Jonge Leeuwen: Loredana Falone (30), ondernemer en partner van Matteo Simoni

‘Ik heb bijzonder veel geluk gehad in het leven: soms voel ik me daar schuldig over, een beetje droevig zelfs, maar meestal ben ik gewoon dankbaar.’ Voor de Italiaans-Limburgse Loredana Falone neemt het geluk heden twee gedaantes aan: dat van Wearable Stories, een succesvolle modelijn die ze in Bali uit de grond stampte; en dat van haar relatie met Matteo Simoni, de acteur die, als Devon in ‘Callboys’, zijn volk leerde vegen.

'Matteo en ik hadden allebei al een lange relatie. We weten nu wat voor persoon we voor de rest van ons leven naast ons willen'

HUMO Vooraf wou je met nadruk níét dat dit interview verscheen in de Humo-reeks ‘Cherchez La Femme’.

Loredana Falone «Dat heeft met zelfstandigheid te maken. Ik ben vanzelfsprekend heel graag de vriendin van Matteo, maar ik voel me te veel mijn eigen persoon om me tot die rol te laten reduceren.»

HUMO Jullie hebben nu negen maanden een relatie, maar zijn al bevriend sinds jullie 16de. Hij heeft zich rond die tijd in een interview laten ontvallen ‘een groot vrouwenliefhebber’ te zijn. ‘Ik geniet van de aandacht die ik via mijn rol in (de dramareeks) ‘16+’ krijg, en een relatie met een fan zie ik eventueel wel zitten.’ Je mag blij zijn dat je niet tóén al iets met hem bent begonnen.

Falone (lacht hard) «Wat weet je op je 16de over het leven? Dan heb je toch nog niet nagedacht over relaties? Op die leeftijd ga je vooral af op uiterlijke kenmerken. Ik ben anderzijds wél heel blij dat ik Matteo al van toen ken. Als ik hem pas vorig jaar had leren kennen, was het slecht afgelopen. Een relatie met iemand die je vooral van televisie kent: daarin is evenwicht toch bijna onmogelijk?»

HUMO Toen hij zes jaar geleden voor Jonge Leeuwen werd geïnterviewd, was de kop boven het stuk: ‘Ik wil alles een keer geprobeerd hebben. Zelfs presenteren in mijn onderbroek, vanuit een parenclub.’ Heb jij...

Falone «Ook dat citaat is achterhaald: volgens mij hééft hij ondertussen alles al eens geprobeerd (lachje). Matteo is iemand die heel veel gezien en geproefd heeft, en graag grenzen verkent... Maar als je eenmaal je grenzen kent, is het tijd voor een nieuw verhaal.»

HUMO Heb jij die nieuwsgierigheid ook?

Falone «Ja. Ik wil ook alles testen. Of toch van nabij meemaken: ik heb nooit drugs genomen, maar ik heb wél gezien wat het effect ervan op anderen is, en daardoor weet ik: niets voor mij. Of in de liefde: je weet toch pas waarnaar je op zoek bent als je al wat ervaring hebt? Matteo en ik hadden voorheen allebei een lange relatie, we wéten nu wat voor persoon we voor de rest van ons leven naast ons willen.»

HUMO Hoe zou je die persoon omschrijven?

Falone «Als iemand die, net als ik, zijn eigen ding heeft. Die onafhankelijk is. Ik moet me kunnen storten op mijn professionele leven, en dat werkt alleen als de ander er net zo over denkt. Toen we – ondertussen negen maanden geleden – afspraken om een koffie te gaan drinken en bij te praten, voelden we bij elkaar: ‘Jij bent net zoals ik.’ Ik zocht een man, hij zocht een vrouw: het klikte.

»Nu, de échte klik kwam – vooral bij mij – veel later dan die eerste koffie, maar we voelden wel onmiddellijk dat we over heel veel dingen precies hetzelfde dachten. We waren op zoek naar rust, en die hebben we bij elkaar gevonden.»

HUMO Hoe zag de toekomst eruit toen je 20 was?

Falone «Toen deed ik in Hasselt een master meertalige professionele communicatie, een mix tussen communicatie- en economische wetenschappen. Een richting die dus vooral heel brééd was, maar waarvan ik vrij snel doorhad: hier wil ik niet in verder. Ik wist al vroeg dat ik iets met mode wilde doen, maar kon me geen beeld vormen van hoe dat ‘iets’ er moest uitzien. Na mijn studies ben ik onmiddellijk op zoek gegaan naar stageplaatsen in de modewereld. Dat is me gelukt: ik kon een jaar aan de slag bij het gerenommeerde modehuis Paola Frani in Milaan. Mijn mama en ik zijn daarvoor drie, vier keer naar Milaan gevlogen, voor alle sollicitaties en zo...»

HUMO Je vrienden en kennissen omschrijven je in de eerste plaats als ‘enorm ambitieus’, al van in de middelbare school.

Falone «De wens om mijn eigen baas te zijn, heeft er altijd ingezeten. In Milaan heb ik het nine to five-ritme ervaren, en ik had moeite om dat concept te vatten. Vaak begint het werk pas om 11 uur, of houdt het op om 15 uur – dan slaan die vaste uren toch nergens op? Dat krampachtige ritme maakte me ongelukkig, dus ben ik ermee gestopt: ik vond mezelf te jong om al te kiezen voor iets waar ik ongelukkig van werd.

»Na dat jaar in Milaan heb ik drie maanden door Azië gereisd. Alleen en zonder doel. Ik heb daar geleerd dat ik goed alleen kan zijn, en ik heb er mezelf leren kennen – dat wil zeggen: pas sinds dan weet ik hoe ik over het leven denk. En ik ben er dus ook op het idee gekomen om een eigen modelijn te starten. Toen had ik plots wél een doel, en daarna ben ik een jaar in Bali gaan wonen. Ik was er verliefd geworden op de rust én op de stoffen die ze er maken.»

HUMO Anderhalf jaar geleden kwam Wearable Stories voor in ‘Het eerste kwartaal’, een Canvas-portretreeks over startende ondernemers. Daarin zat je naast medeoprichter Anke Coenen, die er nu niet meer bij is.

Falone «Ik ben nu drie jaar bezig met Wearable Stories, Anke is er na ongeveer een jaar uitgestapt. Sowieso was het concept mijn idee. Ik had haar destijds gevraagd of ze wilde meedoen – ze was, en is, een goede vriendin die toen ook in Bali woonde – en we vormden een goed team. Ik deed het creatieve, zij de rest van de business. Aangenaam: als ik nieuwe stoffen wilde kopen, moest ik haar eigenlijk alleen vragen: ‘Welke kredietkaart mag ik vandaag gebruiken?’ (lacht)

»Maar het bleek haar passie niet. In deze job zijn de dalen even laag als de pieken hoog zijn: zonder passie hou je het niet vol. Ik ben blij dat ze dat tijdig heeft beseft. Als ze in de business was gebleven, was dat niet helemaal eerlijk geweest tegenover mij. Alles wat ik heb – mijn tijd, mijn energie – steek ik in die zaak. Dan verwacht ik van de mensen om me heen hetzelfde.»

HUMO Wearable Stories is een fair fashion-merk, met kleren die op een ethisch verantwoorde manier worden gemaakt: zonder uitbuiting, zonder sweatshops en dus zonder bloed aan de naden.

Falone «Veel mensen in de mode-industrie snappen daar niets van. Ik heb ze zo vaak horen zeggen: ‘Laat je kleren toch gewoon maken door de grote naaifabrieken: ze leveren mooi werk én het is goedkoop, waarom doe je nu zo moeilijk?’ Of zelfs: ‘Och, met uw waarden en uw ethisch gezeik...’ Het is bijna een evidentie – brainwashing – om je niets aan te trekken van de erbarmelijke omstandigheden waarin de naaisters in die fabrieken werken. Maar je hóéft er niet in mee te gaan. Enfin, zelfs als ik wou, zou ik het nog niet kunnen.

»Ik heb veel respect voor Stella McCartney, de allereerste die koos voor een ethische manier om mode te produceren. Dat wil zeggen: haar kleren worden – net zoals de mijne nu – gemaakt door kleinere, onafhankelijke ateliers. Níét in massafabrieken waar alle naaisters weinig meer dan nummers zijn. Respect, omdat ik wéét hoe verleidelijk het is om voor massaproductie te kiezen. Als beginnend bedrijf heb je het al moeilijk genoeg – door bewust en koppig aan je eigen waarden vast te houden, maak je het jezelf alleen maar lastiger.»

HUMO Heb je die erbarmelijke omstandigheden ooit zelf vastgesteld?

Falone «Ik heb enkele sweatshops gezien. Ik werd er doorheen gegidst door een man die er – heel trots – uitleg bij gaf: ‘Hier zitten de meisjes die de kragen afwerken, daar de meisjes die strijken...’ Beklijvend, hoor. Honderden vrouwen op een rijtje. Ze staan onder een gigantische tijdsdruk, omdat ze per afgewerkt stuk worden betaald. Sommige meisjes zijn nog heel jong. Ze moeten de kleren ook met chemische stoffen wassen; ze dragen mondmaskers, maar raken die schadelijke producten aan met hun handen. Ze ademen de giftige dampen in... Volgens mij zien ze er de gevaren zelf niet van in. En dan nog: ze hebben geen andere keuze. Voor die vrouwen is leven weinig meer dan ternauwernood overleven.

'De Italiaanse roots zitten er nog in, maar het feit dat we allebei Limburger zijn, speelt volgens mij nog meer.'

»Ik heb geprobeerd om dat te filmen met mijn gsm, maar werd onmiddellijk tegengehouden. Achteraf, in de taxi, was ik daar echt niet goed van. Ik mocht terug naar mijn mooie, verzorgde hotel, maar die vrouwen konden nergens heen. Ik heb bijzonder veel geluk gehad in het leven: soms voel ik me daar schuldig over, een beetje droevig zelfs, maar meestal toch gewoon dankbaar.»


Mannenwereld

HUMO We beleven een jaar waarin de deksels met een hoog tempo van de beerputten worden gelicht. Eerst in de filmwereld, daarna in de muziek en onlangs ook in de mode-industrie: fotograaf Terry Richardson werd beschuldigd van seksuele intimidatie. Is de mode een sector met veel roofdieren? Heb je daar op dat vlak iets van gemerkt bij Paolo Frani in Milaan?

Falone «Er kwamen mannen over de vloer die wel erg losjes met vrouwen omgingen, ja... ’s Avonds, na de defilés, werden er feestjes gehouden. De coke en de drank gingen rond, en daarna... Enfin, ik heb gemerkt dat het hielp om je op te werken als je ‘extra’ vriendelijk was tegen mannen. Ik had daar geen zin in, en werd raar bekeken.

»Op één feest – wel een toffe bedoening, overdag en op een boot – werd ik aangesproken door een man die nota bene in ons bedrijf werkte. Hij vroeg me, bijna achteloos, of ik geen zin had om mijn uiterlijk en ‘bepaalde troeven’ eens op een ‘andere’ manier in te zetten. ‘Ik ken veel mensen die jou ongetwijfeld beter willen leren kennen. Bekende mensen. Voetballers. Zegt zo’n leventje je niets? Je beseft dat je dan waarschijnlijk nooit meer hoeft te werken?’ Het gevoel krijgen dat je als object bekeken wordt, is vreselijk.»

HUMO Is het in Italië, waar vrouwen op televisie er vaak bijlopen als accessoire aan een mannenpols, erger dan elders?

Falone «Ik heb alleen in een Italiaans modehuis gewerkt, over de rest van de wereld kan ik niet meespreken.»

HUMO Je klinkt alsof je een degout aan de modewereld hebt overgehouden.

Falone «Een beetje, misschien. Het is zo oppervlakkig. In Milaan draait het alleen rond fame en hoe je eruitziet. Ik loop er ook graag verzorgd bij, maar het echte werk mag – zoals daar vaak het geval is – toch niet op de tweede plaats komen?

»Het is niet overal zo. Ik heb in Bali een aantal kleermaaksters ontmoet met wie ik nu nog steeds werk. Omdat ik er een goed gevoel bij heb. Eén mevrouw in het bijzonder: als ik ’s morgens met haar skype, vraag ik altijd eerst hoe het met haar zoontje is en zij hoe het met Matteo gaat (lachje). Zo is het toch veel fijner werken?

»In Indonesië en Vietnam is de mode wel een mannenwereld. Mannen stellen vrouwen te werk: zo gaat dat daar, zelden omgekeerd. Als jonge vrouw word je er niet au sérieux genomen. Pas als je effectief een order plaatst, beseffen ze: ‘He, dat meisje komt hier écht zaken doen.’ Ze laten je voelen dat je blij moet zijn dat je met hen mág werken. In een Vietnamees atelier heb ik eens in een kantoortje moeten onderhandelen met drie mannen die me echt héél raar aankeken. Niet dat ik bang was, maar ik was achteraf toch blij dat ik weer buiten stond.»

HUMO Was je er ooit wél bang?

Falone «Eén keer. Mijn gsm is eens gestolen terwijl ik achterop op een scooter zat, door een gast die ons inhaalde op een andere scooter. Mijn cardigan was aan zijn stuur blijven hangen, en ik was – tegen 50 kilometer per uur – bijna op de straat gevallen. Het scheelde echt niet veel. En geloof mij: in Indonesië wil je niets aan de hand hebben. Er is een internationaal ziekenhuis, maar dan nog. Een open wonde in dat vochtige klimaat en een land dat – het klinkt grof, maar het is wel zo – redelijk vuil is? Nee, dat wil je echt niet.

»De grootste frustratie was: via mijn laptop en het programma ‘Find my iPhone’ kon ik zien dat mijn gsm en de dief zich bevonden op welgeteld twee straten van waar ik woonde. Ik wou ernaartoe, om mijn gsm terug te eisen. Maar wat moet je, als vrouw alleen? En op de politie kon je er ook al niet vertrouwen.»

HUMO Waaruit leidde je dat af?

Falone «Het is een corrupt land, hè. Het meest gegeven advies aan expats in Bali is: ‘Neem zo weinig mogelijk geld mee in je portefeuille.’ Als je tegengehouden wordt door de politie – en dat gebeurt daar voortdurend – eisen ze, onder het excuus van een verzonnen boete, al het geld dat je bij hebt. Als dat maar 10 dollar is, is de schade beperkt.

»Wanneer in die tijd één van mijn kledingstukken verkocht werd, stuurden we dat per post op van Bali naar België. Heel vaak gingen die pakketjes verloren – ook al hadden we een trackingnummer – en als we dan verhaal gingen halen bij het hoofdkantoor van de post, kregen we te horen: ‘Als je wil dat we het voor je natrekken, kan je onder deze krant 50 dollar schuiven.’ Absurd, maar die dingen zijn daar normaal.»

HUMO Je grootouders zijn in Italië geboren. Allemaal zijn ze in hun kindertijd – zo rond hun 9de – naar België verhuisd.

Falone «Dat moet bijzonder heftig zijn geweest. Op zo’n jonge leeftijd je familie en vrienden achter moeten laten, ergens terechtkomen waar je de taal niet spreekt, waar je niemand kent... In het begin gingen ze nog vaak terug, om de familie te bezoeken, voor de warmte, het lekkere eten, la dolce vita... Maar al bij al hebben ze zich snel geïntegreerd, hoor. Ze voelen zich Belg, nu. En ik natuurlijk al mijn hele leven. Mijn twee oma’s leven nog. Eentje zit in een rusthuis en wordt volgend jaar 90. Mijn ander omaatje is nog relatief jong, ergens midden in de zeventig, en een heel kokette dame, die ook altijd met mode bezig is geweest – net als mijn mama. Ik heb het van geen vreemden (lacht).»

'Op een modefeestje vroeg een collega of ik mijn troeven 'eens op een andere manier' wilde inzetten. Vreselijk'

HUMO Zou er iets zijn dat Vlamingen met een Italiaanse stamboom alleen bij elkaar vinden? Je ouders hebben elkaar hier leren kennen, en nu ben ook jij samen met iemand die Simoni heet.

Falone «Echt niets. Ik snap dat je dat vermoedt, maar het Italiaanse is er zowel bij Matteo als bij mij helemaal uit. We gaan allebei graag naar Italië op reis, maar wie niet? Het feit dat we beiden Limburgers zijn, speelt volgens mij zelfs meer – en dat terwijl ik me eigenlijk ook niet eens zo Limburgs voel, daarvoor ben ik te lang weggeweest. De Italiaanse roots zitten er nog in, maar het is niet dat we soms Italiaans met elkaar spreken.»

HUMO Wat is volgens jou de belangrijkste waarde die je ouders je hebben proberen mee te geven?

Falone «Eigenwaarde. Weten wat je waard bent, jezelf nooit onderschatten. Als ik het gevoel had dat ik onterecht behandeld was, of ruzie had met een vriendje of zo, peperde mijn mama me in: ‘Dat moet je niet pikken. Je bent een mooi en goed persoon: besef dat en hou daaraan vast. Zijn mensen jaloers op jou? Pech voor hen.’ Dat heeft een grote invloed gehad op wie ik nu ben en waar ik nu sta.»

HUMO Heeft iets of iemand ooit een deuk in die eigenwaarde geslagen?

Falone «Er is niks dat me ooit aan mijn waarde heeft doen twijfelen. Ik weet wat ik wil, en ik kijk vooruit. Ook hier weer: ik heb veel geluk gehad.»

HUMO Je hebt een vlot lopende zaak, je hebt je schoonheid mee en je bent samen met één van de populairste acteurs van het land. Rijpe peren lokken wespen: merk je jaloezie om je heen?

Falone «Natuurlijk. Eigenlijk al van toen ik nog in Bali woonde. Veel mensen dachten dat ik daar toen gewoon een jaar op vakantie was. Terwijl ik soms twee maanden lang niet naar het strand ging, ook al was dat maar 500 meter ver. Ja, ik had er een mooi leven en je kon er ’s avonds lekker eten, maar ik moest er even hard werken als wanneer ik gewoon in België was gebleven.

»Ik hoor ook vaak: ‘Die Loredana zal wel alles meegekregen hebben van thuis.’ Dat is onzin.

»Op een beurs heeft een vrouw me ooit gezegd dat ze mij ‘intimiderend perfect’ vond. Ze bedoelde dat als compliment, maar ik vond dat helemaal niet fijn om te horen. Intimideren: dat effect wil je toch niet op mensen hebben?»

HUMO Op de Hasseltse hogeschool stonden jij en je dichtste vriendinnen bekend als de Mean Girls, naar de gelijknamige film en dus: knappe meisjes die een hechte kliek vormen en door hun medestudentes bekeken worden met een mix van afgunst en afstandelijkheid. Was je op de hoogte van die bijnaam?

Falone «Ja, ja (lachje). Ze maakten er geen geheim van: ik hoorde het hen vaak genoeg zeggen. We waren een groepje van vier vriendinnen, en het zou kunnen dat we wat samenkliekten, maar dat is toch normaal? We lachten dat weg, en op het einde namen we het gewoon over: ‘Hey, mean girl, wat ga je straks eten?’ (lacht)

»Dat is de typische rivaliteit onder meisjes. ‘Zij heeft mooier haar dan ik. Zij heeft mooiere schoenen.’ Dat zal wel altijd een probleem blijven. Maar als meisje zie je snel wat voor iemand je voor je hebt staan.»

HUMO Zoek je materiële zekerheid? Spaar je?

Falone «Ik ben er pas onlangs mee kunnen beginnen – typisch voor een nieuwe zaak: wat eruit komt, gaat er meteen weer in – maar ja, ik vind het heel belangrijk om aan de toekomst te denken.»

'Matteo en ik moeten onze agenda's echt blokkeren om tijd met elkaar te kunnen doorbrengen.'

HUMO Dan houden jij en Matteo elkaar vrolijk in evenwicht. Hij gaf al aan dat hij te gemakkelijk geld uitgeeft, dat zijn mama hem tot tien keer per week belt: ‘Matteo, je leeft boven je stand! Word toch volwassen!’

Falone (lacht) «Dat moet uit een interview van even geleden zijn. We gaan ondertussen allebei heel bewust met geld om. We praten er in elk geval vaak over. Dat móét. Ik heb mijn eigen zaak, en hij als acteur ook: we hebben ervoor gekozen om onze passie te volgen en in beide gevallen gaat dat samen met financiële onzekerheid. We hebben geen vaste job, we weten niet wat er morgen volgt. Maar – dat zegt Matteo vaak – de vrijheid die je door een eigen onderneming krijgt, is onbetaalbaar.

»Het gevolg is wel dat we onze tijd goed moeten inplannen. We moeten onze agenda’s af en toe blokkeren om tijd met elkaar te kunnen doorbrengen. Ik vertrek morgen naar Los Angeles, waar Matteo op dit moment een paar weken verblijft. Soms komt hij me ook opzoeken als ik voor het werk naar Bali moet.»

HUMO ‘Limburg for life!’ uit ‘Safety First’, of ‘En nu gaan we vegen’ uit ‘Callboys’: met welke van zijn catchphrases wordt Matteo het vaakst nageroepen, wanneer jullie samen over straat wandelen?

Falone «Geen enkele, eigenlijk. Als mensen hem iets toeroepen, is dat voor een foto of een handtekening. Of misschien herken ik de catchphrases gewoon niet, want ik moet nog altijd enkele van zijn series inhalen.»

HUMO Heeft Matteo het gevleugelde ‘En nu gaan we vegen!’ al in jouw buurt uitgesproken?

Falone (lacht) «Nee. Het gebeurt dat we in de auto samen luisteren naar de soundtrack van ‘Callboys’, een cd die met die uitspraak begint, en daar moeten we dan allebei heel hard om lachen. Ik denk dat, als hij die woorden ooit gemeend in mijn omgeving uitspreekt, er minder gelachen zal worden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234