Jonge Leeuwen: Hendrik (25), Abel (21) en Emma (16) Lemmens, de kinderen van VRT-anker Kathleen Cools

In een lommerrijke tuinwijk in het Leuvense tref ik naast een indrukwekkende muur vol boeken drie schrandere, voorname jongelui. Hendrik, Abel en Emma hebben gemeen dat ze werden grootgebracht door de eigenaars van de boekenkast, een koppel gediplomeerde filosofen. Universiteitsprofessor Willem Lemmens heeft van de filosofie zijn beroep gemaakt, moeder Kathleen Cools kon met haar wijsgerige inborst aan de slag bij de VRT.

'Wij kijken bijna nooit naar 'Terzake'. Maar dat ligt aan de onderwerpen, niet aan de presentatie'

Moeder Kathleen maakt zich na een hartelijke ontvangst al snel uit de voeten (‘Het is nu aan hén’); vader Willem komt na een kwartier even binnenvallen, net wanneer Hendrik wilde uitleggen dat zijn vader hem tijdens zijn lessen gebruikt om het oedipuscomplex te duiden.

Willem Lemmens «Ah, dát verhaal. Hendrik is als peuter ooit op zondag bij ons in bed gekropen, kort nadat hij ‘Sneeuwwitje’ had gezien. Hij vleide zich tegen zijn mama aan: ‘Ik ben de prins!’ Mij noemde hij ‘een onnozele dwerg’: ‘Jij moet gaan werken.’»

HUMO De vadermoord in de praktijk. Uw kinderen zíén er nochtans gelukkig uit.

Willem «Niemand is vrij van neurosen, maar dat moet je hén vragen (lacht).»

HUMO Hoe traumatiserend is dat: opgevoed worden door twee filosofen?

Hendrik Lemmens (aarzelend) «Hm, niet? (lacht) Bij mama gaat het wel. Maar papa is anders: als professor is hij altijd bezig met ingewikkelde denkoefeningen en hij gebruikt ons soms als klankbord. Maar wij hebben natuurlijk niet zijn achtergrond: ‘Aha, zegt Spinoza dat? Interessant (lacht).’»

Emma Lemmens «Ik denk niet dat wij een fundamenteel andere opvoeding hebben gekregen, maar als ik met vrienden spreek, merk ik wel dat wij veel diepgaandere gesprekken hebben. Papa legt ons soms dilemma’s voor: ‘Wat zou jij doen als...’ Het trolleyprobleem bijvoorbeeld: vier mensen staan op een tramspoor en er komt een tramstel op hen af gereden. Je kunt ze redden door een hendel over te halen, waardoor de tram via een wissel op een ander spoor belandt, maar daar wel één andere onschuldige doodt.»

HUMO Wat kies je?

Emma «Ik zou de hendel overhalen.»

Hendrik «Ik zeg soms: ‘Alles is relatief!’ En dan hoor je vanuit de gang een stem: ‘Hoor ik daar iemand het absolute relativisme belijden?’ Maar al bij al valt het mee.»

HUMO Jullie vader is ethicus: hij bestudeert het verschil tussen goed en kwaad. Dat moet toch doorschemeren in de opvoeding?

Hendrik «Ja, maar mama heeft dat ook. Ze kunnen niet gewoon zeggen: ‘Dat mag niet.’»

Emma «Bij mijn vrienden gaat het zo: ‘Waarom? Daarom!’ Wij krijgen er altijd een hele uitleg bij. Ook als ik allang oké heb gezegd. Dan blijft ze doorgaan.»

Hendrik «‘Snap je nu waarom?’ Maar tegen een puber moet je dat natuurlijk niet te vaak zeggen.»

HUMO Hebben jullie die neiging overgenomen?

Abel Lemmens «Ik merk bij mezelf wel dat ik veel nadenk en nuances probeer te zien.»

Emma «Ik stel vast dat mensen mij in discussies soms fel en aanvallend vinden, terwijl ik het normaal vind dat iemand z’n argumenten op tafel legt.»

HUMO Hier wordt vaak over de wereld en het leven van gedachten gewisseld?

Hendrik «Dat is meer een familietrek dan iets van filosofen. Ik kan óók lang doordrammen. Omdat ik gelijk wil krijgen. Meestal héb ik ook gelijk (lacht).»

Abel «Hendrik en papa zijn luid: soms kan het hevig worden.»

Hendrik «Ik denk doorgaans genuanceerd, maar in discussies durf ik soms met opzet te provoceren. Zeker bij papa, omdat het leuk is hem kwaad te maken.»

Abel «Papa is daar nogal vatbaar voor. Mama moet dan vaak sussen: ‘Ga daar toch niet op in, Willem!’»

Emma «Onlangs ging het over plastic en glazen flessen: wat is het beste voor het milieu? Wij zaten er wat lachend bij, maar papa en Hendrik gingen er helemaal in op. Omdat ze zo op elkaar lijken, denk ik.»

Abel «En dan die discussie over zelfrijdende auto’s! Zijn ze over tien jaar mainstream of niet: daar hebben ze uiteindelijk zelfs over gewed.»

Hendrik (droog) «Natúúrlijk zullen die mainstream zijn.»

Emma «Maar toen Hendrik in het buitenland studeerde, was papa de eerste om te zeggen dat hij hem miste.»

HUMO Welke waarden hebben jullie meegekregen?

Abel «Zoals gezegd: kritisch nadenken.»

Hendrik «Eerlijkheid en respect. Papa en mama kunnen zich erg boos maken als je over iets liegt, hoe onbenullig ook. ‘Was je écht om twee uur thuis?’ Dan zei ik van wel, ook al was het halfvier. ‘Was je ziek van de drank?’ Neuh. Terwijl er duidelijk sporen van enige dronkenschap waren. Als zoiets uitkomt, zwaait er wat. Zeker bij papa: ‘Het ergste is dat je in mijn gezicht gelogen hebt.’ Die aanpak wérkt wel.»

Emma «Dit schooljaar waren mama en ik een week alleen thuis. En net die week ging ik voor het eerst met de fiets naar school. Mama had gevraagd om een sms’je te sturen wanneer ik thuis was. Maar om één of andere reden was ik wat later vertrokken – ik was blijven praten met mijn vriendin – en had ik toch al een sms’je gestuurd, omdat ik het niet wilde vergeten. ‘Tiens,’ kreeg ik terug: ‘Ik zie je hier nergens.’ Ze was dus al thuis, en superboos. Ik weet dat het fout was, maar ik was toch bijna thuis en wilde niet dat ze zich zorgen maakte.»

HUMO Zijn jullie ouders verder streng?

Abel «Bij mij véél minder dan bij Hendrik.»

Emma (knikt) «En bij mij nóg minder, zullen Hendrik en Abel zeggen. Maar mijn vriendinnen mogen meer dan ik. Soms té veel, zou ik zeggen. Ze mogen tot twee uur uitgaan, of zelfs later: ik vind het normaal dat mama en papa dat nu nog niet toestaan.»

Abel «Ik mocht op de kermis blijven tot het donker was, terwijl Hendrik op dezelfde leeftijd om vijf uur thuis moest zijn.»

Hendrik «Toen ik in mijn eerste jaar aan de unief zat, mocht mijn liefje absoluut niet blijven slapen. En dan kwam Abel, vijf jaar jonger, af met zijn lief: ‘Blijft ze slapen? Ah, tof!’ (lacht) Dat kon ik maar moeilijk begrijpen. Achteraf bekeken snap ik het wel – ze dachten dat ik op het verkeerde pad was – maar toen was het moeilijk.»


toffe Theo

HUMO Jullie moeder noemt zichzelf in interviews een vrome ongelovige: zijn jullie religieus opgevoed?

Abel (schokschoudert) «Het klassieke traject: we zijn gedoopt, hebben onze communies gedaan, en gingen met Pasen en Kerstmis naar de mis. Al was er wel een periode dat we vaker gingen.»

Emma «Ja, maar dat was omdat ik toen in het koor zat. Toch zijn we over het algemeen religieuzer opgevoed dan de meeste van onze vrienden, denk ik.»

HUMO Iets aan overgehouden?

Hendrik «Een óérkatholiek schuldgevoel. Ja, écht. Als ik vrijdag zwaar uitga, kan ik op zaterdag tot twee uur in mijn bed liggen. Dan voel ik mij daar schuldig over, en ik heb lang niet gesnapt waarom.»

Emma «Ik heb niet veel last van schuldgevoelens, maar als iemand me ernaar vraagt, zal ik wel zeggen dat ik christen ben.»

'Wij zijn blij dat we in het Europa van vandaag leven en niet in dat van vijftig jaar geleden'

HUMO Geloof je in een opperwezen dat het leven regisseert?

Emma «Nee, niet echt. Ik beleef het geloof heel persoonlijk, het is iets wat me helpt om het juiste te doen. Een kompas.»

Abel «Ik vind het vreemd hoe afkerig mensen soms staan tegenover de kerk. Ik zou mezelf niet gelovig noemen, maar we hebben wel meegekregen dat het christendom belangrijk is geweest voor Europa.»

Hendrik «Ook ik noem mezelf niet gelovig, maar ik zie bij sommige jonge mensen een geestelijke leegte die ze dan proberen in te vullen met andere vormen van zingeving. Zoals het reizen, dat bijna religieus wordt beleden: ‘Hoe, jij hebt nooit een jaar in het buitenland gestudeerd?’ Ik heb dat zelf wél gedaan, maar ik zal nooit zeggen dat iemand die geen Erasmus heeft gedaan, niets over de wereld weet. Het stoort me dat iedereen op zoek is naar zingeving, maar dat er tegelijk zo weinig respect is voor mensen die geloven. In discussies over euthanasie en abortus worden christelijk geïnspireerde standpunten zoals respect voor het leven vaak weggehoond: ‘Jij bent gebrainwasht.’»

HUMO Zou je jezelf conservatief noemen?

Hendrik «Ik vind die labels moeilijk, omdat ik op sommige vlakken conservatiever ben dan de mainstream en op andere vlakken net niet. Ethisch ben ik wat mensen gematigd conservatief zouden noemen. Ik ben niet tegen abortus, maar soms wordt er nogal lichtzinnig over gesproken, alsof het een fluitje van een cent is. Ik ken mensen die ermee te maken hebben gehad en het is een moeilijke keuze, met verregaande implicaties.»

Emma «Ik sluit mij aan bij Hendrik: die labels zijn érg vermoeiend. Ik kan er niet tegen als mensen veralgemenen.»

Hendrik «Ik zie ook meer en meer dat bij jonge mensen de grens tussen links en rechts vervaagt. Ik heb vrienden die Theo Francken een toffe pee vinden, terwijl ze verder zo links zijn als de pest. Dat vind ik raar. (Droog) Met alle respect voor mijnheer Francken.»

HUMO Ik zag dat je de tweet van Artsen Zonder Grenzen had geretweet waarin de ngo zich verdedigde tegen de bewering van Theo Francken dat ze een aanzuigeffect creëerde door bootvluchtelingen te redden.

Hendrik «Ik vond het stuitend dat een staatssecretaris zo’n groot sociaal, politiek, economisch en geopolitiek probleem op hen afschuift. Terwijl Libië gedestabiliseerd is mét de steun van de Belgische staat. Ik begrijp hem, in algemene termen, als hij het over een aanzuigeffect heeft, maar die aanval op Artsen Zonder Grenzen was denigrerend voor al die mensen die in moeilijke omstandigheden belangrijk werk verrichten.»


Op z’n Grieks

HUMO Emma: jij studeert Grieks aan het college. Heeft dat te maken met de alomtegenwoordigheid van filosofie in dit huis? Je komt er vanzelf bij Aristoteles, Socrates en Plato terecht.

Emma «Als mensen mij naar mijn interesses vragen, zeg ik toch vaak filosofie en psychologie, ja. We hebben alledrie klassieke talen gedaan. Eerst wilde ik dat niet, maar mijn ouders hebben me toch gedwongen om één jaar Latijn-Grieks te proberen. Bleek dat ik Grieks leuker vond dan Latijn, en daar ben ik dan mee verdergegaan. Ik vind het fascinerend om te begrijpen hoe een taal in elkaar zit: bij je moedertaal sta je niet meer stil. Maar ik vind de cultuur en de filosofie ook boeiend. We lezen de teksten van de klassieke auteurs: ik leer echt bij van hoe zij in het leven stonden.»

HUMO Wat, bijvoorbeeld?

Emma «De aanvaarding van homo’s, om maar iets te noemen. Het was bij de oude Grieken perfect normaal om naast je huwelijk een mannelijke partner te hebben. Als het drieduizend jaar geleden kon, waarom is het nu dan nog altijd een issue?»

HUMO Abel, jij studeert rechten, maar je was een verwoed gamer.

Abel «Nog altijd. Ik zit nu op kot, en ik vind het enorm ontspannend om na een dag studeren het verstand op nul te zetten en met vrienden shooters zoals ‘Counterstrike’ te spelen. Het is ook niet meer wat het vroeger was: games vertellen nu echt verhalen, zoals boeken of films.»

HUMO Heeft het ook met escapisme te maken?

Abel «Mja. Misschien wel. Toen ik jonger was, kon ik tijdens de zomer volledige dagen van de wereld zijn, opgeslorpt door een game. Ik heb zelfs overwogen om gameontwikkeling te gaan studeren. Maar dat is een moeilijke markt.»

HUMO Het is dus rechten geworden, net als je broer.

Hendrik «Ook een zéér gesatureerde arbeidsmarkt, helaas (grijns). Maar ik heb geluk gehad: sinds kort ben ik stagiair bij het kantoor van Fernand Keuleneer

HUMO Recht is op een manier het tegendeel van filosofie. Het gaat over regels en protocollen, terwijl de filosoof per definitie voorbij de regels moet denken.

Hendrik «Ja, dat is wel zo. Mijn thesis ging over euthanasie en mensenrechten. Toen mijn vader de tekst nalas, kwam hij met allerlei opmerkingen aanzetten, waarna ik hem moest uitleggen dat filosofische argumenten niet opgaan binnen een juridisch kader. Papa snapt dat soms niet. Een filosoof en een jurist kijken anders naar het nieuws. Als er verbazing is over een rechterlijke uitspraak, moeten Abel en ik uitleggen dat de rechter zich binnen het wettelijke kader beweegt dat de wetgever voor hem heeft gecreëerd.»

'Hendrik: 'Veel leeftijdgenoten zeggen over de politiek: je m'en fous.'

HUMO Nadat je je masterdiploma had behaald in Leuven, trok je naar Praag voor een specialisatie in milieu- en mensenrechten.

Hendrik «Ja, op een gegeven moment was ik het recht beu. Maar in de masters heb ik me toegespitst op internationaal recht en mensenrechten. Die zijn minder rigide, dat is bijna politiek. Sommige mensen beweren zelfs dat het eigenlijk geen recht is.»

HUMO In Praag had je Oekraïense, Russische, Turkse en Amerikaanse medestudenten. De nieuwe wereldorde, at an arm’s length.

Hendrik «Heel interessant: dat speelde totaal geen rol, de Russen en de Oekraïeners konden perfect met mekaar omgaan. Maar alleen omdat ze er niet over spraken. Nadat vlucht MH17 met Russische raketten uit de lucht was geschoten, zei ik tegen een Russische vriendin dat het toch wel erg was: zij schoot in een colère en had het over een complot. Wij kunnen ons moeilijk iets voorstellen bij de personencultus in Rusland en Turkije. Mijn Turkse medestudent – ongelófelijk intelligent – dweepte met Erdogan. Ook het patriottisme van de Serviërs en de Kroaten was verbazend: toen ik ’ns zei dat ik in ruil voor een pint best wel wilde beweren dat België het belachelijkste land ter wereld is, waren ze verontwaardigd. En ik hou niet van clichés, maar in Praag heb ik ook geleerd dat Amerikanen echt níéts weten over de wereld. Tijdens een spelletje Trivial Pursuit wisten ze niet dat Kaboel de hoofdstad van Afghanistan was. Degenen die wel politiek geïnteresseerd waren, bleken dan weer te categoriek voor een ernstige discussie.»

HUMO Maken jullie zich zorgen over wat er staat te gebeuren in de wereld van Trump, Poetin en Erdogan?

Hendrik «Ik merk dat er een verharding is. En het populisme maakt me wel een beetje bang. Ik heb een heel goeie vriend, superintelligent, die opeens een grote Trump-fan is geworden. Ik ben de eerste om te zeggen dat je conservatief en rechts mag zijn, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat je als conservatief Trump hoort spreken en denkt: ‘Awel, ja.’ Ook in Europa zie je een verrechtsing. Er is weinig oog voor feiten, de emotie regeert. Zowel bij het publiek als in de politiek: ook in België maken mensen op hoge posities zich schuldig aan misprijzen voor de feiten.»

HUMO Heb je het dan bijvoorbeeld over Theo Francken, en zijn oorlog tegen wereldvreemde rechters?

Hendrik «Ik spreek nu als jurist: ja. Hij heeft een punt als hij zegt dat hij niet aan iedereen een visum kan geven, maar over de arresten en vonnissen zegt hij dingen die niet kloppen. Ofwel begrijpt hij ze écht niet, ofwel is hij – nog erger – moedwillig. Hij klaagt dat de advocaten procedures rekken, terwijl ik hoor dat zijn advocaten precies hetzelfde doen – wat hun goed recht is. Hij beschadigt doelbewust de rechterlijke macht.»

HUMO Zijn jullie soms bang, Emma en Abel?

Abel «Enerzijds ben ik bezorgd als ik zie dat Amerika zich plots weer krachtig wil tonen, want dan zal Rusland zeker reageren. Hetzelfde met Noord-Korea en China. Maar anderzijds stoort het doemdenken me: ik ben blij dat ik in het Europa van vandaag leef en niet in dat van vijftig jaar geleden.»

Emma «Ja, dat heb ik ook. Mensen overdrijven over de onveiligheid. Natuurlijk gebeuren er dingen waar mensen bang voor kunnen zijn, maar iedereen heeft toch geschiedenis gekregen op school? Ze weten toch hoe het vroeger was, welke weg we hebben afgelegd?»


Linkse trut

HUMO Jullie zijn goed op de hoogte van het wereldnieuws. Logisch, want het wandelt hier weleens binnen, in de persoon van jullie moeder. Maar ik heb nog niemand van jullie horen zeggen: ik word journalist.

Hendrik «Ik zou dat wel zien zitten, maar ik doe nu mijn baliestage. Gisteren moest ik voor een juridisch advies (declameert plechtig) ‘het KB over identiteitskaarten en de omzendbrief betreffende het behouden van bevolkingsregisters’ opzoeken. Na zo’n dag fiets je weleens blazend naar huis, maar de rest is al leuk en uitdagend gebleken. Ik ken de horrorverhalen, maar ik krijg kansen in mijn kantoor: ze hebben echt de intentie om een goede advocaat van mij te maken.»

HUMO De journalistiek is ook geen ponykamp: jullie moeder krijgt er weleens van langs op sociale media. Ik las dat Abel ooit zijn moeder te hulp schoot.

Abel «Ja, maar ik was toen nog erg jong.»

Hendrik «Ik weet dat nog: het ging over een comment bij een YouTube-filmpje, iets over ‘een linkse trut die er niks van bakt’. Jij hebt toen, 7 jaar oud, geschreven dat ze dat niet mochten schrijven, ‘want dat is wel mijn moeder’. Schattig.»

Emma (vertederd) «Zoooo lief.»

HUMO ‘Linkse trut’: raken zulke beledigingen jullie?

Abel «Nee. Mensen schijnen te vergeten dat het mama’s taak is haar gasten het vuur aan de schenen te leggen.»

Hendrik «De mensen die zich kritisch aangepakt voelen, zitten trouwens aan de beide kanten, dat zegt ze zelf.»

HUMO Wie betreft het zoal?

Hendrik (grijns) «Dat ga ik uiteraard niet zeggen. Maar na elk scherp interview van mama krijg je op Twitter weer diezelfde praat over ‘de linkse Cools’. En de dag erna gaat het over ‘de rechtse Cools’. Dat betekent dat ze goed bezig is.»

Emma «Misschien kunnen we er goed mee om omdat mama zich er zelf niet veel van aantrekt.»

Abel «Als ze op Twitter getackeld wordt, antwoordt ze heel direct en vriendelijk: dan is het meteen veel minder.»

Emma «Ik ben op Facebook ’ns op een haatpagina gestoten: 200 likes. Haar fanpagina heeft 11.000 likes: dan kun je het gemakkelijk plaatsen.

HUMO Kijken jullie altijd als ze ‘Terzake’ presenteert?

Hendrik «Nee.»

Abel «Helemaal niet.»

Emma «Bijna nooit. Meestal interesseren de onderwerpen mij niet. Daar hangt het van af, niet van de presentatie.»

Hendrik «Vroeger ging ik na de rugbytraining altijd met een vriend naar de frituur, en daar stond ‘Terzake’ op. Mijn vriend vroeg dan: ‘Is dat nu niet raar?’ Niet dus. Het went, ook omdat je niet je moeder ziet. Op televisie verandert mama in iemand anders. Ze spreekt anders. Haar stem klinkt zelfs anders.»

HUMO Ze heeft de laatste jaren redelijk wat bijnamen verzameld: wat vinden jullie de beste?

Emma «Kalasjnikov Cools vond ik een goeie. Cobra Cools ook.»

'Mensen schijnen te vergeten dat het mama's taak is haar gasten het vuur aan de schenen te leggen'

HUMO Herkennen jullie jullie moeder in die noms de plume?

Hendrik (kijkt aarzelend rond) «Soms? Mama is een heel lieve moeder, ze wordt niet snel kwaad, maar als – Abel heeft dat het vaakst meegemaakt – de emmer vol is, barst ze in een tirade uit. Iedereen vlucht dan naar boven. Dan komt papa uit zijn bureau, met zo’n blik van: ‘Nee, hier ga ik me niet in mengen.’ En dan trekt hij de deur achter zich dicht. Nogmaals: dat valt één keer om de drie jaar voor.»

Emma «Ik heb op zulke momenten het gevoel dat het niet meer uitmaakt wat je zegt. Je kunt niet juist reageren. Ik kreeg vroeger vaak het verwijt dat ik na een berisping altijd het laatste woord wilde hebben. Ik heb ooit besloten om daar iets aan te doen en gewoon oké te zeggen en te zwijgen. Toen ik dat de eerste keer deed, werd ze tóch nog kwaad: ‘En zit zo niet te kijken!’ (hilariteit) Maar ik moet ook wel zeggen dat mijn vriendinnen raar opkeken toen ik zei dat mijn moeder zich achteraf weleens komt verontschuldigen: ‘Zegt jouw moeder sorry?’»

HUMO Jullie moeder heeft overigens niet alleen tégenstanders: ze krijgt soms fanmail, meestal van iets oudere mannen.

Hendrik «Hmmm. Dát heeft ze nog nooit verteld.»

Emma «Mij wel: één man mailde haar héél vaak, in alsmaar lovender bewoordingen, ‘dat het alweer prachtig was’, en zo. Maar ik denk niet dat hij vieze dingen heeft voorgesteld.»

HUMO Acteur Ben Segers heeft haar ooit zijn favoriete onenightstand genoemd.

Hendrik «Hij is een fan. En wij ook van hem: Ben Segers mag dat zeggen (lacht).»

HUMO Jullie waren jong in de tijd van ‘Het leugenpaleis’. Hebben jullie de sketches gehoord waarin Bart Peeters als jullie moeder haar beklag deed over ene nietsnut Rudy in plaats van het nieuws te lezen?

Abel «We hebben ooit zelfs speciaal de verzamel-cd van ‘Het leugenpaleis’ gekocht.»

Hendrik «Ik ben net oud genoeg om dat nog gehoord te hebben. Enkele van mijn vrienden hadden zelf de link gelegd: ‘Is díé Kathleen Cools jouw moeder, of zo?’ En dan wilden ze weten of mijn vader écht Rudy heet. Eens en voor altijd: onze vader heet níét Rudy.»


Kinderwens

HUMO In interviews met jullie ouders gaat het vaak over de moeilijke combinatie werk-gezin. Emma «Ik herinner me dat mama soms op zondag moest werken. Ik miste haar dan wel, maar als ik terugkijk kan ik niet spreken over een afwezige moeder, of zo.»

abel «Ik vond het veel moeilijker toen ze nog bij de radio werkte: dan moesten we soms oudejaarsavond vieren zonder haar, omdat ze het radionieuws moest lezen.»

Hendrik «Er is één periode geweest dat zowel mama als papa hard moesten werken, maar jullie waren toen nog heel jong. We zaten bij een onthaalmoeder: heel tof, maar vaak werden we pas om zeven uur, halfacht, opgehaald. En er was ook één jaar dat ik té veel moest doen voor mijn leeftijd. Ik zat in het tweede middelbaar en omdat papa ook ’s avonds lesgaf, moest ik Emma en Abel soms in bed steken. Zelfs aan de vooravond van een examen: dat was... stressy. Meestal kookte papa na het werk, maar ik heb ook op mijn 14de staan koken voor Abel, Emma en papa. Simpele dingen, hè, een spaghetti. Maar ik heb daar geen spijt van, ik deed dat graag. Ik heb daardoor goed leren koken. En ik heb het over één korte periode, meestal hadden mama en papa het goed geregeld onder elkaar. Mama deed tijdens het weekend de was en de grote boodschappen, papa haalde ons door de week van school, maakte het eten en stopte ons in bed.»

Emma «Ik weet dat het me in de klas altijd verbaasde als de stereotiepe rolpatronen weer eens werden bovengehaald: ‘Terwijl mama het eten klaarmaakt.’ Ik snapte dat nooit: ‘Hoe? Papa maakt toch altijd het eten?’ (lacht)»

Hendrik «Ik heb zo veel verantwoordelijkheidszin gekregen. Soms was ik zelfs iets té zorgzaam. En ik begon ook echt te ‘vaderen’: doe dít, en doe dát. »

HUMO Denken jullie soms al aan het ouderschap?

Hendrik «Abel heeft al lang een vriendin, hé.»

Abel «Dat is wel iets waar je over nadenkt, maar niet de héle tijd.»

Hendrik (grijnst) «Ze leest mee, Abel.»

Abel «Mijn vriendin studeert, en ze wil ook een mooie carrière uitbouwen. Maar toch denk ik dat we een gezin willen stichten. Het is moeilijker dan vroeger, in zekere zin. Maar mama en papa bewijzen elke dag dat het kan.»

Hendrik «Ik heb de indruk dat jonge mensen in the end een vast lief willen vinden om een gezin mee te stichten en zelfs mee te trouwen. Maar ze stellen het uit. Kinderen? ‘Ja, maar pas als ik 32 ben.’ En ze willen zéker zijn. Ik zie veel koppels die na zes of zeven jaar alsnog uit elkaar gaan. Of misschien willen we gewoon te veel. Een goed lief én goed werk én verre reizen.»

Emma «Ik ben jonger, maar wij praten daar ook al veel over. Tot een maand of twee geleden wist ik heel zeker dat ik geen kinderen wilde. Ik wil veel reizen en een toffe job: kinderen pasten niet in dat plaatje. Tot ik een lang gesprek had met een vriend die wél een overtuigde kinderwens heeft: sindsdien ben ik van mening veranderd.»

'Emma: 'Ik denk dat wij religieuzer zijn opgevoed dan de meeste van onze vrienden.'


Zwart-wit

HUMO Laten we het ’ns over jullie generatie hebben. Volgens de meest gangbare omschrijving is Hendrik een millennial, Abel een twijfelgeval en Emma lid van generatie Z. Akkoord?

Hendrik «Ik vind het niet mis om generaties te duiden, maar ik heb een probleem met veralgemeningen: ‘In Amerika hebben alle millennials voor Bernie Sanders gestemd, want ze zijn links en superprogressief.’ Ik zie andere dingen als ik om me heen kijk. Dat is misschien nog het meest kenmerkend voor onze generatie: ze is superdivers, ik kan geen dominante subculturen aanduiden. Dat was vroeger anders.»

HUMO Klopt. Toen ik 16 was, was je grunge óf johnny. En die twee kwamen elkaar niet tegen.

Emma «Dat is typisch voor onze generatie: dóé wat je wilt, wéés wat je wilt.»

Hendrik «Mensen met een heel verschillende achtergrond kunnen bevriend zijn. In de scouts van Heverlee zaten mensen van alle slag. Universitairen en mensen die níét studeerden. Ik heb vrienden die niets met muziek hebben, en anderen die schijnen te denken dat reggae nooit is weggeweest (lacht). Ik heb de indruk dat het vroeger meer omlijnd was.»

HUMO Nog een paar willekeurige verwijten aan het adres van millennials: ze zijn lui, verwend en narcistisch. Ze staan niet op de barricades.

Hendrik «Ik heb natuurlijk nog niet veel gewerkt, maar ik merk inderdaad dat de millennials weinig van hun tak maken. Na de recente sociale hervormingen hoorde je vooral de babyboomers en de generatie erna. Ik ben zelf ook nog nooit gaan betogen, maar ik heb veel tijd in de scouts gestoken: ik voel me dus wel geëngageerd. Ik zie veel mensen in het verenigingsleven, maar politiek engagement zie ik níét. Het vertrouwen is heel laag. Veel van onze leeftijdgenoten zeggen over de politiek: je m’en fous

Abel «Veel van mijn vrienden weten amper wat er gebeurt in de politiek. Betogen doen wij niet. Toen het inschrijvingsgeld van de universiteit werd verhoogd, was er links en rechts wat protest, maar toch vooral schouderophalen. Maar is dat typisch voor onze generatie?»

HUMO Er staat nochtans wel wat op het spel: studies tonen aan dat de millennials de eerste generatie in de moderne geschiedenis zou zijn die het met minder moet doen dan hun ouders.

Hendrik «Mensen maken zich daar zorgen over, maar tegelijk is er weinig actiebereidheid, omdat het over later lijkt te gaan.»

HUMO Zijn jullie generatiegenoten begaan met de vluchtelingencrisis?

Abel «O ja. Iedereen vindt dat er iets moet veranderen en dat die mensen geholpen moeten worden. Nu is het beleid nogal ambigu: iedereen is welkom, maar toch ook niet.»

Emma «Mensen van mijn leeftijd kijken eerder naar de mensen dan naar de politiek. Tijdens klasgesprekken hoor ik vaak zeggen dat we vluchtelingen moeten helpen en dat het niet allemaal terroristen zijn. Maar ik denk niet dat er wordt stilgestaan bij de politieke implicaties.»

Hendrik «Ook daar zie ik polarisatie: ik heb een vriendin die voor open grenzen pleit, maar evengoed hoor ik heel harde standpunten. Ik zit ergens middenin: echte oorlogsvluchtelingen moeten geholpen worden, maar ik geef Theo Francken wel gelijk als hij zegt dat een streng immigratiebeleid nodig is.»

Abel «Ik vind het een groot probleem dat er geen ruimte meer is voor nuance. Je bent zwart of wit, er is geen midden: eigenlijk ga je zo de échte discussie uit de weg. En dat is jammer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234