null Beeld

Jonge Leeuwen: Gilles De Schryver (30), acteur in 'Tom & Harry'

Gilles De Schryver, Tom uit de voortreffelijke VRT-reeks ‘Tom & Harry’, is voor veel mensen nog steeds een beetje Kevin uit ‘Code 37’. 'In mijn hoofd was ik al een acteur toen ik 18 was. Ik was er 100 procent van overtuigd dat de wereld op mij zat te wachten.'

Hij is net terug uit Hongkong, waar hij met theatercompagnie Ontroerend Goed speelde, en ontvangt mij in het kantoor van zijn productiehuis De Wereldvrede, dat hij samen met regisseur Gilles Coulier oprichtte om de Canvas-serie ‘Bevergem’ – dit najaar op tv – te maken. Daarnaast is hij ook artistiek leider van het KIP, de opvolger van Ceremonia, het gezelschap van wijlen Eric De Volder.

HUMO Jou ambitieus noemen is bijna een understatement. Je stelt hoge eisen aan jezelf, denk ik.

Gilles De Schryver «Dat is wel waar. De schrijver van ‘Tom & Harry’, Gert Govaerts, heeft dat trouwens ook ondervonden. Bij lezing van het scenario debatteerde ik over bijna elke zin: ‘Waarom staat er dit, en niet dat?’ Gert werd er knettergek van. Maar als ik niet snap waarom ik een bepaalde zin moet zeggen, dan moet iemand mij ervan overtuigen dat die zin de juiste is op die plek in de tekst.»

null Beeld

HUMO Waarom?

De Schryver «Als ik niet 100 procent begrijp waarom ik iets zeg, krijg ik het niet gespeeld. Als het in mijn ogen niet klopt, voel ik te veel weerstand.»

undefined

HUMO Je kunt geen dingen tegen je zin doen.

De Schryver «Nee (lacht). Onmogelijk. Dat is zo. Tenzij ik mezelf een hoger doel voor ogen kan houden. Als ik voor De Wereldvrede tot midden in de nacht Excel-sheets zit in te vullen, doe ik dat ook niet met volle goesting. Maar als ik dan bedenk wat een mooie reeks we aan het maken zijn, krijgt die bezigheid zin en ebt de weerstand weg.»

undefined

'In mijn hoofd was ik al een acteur toen ik 18 was. Ik was er 100 procent van overtuigd dat de wereld op mij zat te wachten'

HUMO Je bent acteur. Waarom wilde je een eigen productiehuis?

De Schryver «Omdat ik zo autonoom mogelijk wil zijn. Films en televisiereeksen zijn, vind ik, altijd getekend door compromissen, vanwege tijd- of geldgebrek. ‘Bevergem’ is gemaakt zónder compromissen. Wij kregen natuurlijk ook te maken met financiële grenzen en hebben keuzes moeten maken, maar het waren ónze keuzes. Dat voelt toch helemaal anders aan dan wanneer dingen je van buitenaf worden opgedrongen.»

HUMO Jij bent zaakvoerder van De Wereldvrede. Apart wel, dat een acteur die kant ook beheerst.

De Schryver «Ik was als acteur ook al zelfstandig. Ik kom uit een familie van zelfstandigen. Mijn vader was verkoper. Hij heeft van alles verkocht, van mest tot tractors en telefoons. Dus die aanleg zit voor een stuk in mijn genen. Dat geldt ook voor het artistieke. Niet dat er echte artiesten in mijn familie zitten, maar geef mijn vader een gitaar of een piano en hij speelt alles – zonder dat hij ooit een nooit heeft leren lezen. Mijn tante is advocate, maar ze zingt ook. De vleugel hier achter me was van mijn oma. Zij was gewoon huisvrouw, maar speelde prachtig piano. Je voelt langs alle kanten dat die mensen als kind misschien ook liever gezegd zouden hebben: ‘Papa, mama, ik ga kunst maken.’ Maar in die tijd was dat veel en veel moeilijker.»

HUMO Nog voor je 10 was, zei jij al dat je acteur wilde worden.

De Schryver «Als kind ging ik vaak met mijn ouders naar de Gentse Feesten, en elke keer was ik gefascineerd door de muzikanten en de acteurs, door de manier waarop die buiten de groep traden en de aandacht van iedereen konden trekken en op hen gericht houden. Zij waren de motor van een soort magisch samenzijn. Ik genoot daarvan en ben moppen van bijvoorbeeld Urbanus van buiten beginnen te leren. Op familiefeesten vertelde ik die dan, om te zien of ik ook zoiets kon teweegbrengen in een groep mensen.

»Toen ik 10 was, kregen we een briefje in de bus: om de hoek ging het kinder- en jeugdtheater Kopergietery open. De volgende dag stond ik er al om me aan te melden. Elke zaterdag dat ik daar ging spelen, was vanaf toen het hoogtepunt van mijn week. Ik werd daar zo gelukkig van. Dat zagen mijn ouders ook. Dus toen ik zei dat ik na de humaniora absoluut naar de toneelschool wilde, konden ze me dat onmogelijk weigeren.

»Nu, zo jong zo’n roeping hebben, is een zegen en een vloek. Aan de ene kant is het makkelijk – je hebt een duidelijk doel voor ogen. Maar aan de andere kant komt er veel frustratie en bitterheid bij kijken als het je niet lukt om die roeping waar te maken. Dat heb ik ook ervaren.»

HUMO Hoezo?

De Schryver «Ik heb auditie gedaan voor het Conservatorium van Antwerpen, maar dat ging helemaal mis. En daar was ik dus niet op voorbereid. Bij Kopergietery was het allemaal heel snel gegaan. Alle toneelgroepen waren op zoek naar kinderen die konden spelen, hele speelreeksen aankonden en het toch goed bleven doen op school. Ik kon dat en werd daarom heel vaak gevraagd voor grote producties. Ik heb zelfs in ‘Ten oorlog’ meegespeeld en zo Wim Opbrouck, Lucas Van den Eynde en alle anderen van de Studio-generatie bij de Blauwe Maandag Compagnie ontmoet.

»Als je een kind vaak het gevoel geeft dat hij iets goed kan, gaat hij dat zelf ook geloven, natuurlijk. Nu weet ik dat je elke dag aan de weg moet timmeren om een volleerd acteur te worden – als je überhaupt ooit zo ver raakt. Maar toen, op mijn 18de, was ik in mijn hoofd al een acteur. Ik was er 100 procent van overtuigd dat de wereld op mij zat te wachten (schatert). Erg hè?

»Met die houding ben ik de auditie op het Conservatorium binnengestapt – ik stond daar dus uit de losse pols mijn tekst te debiteren, was ook écht wel iets te vol van mezelf, toen ik plots Dora Van der Groen, Ivo van Hove en Johan Van Assche vriendelijk maar heel vastberaden hoorde zeggen: ‘Wij denken niet dat jij geschikt bent voor deze opleiding.’»

HUMO Dat was even schrikken.

De Schryver «Dat was afgrijselijk! Verschrikkelijk! Ik was er zó zeker van dat ik zou toegelaten worden. Mijn toenmalige vriendin heeft me opgepept: ‘Het is maar één mening. Probeer het toch nog een keer ergens anders.’ Op de valreep heb ik me dan nog kunnen inschrijven aan het RITS. Maar daar was ik ook gebuisd en kreeg ik dus weer het deksel op mijn neus. Toen schoof de wereld onder mijn voeten weg, en besloot ik: ‘Ik wil nooit van mijn leven meer spelen. Ik kruip dat podium níét meer op.’ Als een breuk met een geliefde, zo voelde dat aan. Dezelfde kwaadheid, en heel veel verdriet.»

undefined

null Beeld


Geit

HUMO En toen?

De Schryver «Heb ik me ingeschreven aan de universiteit om Romaanse talen te studeren. Maar daar werd ik niet gelukkig van. Ik ging wel graag naar de lessen literatuur, maar de rest vond ik vreselijk. In zo’n aula zitten tussen driehonderd anderen: ik werd er helemaal knetter van. Na twee maanden was ik compleet depressief. En toen belde Koen De Sutter van Theater Zuidpool mij: ze zochten voor hun volgende voorstelling een acteur die er heel jong uitzag en hij had mijn naam gekregen van Marijke Pinoy, die mij kende van de kortfilms waarin ik van mijn 11de tot mijn 18de had meegespeeld. En ook Jos Verbist, die me op het RITS had gebuisd, had mij aangeraden.

undefined

'Ik gooi liever mijn eigen boeien uit dan de helpende hand van iemand anders vast te pakken'

»Het heeft er toen echt om gespannen: ga ik toch weer spelen, of niet? Ik ben iemand die liever zijn eigen boeien uitgooit dan de helpende hand van iemand anders vast te pakken. Maar omdat het ook als een herkansing aanvoelde, heb ik dat aanbod toch aangenomen. Ik speelde samen met Sam Bogaerts en hij raadde me aan om het toch nog eens bij het Conservatorium van Gent te proberen. Ik was meteen geslaagd voor het toelatingsexamen, maar al snel bleek dat die opleiding heel slecht was, zonder enige visie. Tot Sam er artistiek directeur werd en de opleiding nieuw leven inblies. Hij heeft mij bij de les gehouden, samen met Jan Steen, die toen hoofddocent werd. Jan heeft me opnieuw leren spelen. Een beetje volgens de methode van de Poolse regisseur Jerzy Grotowski: hij putte je urenlang fysiek uit, tot je óp was en al je trucs losliet. Dat had ik nodig: iemand die me dwong mijn hang naar controle te laten schieten.

»Die twee ontmoetingen, met Sam en Jan, hebben mijn leven veranderd. Zij hebben me mijn zelfvertrouwen teruggegeven, én mijn zin om te spelen. Na mijn opleiding leerde ik Günther Lesage kennen, die toneelgroep Lazarus had opgericht. ‘Oké,’ dacht ik toen: ‘Je hoeft dus niet te wachten tot een regisseur je belt. Als je écht wilt, kun je het ook allemaal zelf doen en je eigen gezelschap stichten. Als er volk naar je voorstellingen komt, sta je voor je het weet in de krant, wordt er over je gepraat en ben je van niemand meer afhankelijk.’ Toen heb ik samen met regisseur Yahya terryn het GEIT opgericht. En tegelijkertijd kon ik beginnen bij ‘Code 37’.»

HUMO Een vliegende start: het GEIT stond voor het Groot Europees Instituut voor Theater. Jullie zagen het groot.

De Schryver (lacht) «Tuurlijk. Erik De Volder geloofde ook in ons. Hij zag ons als een jonge cowboyversie van zijn Ceremonia en wilde graag een coproductie met ons maken. Voor het zover was, is Erik gestorven. Daarna is wel meteen het idee gekomen om het GEIT en Ceremonia te fuseren.»

HUMO Samen werden jullie het KIP, met jou en Yahya als artistieke leiders. Was dat de logische keuze?

De Schryver «Bij het KIP zijn we eerst begonnen met een totaal communistische structuur: er werden geen beslissingen genomen zonder algehele unanimiteit. Dat kostte veel tijd en moeite, en er zijn voorstellingen uit voortgekomen waar niemand echt tevreden over was. Er moest dus weer artistieke leiding komen. Daar is over gestemd, en Yahya en ik zijn uit de bus gekomen.»

HUMO Ben jij een leiderstype? Yahya terryn zei dat je bij stress bazig kunt worden.

De Schryver «Ja, als er dingen dreigen mis te lopen, begint mijn verantwoordelijkheidsgevoel op dubbele snelheid te draaien. Dan denk ik al snel: ‘Ik ga dat hier proberen te regelen.’»

HUMO Je hebt de dingen graag onder controle.

De Schryver «O ja! Het is ook die karaktereigenschap waartegen ik telkens slag moet leveren als ik op scène ga. Je speelt pas op je mooist als je loslaat en opgaat in wat je doet. Daarom sta ik ook zo graag op de planken, denk ik: ik ben het gelukkigst als ik erin slaag die behoefte aan controle even te vergeten en me over te geven aan het spel. Maar dat is nog steeds niet evident.»

HUMO Van wie heb je die behoefte om dingen in de hand te houden: van je vader of je moeder?

De Schryver «Van mijn moeder. Zij is heel rationeel en sterk. Ik heb ook veel meer ruziegemaakt met mijn moeder dan met mijn vader, die een veel emotioneler iemand is. Mijn moeder zwaaide de scepter.»

HUMO Val je op vrouwen die goed zijn in zwaaien met scepters?

De Schryver «Ik heb iemand nodig die sterk in haar schoenen staat, die intelligent is en mij af en toe tot de orde kan roepen.

»Ik omring me zoveel mogelijk met mensen naar wie ik opkijk. Zoals Yahya en Robrecht Vanden Thoren, echte spelers en mensen in wie ik kwaliteiten zie die ik zelf niet heb. Ze dagen me uit om te groeien, zorgen ervoor dat ik mezelf in vraag stel en kunnen me overtuigen van inzichten waar ik in eerste instantie veeleer weerstand tegen voel.»

HUMO Zou je hang naar controle ook te maken kunnen hebben met je kleine gestalte?

De Schryver «Nee. Ik ben maar 1 meter 63 groot, maar dat is iets wat ik me – misschien raar genoeg – nooit heb aangetrokken. Mijn vader is klein, mijn moeder is klein, mijn grootouders ook. Bij ons was klein zijn normaal, dus ik heb dat nooit als een handicap aangevoeld, of als iets waar ik complexen over moest hebben. Integendeel: het gaf me net eigenheid.»

HUMO Mag je vriendin hoge hakken aan?

De Schryver «Ja. Natuurlijk. Ik heb ook geen elevator shoes – van die schoenen met een verhoogde binnenhak, zoals Tom Cruise er draagt. Mensen mogen gerust weten hoe klein ik ben.»

HUMO Tijdens het filmen moet het soms toch tot onhandige situaties leiden?

De Schryver «Als mijn tegenspeelster echt veel groter is dan ik, zetten ze me gewoon op een krukje. Vooral als er in de scène iets relationeels aan de hand is. Dat een grote vrouw op een kleine man valt, is moeilijk geloofwaardig te maken in films. Het ziet er nu eenmaal heel raar uit. Maar op zo’n krukje gaan staan, is voor mij hetzelfde als make-up aanbrengen of een puist wegwerken.»

undefined

null Beeld

undefined

'In de tijd van Shakespeare was theater tegelijkertijd tv-kijken, naar een rockconcert gaan, je beste vrienden zien en op café gaan'


Buffalo’s

HUMO Bij het KIP hadden jullie de ene hit na de andere. ‘Chicks for money and nothing for free’, jullie bewegingsvoorstelling over mannelijkheid en machismo, was misschien niet diep, maar barstte wel van de energie en werd bekroond met de publieksprijs op het FIL Festival in Brazilië. Jullie voetbalopera ‘U dikke ma!’ is ook al ettelijke malen hernomen.

De Schryver «Ik vind dat er in die voorstellingen wél meerdere lagen zaten, óók in de voetbalopera, een idee van Yahya. Hij is een enorme voetbalfan. ‘Alles wat ik tijdens een wedstrijd meemaak,’ zei hij, ‘de emoties die ik daar zie, dát is eigenlijk wat ik ook met onze voorstellingen wil teweegbrengen.’ Brecht zei ook dat een goeie voorstelling als een boksmatch zou moeten zijn. Ooit had het theater zo’n brede functie: in de tijd van Shakespeare was theater tegelijkertijd tv-kijken, naar een rockconcert gaan, je beste vrienden zien en op café gaan. Dat is waar we met het KIP min of meer naar streven. ‘U dikke ma!’, dat we met vrijwilligers en echte Buffalo’s van AA Gent maakten, speelden we elke keer voor een schouwburg vol mensen die normaal nooit naar het toneel gaan, mensen die gewoon van sport houden of komen kijken omdat hun neefje meedoet.»

HUMO Je spreekt zeer mooi Nederlands, weliswaar met een Franse r.

De Schryver «Dat heb je goed gehoord. Bij mij thuis wordt er ook Frans gesproken. Ik ben tweetalig opgevoed.

»Ik ga binnenkort ook in twee Franstalige films meespelen. Daar kijk ik echt naar uit, om eindelijk nog eens in mijn tweede moedertaal te spelen.»

HUMO Je speelde afgelopen maand ook in Hongkong met Ontroerend Goed.

De Schryver «Klopt. En het is fijn dat er nog mensen zijn die me vragen om bij hen te komen spelen. Je kunt de stukken waarin je acteert zelf maken, maar dat regisseurs van buitenaf je graag bezig zien, is ook wel leuk om te weten.»

HUMO Heb je eigenlijk nog wel tijd voor een privéleven?

De Schryver «Nauwelijks. Ik denk dat mijn vorige relatie daar voor een deel op is stukgelopen. Maar als je job je zo gelukkig maakt, is het heel moeilijk om daar niet constant 100 procent voor te gaan. Tot nu toe héb ik dat gedaan, soms veel te hard. Ik moest 30 worden om te beseffen dat een carrière en zelfontplooiing niet de allerbelangrijkste dingen ter wereld zijn. Mensen rondom je graag zien, op je gemak zijn, wandelen, lekker eten: dat is voor mij steeds meer waar het leven over gaat. Me daar helemaal aan overgeven, lukt nog niet, maar het gaat elke dag een beetje beter.»


Bekijk de trailer van 'Tom & Harry' en daaronder een kort interview met Gilles De Schryver en Robrecht Vanden Thoren over hun personages:

undefined

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234