelaten had. Tóén vond ik dat. Nu niet meer, dus.

»Ze heeft jarenlang gevochten tegen haar problemen, is twee keer opgenomen in een psychiatrische afdeling en heeft allerlei therapieën uitgeprobeerd. Ze is zelfs in een koor gegaan: bij depressies betaalde het ziekenfonds die inschrijvingskosten terug. Naar verluidt maakt het lichaam tijdens het zingen extra gelukshormonen aan, vandaar. Ze heeft dus geprobéérd om beter te worden. Ze heeft hard tegen haar ziekte gevochten, maar is helaas strijdend ten onder gegaan. Kun je haar dat verloren gevecht kwalijk nemen? Ik vind van niet. Mensen die aan een lichamelijke ziekte bezwijken, neem je ook niets kwalijk.»

HUMO Zou je durven te stellen dat je een gelukkige jeugd hebt gehad?

Mechels «Toch wel. Als ik aan mijn jeugd denk, gaat dat eerder over de periode vóór haar dood, dus voor mijn 14de. En ja, ik heb daar heel goede herinneringen aan. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2,5 was, en we zijn in co-ouderschap opgevoed: de ene week hier, de andere daar. Ik herinner me dat als twee verschillende leefwerelden, als twee afzonderlijke ‘setjes’ kindertijd, met andere huizen, andere vakanties en andere families en stieffamilies. En beide leefwerelden herinner ik me als aangenaam.

»Na de dood van mama zijn m’n broer en ik meerdere jaren actief geweest in de vzw Missing You, voor jongeren die iemand verloren hebben. Het voelde goed om met lotgenoten te kunnen praten. Maar na een tijdje ben je uitgepraat en toen hebben we dat hoofdstuk afgesloten. Ik heb lange tijd een identiteit ontleend aan het drama – ik was het meisje wier moeder gestorven was, dat bepaalde wie ik was – maar op een gegeven moment voel je de behoefte om méér te zijn. Je wil opnieuw groeien, en dat is me gelukt, denk ik.»

'Mijn vader klopte onmogelijke uren, maar hij was er wanneer mijn broer en ik hem nodig hadden'

HUMO Heb je ooit gevreesd dat jou hetzelfde lot te wachten stond? Dat die aanleg voor depressie je weleens in de genen zou kunnen zitten?

Mechels «Ooit. Ik heb therapeuten bezocht en heb mijn huisdokter aangesproken, maar iedereen verzekerde me dat ik anders ben dan mama. Ik heb géén aandoening. Zij was officieel manisch-depressief, ik niet.

»Dat ik ervan uitging dat het ook mij zou overkomen, was mogelijk een manier om me – onbewust – verbonden te voelen met mama: ‘Kijk, ik lijk op haar!’ Niet dat ik ook ziek wou zijn, maar ik wou wel degelijk op haar lijken. Vroeger, en nu eigenlijk nog steeds. Ik vind het leuk als iemand me zegt dat ik op mama lijk.»


Robin Hood

HUMO Zo op het eerste gezicht overkomt je dat vermoedelijk minder vaak dan horen dat je de dochter van je vader bent.

Mechels (lachje) «Al zolang ik mij kan herinneren, hoor ik mopjes als: ‘Nu nog een baard en je bent hem helemáál.’ Op zich is dat grappig, en ik kan moeilijk ontkennen dat er een grond van waarheid in zit – maar het is niet noodzakelijk info die je tijdens het puberen aangenaam vindt. Nu heb ik er vrede mee. Al blijft het een verademing als ik eens iemand spreek die níét blijkt te weten wie mijn papa is (lacht).

»Ook op niet-fysiek vlak lijk ik trouwens meer op papa dan op mama. Van mama heeft mijn broer het talent voor wiskunde, elektronica en computers. En net zoals papa ben ik dan weer goed in sociale wetenschappen. We zijn ook allebei geïnteresseerd in geschiedenis en filosofie, en grote klunzen in die andere dingen.»

HUMO Jaren geleden al liet je vader weten zijn kinderen op te voeden tot bewuste consumenten. Dat heeft vruchten afgeworpen?

Mechels «Op het vermoeiende af (lacht). Ik krijg – als ik ergens een keuze moet maken – de knoop nooit doorgehakt alvorens ik perfect weet welke alternatieven er voorhanden zijn, wat alle voor- en nadelen zijn. Ik wou dat ik eens iets – een hospitalisatieverzekering, een reisbureau, een koelkast – kon kiezen zonder vooraf een uitgebreid dossier aan te leggen. Maar: dat zit in mij.

»Ik gebruik daar vaak de website van Test-Aankoop voor. Onlangs heb ik nog een onderzoek naar de meest kwalitatieve koelkast geraadpleegd. Ik wist dus vooraf heel goed welk model ik wou kopen, alleen bleek dat uiteindelijk niet voorradig te zijn in de winkel. Ik heb dan toch maar een andere gekocht. Mijn consumentenbewustzijn gaat niet zó ver dat ik ervoor naar een andere winkel rijd (lacht).»

HUMO Ivo Mechels is al bijna twee decennia het gezicht van verantwoord consumeren in Vlaanderen. Hij wordt in een olijke bui weleens een moderne Robin Hood genoemd, en daarbovenop schreef hij destijds – als medewerker van Minister van Defensie Leo Delcroix – het wetsartikel waarmee de dienstplicht werd opgeschort. Voel je trots als je over hem spreekt?

Mechels «Ik vind het zéér knap hoeveel hij bereikt heeft. Ik weet bovendien – al zijn er mensen die dat in twijfel trekken – hoe zuiver z’n bedoelingen zijn. Mijn papa heeft het hart op de juiste plaats: hij gaat op de barricade staan voor een hoop consumenten die hij van haar noch pluim kent.

»Waar ik ook enorm veel respect voor heb – en dat besef is pas redelijk recent tot me doorgedrongen – is dat hij als alleenstaande vader destijds onmogelijke uren klopte, en dat mijn broer en ik toch nooit het gevoel hebben gehad op de tweede plaats te komen. Hij werkte aan één stuk door, maar wist toch altijd tijd voor ons te vinden: hij was er wanneer we hem nodig hadden. Hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft: ik snap het nog steeds niet.»

HUMO Wanneer besefte je voor het eerst dat hij een ongewoon beroep uitoefende?

Mechels «Al in de lagere school, toen het nog speciaal was dat papa op televisie kwam. Alle klasgenootjes spraken me daar de dag nadien over aan: ‘Wow!’ En: ‘Cool!’ Als iemand me nu nog eens zegt: ‘Ik heb uw pa op het nieuws gezien,’ antwoord ik: ‘Tof, ik heb hem gisteren in de living gezien.’ (lacht)»

HUMO Eén van zijn wijsheden: ‘Consumenten zijn als pubers: je moet ze met geduld en liefde opvoeden.’ Op welk vlak heeft hij het vaakst geduld moeten opbrengen voor puber Eline?

Mechels (haalt de schouders op) «Ik was niet zo’n moeilijke puber, eigenlijk. Een lastige twintiger, dat wel.»

HUMO Je bent nu 25.

Mechels «Ik bedoel tijdens mijn studententijd. Dat was één lange fase van: ‘Wat moet ik met mezelf?’ Ik lummelde de hele dag thuis rond, bekeek belachelijk veel series op mijn laptop en deed, samengevat, niets. Als papa dan thuiskwam na een dag keihard werken, lag Eline weer eens in de sofa. Hij vroeg dan hoe mijn dag was geweest, ik mompelde kort iets terug. Tijdens de blokperiode was het nog erger. Mijn vaste ritueel was: lange tijd niets doen, plots in paniek raken, veel wenen, studeren en vervolgens meestal toch slagen voor het examen.»

'Ik wou dat ik eens een hospitalisatieverzekering, een reisbureau of een koelkast kon kiezen zonder vooraf een uitgebreid dossier aan te leggen'

HUMO Het had erger gekund.

Mechels «Allicht. Maar ik had liever géén uitstelgedrag gekend. Die neiging om mezelf telkens weer tot crisismomenten te pushen: niet leuk. En niet slim.

»Dáárna moest er een job gezocht worden. (Ironisch) Ook dolle pret, als je een sociaal diploma hebt. Ik heb er ongeveer een jaar over gedaan.»

HUMO Eén jaar? Met zo’n bekende familienaam?

Mechels «Tja... Mijn vader heeft wel een paar van zijn contacten gemaild met de vraag: ‘Mijn dochter heeft een sociologiediploma en ze zoekt werk. Zijn er geen sollicitatiegesprekken in de nabije toekomst?’ Ik ben toen onder meer bij de Nationale Loterij op gesprek geweest: heel vreemde ervaring, want ik ben nogal tegen kansspelen en wist toen nog niet dat de Nationale Loterij ook goede doelen steunt.»

HUMO Je zet je diploma nu dagelijks in de praktijk om bij het kenniscentrum Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen van de Odisee-hogeschool. We schrijven de volledige, officiële benaming hier één keer, om er vervolgens mooi van af te zijn.

Mechels «Eigenlijk wou ik eerst journalist worden. Sinds ik die eerste keer geïnterviewd werd – over mama – dacht ik: ‘Dat wil ik ook doen!’ Omdat ik verhalen wou vertellen van mensen die iets hebben meegemaakt, die eventueel ‘een boodschap’ hebben. Maar ik weet niets van de actualiteit af en lees bijna nooit kranten: dat helpt vast niet voor een journalist.

»Wat ik nu doe, sluit ook heel goed aan bij wat ik voor ogen had. Ik heb veel communicatietaken, krijg de kans om te schrijven, multimediaal te werken en interviewtjes te doen. De bachelor gezinswetenschappen is gegroeid uit wat vroeger volwassenenonderwijs was, en ook nu nog heeft de richting een studentenpubliek met veel volwassenen. Die hebben al een heel leven achter de rug en hebben superveel te vertellen: het verschil met onze studenten van 18 jaar is hemelsbreed. We noemen dat: het traject mét levenservaring. Ik kom met veel boeiende mensen in contact, en meer kan ik van mijn job niet wensen.»

HUMO Zou je jezelf down-to-earth noemen?

Mechels «Ik denk dat de meeste van mijn vrienden me eerder als ‘kinderlijk’ zouden omschrijven (lacht). Wegens geobsedeerd door Disneyfilms en fantasyverhalen. Of mensen taggen me op Facebook bij de quote: ‘Someone told me I was delusional. I almost fell off my unicorn.’ (lacht) Ik dweep zelf ook een beetje met die hang naar het kinderlijke: dat vind ik grappig.

»In die Disneyprenten zit trouwens ook veel racisme en seksisme. Vooral in de wat oudere films, zoals ‘The Lion King’, waarin de slechterik veel donkerder is dan de goede leeuw, terwijl het toch gewoon broers zijn. Disney heeft dat later willen corrigeren. In de tweede ‘Lion King’-film was de boodschap daarom: ‘Het is belangrijk om ook vriendjes te worden met de donkere leeuwen.’ (lacht) Het jammerlijke is dat die correctere verhalen vaak veel slechter zijn. Idem voor de film ‘Pocahontas 2’: doordat men die historisch correct heeft proberen te maken, is hij helaas ook een beetje onnozel uitgevallen.»

'Of jongeren minder geëngageerd zijn? Ik ben er in elk geval redelijk zeker van dat hun geloof in de politiek kleiner is.'


Schone lei

HUMO Je vader heeft het al vaak in het openbaar over mindfulness gehad. Deel je zijn enthousiasme?

Mechels «Het heeft me nooit echt geïnteresseerd. Ik snap de logica en het nut ervan: ik kan me voorstellen dat mensen er baat bij hebben. Maar, pfff: je moet daar energie in stoppen, hè (lacht). Nu ja: vooral veel tijd. Zeker in het begin. Je moet een soort cd opleggen om bij te mediteren: elke dag opnieuw. En sommige van die cd’s duren 45 minuten. Ik weet niet wie daar tijd voor heeft, maar ik alvast niet.»

HUMO Veel mindfulnessaanhangers voelen zich nochtans geroepen om de goede boodschap te verspreiden. Omdat ze weten hoeveel het hún heeft bijgebracht, vermoedelijk.

Mechels «Ik merk ook dat mijn vader er geregeld over spreekt in de pers. Maar niet zozeer tegen mij, dus.»

HUMO Als student trok hij vroeger de straat op voor protestmarsen, zoals tegen de verhoging van het universitaire inschrijvingsgeld. Laatst zei hij berustend dat de jeugd van nu dat niet meer doet: ‘Ze kunnen zich er niet meer voor verenigen.’

Mechels «Jongeren komen minder op straat omdat ze net zo goed kunnen protesteren vanachter hun computer. Een kritische Facebookpost die tweeduizend keer gedeeld en tienduizend keer geliket wordt: sorteert dat niet evenveel of zelfs méér effect dan een groep studenten die op de Groenplaats met een pancarte staan te zwaaien? Of jongeren minder geëngageerd zijn, weet ik niet. Ik ben er wél redelijk zeker van dat hun geloof in de politiek kleiner is.

»Zelf dacht ik vroeger soms: ‘Ik zie mezelf nog ooit in de politiek gaan.’ Ondertussen weet ik dat ik daar de goesting noch het geduld voor heb. Uren en uren praten, wetende dat er veel kans is dat er nooit iets van komt... Aldoor water bij de wijn moeten doen... Ik ken leukere dingen waar ik nu al geen tijd voor heb.»

HUMO Je vader heeft zich ook al geout als onverbeterlijke positivo. Straalt de zon bij jou ook altijd?

Mechels «Nee. Ik kan zowel optimistisch als pessimistisch zijn, ik schommel nogal vlot tussen de twee extremen. Doorgaans ben ik vrolijk, maar bij pech kan ik daar heel negatief op reageren. Mijn vriend Thomas en ik zijn anderhalve maand geleden gaan samenwonen, en dáárvoor hebben we ongeveer twee maanden in ons huis gewerkt: in die tijd heb ik toch heel wat zenuwinzinkingen gehad. ‘Wat hebben we nu gedaan?’ Of: ‘We hadden hier nooit aan mogen beginnen!’ Maar Thomas is gelukkig ook mijn rots, en zo kom ik vroeg of laat altijd weer tot rust.

»Dat heb ik van mijn mama geërfd, denk ik. Zij kon ook zo overdreven gefrustreerd raken door kleine tegenslagen. Enfin, dat heeft mijn pa toch ooit gezegd, toen ik mij weer eens over iets aan het opwinden was: ‘Je lijkt echt erg op je mama, nu.’»

HUMO Geloof je terloops in iets wat het aardse leven overstijgt?

Mechels «Ik wil daar heel graag in geloven, en precies daarom geloof ik er ook in. Zoiets?»

HUMO Waarom wil je dat zo graag?

Mechels «Enerzijds omwille van mama: ik wil niet aanvaarden dat zij helemaal weg is, en, met haar, alles waar ze voor stond. En anderzijds ook voor mezelf: ik wil wel het gevoel hebben dat ons bestaan een réden heeft. Geen hoger goddelijk doel dat we allemaal dienen, maar het moet toch nut hebben om een goed mens te zijn? Anders kun je evengoed fuck it zeggen en alleen nog uit eigenbelang handelen.»

HUMO We kennen elkaar amper twee uur. Ik durf niettemin met stelligheid te beweren dat jij geen moordende, snuivende, oude vrouwtjes omverduwende vlegel zou worden mocht de onmogelijkheid van een hiernamaals onomstotelijk bewezen worden.

Mechels «Als ik dat onomstotelijke bewijs kreeg, zou ik het toch meteen verwerpen en gewoon blijven geloven. Onomstotelijk bestaat niet. Er zijn nog altijd mensen die de evolutietheorie verwerpen. Je kiest zelf waarin je wil geloven.»

HUMO Goed dan. Hoe stel je je dat hiernamaals voor?

Mechels «Ik stel me vooral niets voor. Maar ik hoop dat reïncarnatie een optie is.»

HUMO Waarbij de grootste proleet in het eerstvolgende leven terugkomt als kakkerlak?

Mechels «Dat niet. Als reïncarnatie al bestaat – want zó fel geloof ik er nu ook weer niet in – dan vermoed ik dat we telkens opnieuw met een schone lei beginnen. Na je sterfdag moet je dan zelf maar inzien wat je foute keuzes waren, en beslissen: ‘Volgende keer gaan we het beter doen.’ Een systeem met oneindig veel nieuwe kansen: is dat geen vrolijke manier om het leven te bekijken?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234