null Beeld

Jonge Leeuwen: Hadise Acikgoz (20), idool in België en Turkije

'In Mol zeggen we: schudden met uw gat, we hebben nog nooit zoveel lol gehad.' Tegen wie zegt ze het: Hadise, Jonge Leeuw op één in Turkije én bij ons.

Het lag niet louter aan mijn voorbeeldige verdraagzaamheid dat ik Hadise op 0110 in Gent geweldig vond. Aan een plotseling opstekende hormonenstorm kan het ook niet helemaal gelegen hebben - ik heb zulke ongemakken leren beheersen - hoewel haar act, haar repertoire en haar twee hoogbenige sidekicks ook voor de onafhankelijke waarnemer ontegensprekelijk sexy waren: Sheherazade goes urban pop, al kronkelend om de Arabische toonladder. Urban pop is dan weer een nieuwerwetse schuilnaam voor kortgerokte soul, die van alle tijden is: 't is te zeggen a feeling deep inside, a feeling you can't hide en voorts alle lichamelijkheid waaraan je dat gevoel kunt aflezen. Haar cd heet dan ook treffend 'Sweat'.

In 2003 werd Hadise Acikgoz voortijdig uit de talentenjacht 'Idool' weggestuurd, maar dat heeft haar niet belet om van hier tot Turkije, het geboorteland van haar ouders, naam te maken. Haar naam is Arabisch en betekent 'een mooie en bijzondere gebeurtenis'. Bijna eenentwintig is ze nu, en ze lijkt haar naam volop te beleven.

Het is vandaag de vijftiende dag van de ramadan, de vastentijd voor moslims en volgens de moslimkalender ook 'de maand van de grote hitte'. In het hoofdstedelijke café Greenwich gebruikt Hadise niets, zelfs geen onschuldig glaasje water. Het is vandaag ook de dag na de gemeenteraadsverkiezingen. In Antwerpen zindert de mooie en blijde gebeurtenis van gisteren nog na, maar in Mol, waar Hadise woont, ging het Vlaams Belang ongeveer negen percent vooruit, en is het nu de tweede grootste partij na CD&V-N-VA. Of zijn we op dit ogenblik te goed gehumeurd om ons daar nog zorgen over te maken?

HADISE « Ach, 't ziet er al met al toch goed uit? SP.A-Spirit heeft toch goed gescoord in Mol?»

HUMO Ja, de derde grootste partij. Ben je in politiek geïnteresseerd?

HADISE « Jawel. En ook in de reden waarom mensen voor een partij stemmen. In Mol zei een oud vrouwtje onlangs tegen een Turkse kennis van me: 'Ik ga op het Vlaams Belang stemmen, want die Turken rijden allemaal met een BMW of een Mercedes.' Dat is niet onwaar, maar 't is natuurlijk nog geen reden om op die partij te stemmen. Het zit zo: Turkse mannen, en ook wel Marokkaanse, zijn vaak met hun status bezig, en zo'n dikke bak is daar een symbool van. 't Betekent niet dat ze stinkend rijk zijn, maar ze zijn wel bereid geld aan zo'n auto uit te geven, zo van: 'Kijk, ik kan dat óók kopen.' Dat verlangen naar status is volgens mij... 't is zo moeilijk om het uit te leggen...»

HUMO Cultureel bepaald misschien?

HADISE « Ja, dat is het.»

HUMO Hoe zit het met jouw verlangen naar status?

HADISE « Ik geloof dat status toch meer een mannenaangelegenheid is. Mij maakt het niet uit met welke auto ik rijd, al heb ik nu toevallig wel een BMW (lachje)

HUMO En nu muziek: wanneer begon het je te dagen dat je talent had?

HADISE « Toen iedereen in mijn familie begon te zeggen: 'Die moet echt iets met haar stem doen.' Dat gaf me een boost, al heb ik er altijd wel van gedroomd om zangeres te worden. Ik mag wel zeggen dat ik al zing sinds mijn vijfde.»

HUMO Op die leeftijd was ik ook een geweldige zanger. En moeilijk stil te krijgen.

HADISE « Pas op, ik zong niet zomaar, hè. Ik trok er om te beginnen de juiste schoenen bij aan: mijn taktakschoentjes, die een heel klein hakje hadden, maar door het geluid dat ze maakten, dacht ik dat ik op hoge hakken liep. Ook mijn coltrui was belangrijk: ik deed m'n lange broek uit, trok die trui naar omlaag, rekte 'm uit zodat ik het gevoel had dat ik een mini-jurk droeg, en daarna begon ik te zingen voor de keukendeur - daar zat glas in waarin ik mezelf weerspiegeld zag. Toen wíst ik al dat ik later op een podium wou staan.»

HUMO Heeft je familie je ook daadwerkelijk gestimuleerd om zangeres te worden?

HADISE « Mijn mama houdt het liever bescheiden. Als ze mij op de televisie heeft gezien en ik kom 's avonds thuis, dan zal ze nooit zeggen: 'O, schat, wat was je mooi' of 'Wat heb je mooi gezongen.' Nooit! Meestal zegt ze niks. De volgende dag bij het ontbijt vraag ik dan: 'Heb je me gezien, mama?' En dan antwoordt ze meestal: 'Ja, je was goed, ik ben trots op je.' Ze zegt het sec, niet overdreven enthousiast.

» Als ik thuiskom, is alles nog steeds hetzelfde als vóór 'Idool 2003', hetzelfde als vóór ik in Turkije 'Popstars' ging presenteren (het Turkse equivalent van 'Idool', red.). Ik heb twee jaar op kot gezeten in Hasselt, waar ik marketing heb gestudeerd. Toen ik daarmee klaar was, dacht ik: 'En nu wil ik terug naar huis, want ik heb mijn familie te veel gemist.' Nu slaap ik opnieuw op één kamer met mijn zus, in een stapelbed, zoals vroeger. En zo is het goed.

» Die zeer hechte familieband zal ook wel eigen zijn aan de Turken. Elke zondag ontmoet je zoveel mogelijk familieleden, en iedereen wordt bij iedereen uitgenodigd. Elkaar twee maanden niet zien is bijna onmogelijk. Meteen zou je je beginnen afvragen: 'Hebben we misschien ruzie? Heeft iemand iets verkeerd gezegd of gedaan?' Als ik twee dagen niets van mijn zussen verneem, dan voel ik al een leegte.»


Lees het volledige interview in Humo 3450

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234