Jonge Leeuwen: Mathias Vergels (26): 'De rol van Lowie zorgt voor de bevestiging die ik zo hard nodig heb'

De afgelopen zes jaar evolueerde Mathias Vergels in ‘Thuis’ van een Lowieke naar een Lowie, en wie hem op een wel erg grote flatscreen wil zien, kan dezer dagen naar de bioscoop voor ‘De collega’s 2.0’.

In het wild spreekt Vergels Randbrussels, een variant van het Nederlands die even krokant als nonchalant klinkt, en lepeltje-lepeltje durft te liggen met het Frans. In zijn ogen duelleren slaapgebrek en trots. Trots wint, want sinds juli vadert de acteur-muzikant over Emile, een handvol kilo’s zelf vervaardigd geluk.

Mathias Vergels «Ik voel me niet comfortabel bij het woord ‘acteur’ – het heeft zoiets groots. Ik speel gewoon graag, that’s it. En ik vind dat je daar vooral geen hooggestemde theorieën aan moet vasthangen. Ik zie acteren niet als iets waarmee je je boven de massa verheft. Wie goed kijkt, ziet overal kunstenaars. Mijn vader was een bakker, en ik vond hem oprecht een grote kunstenaar.»

HUMO In ‘Thuis’ speel je vooral samen met de jongste generatie acteurs. Jullie personages wonen op z’n millennials samen met een groepje vrienden.

Vergels «Dat is natuurlijk heel plezierig. Er zijn recent ook enkele nieuwe acteurs bij gekomen: altijd goed, zo’n frisse wind. Toch heb ik het meest aan de scènes met de ervaren rotten. Met Pol Goossen, bijvoorbeeld: een ongelofelijk credibele tiep, voor wie ik heel veel ontzag heb. Ik vind het leuk om me geïntimideerd te voelen op een set – dat trekt me altijd weer naar een hoger niveau. Bij ‘De collega’s 2.0’ had ik dat ook: tussen de opnames door zat ik vaak stil in een hoekje. Gek, want ik ben helemaal niet introvert. Maar zodra ik op een set sta, word ik wat bangig en volgzaam.»

HUMO Je hebt je ‘Thuis’-personage Lowie intussen helemaal in de vingers. Amuseer je je nog met hem?

Vergels «Zeker wel. Ik ben nog veel aan het bijleren, en ik heb altijd gezegd dat ik er pas mee stop zodra dat niet meer het geval is. Daarnaast zorgt die rol voor de bevestiging die ik zo hard nodig heb. Het is een kleine, milde wraak op de mensen die beweerden dat ik nooit goed zou terechtkomen.»

HUMO Je hebt je heel lang de underdog gevoeld.

Vergels «Ja. Als tiener wist ik niet wat ik precies met mijn leven wilde aanvangen. Er waren zoveel opties, zoveel mogelijkheden, en ik kende mezelf nauwelijks. Ik liep wat verloren, ja, en daar kwam nog bij dat ik voortdurend te horen kreeg dat het nooit wat zou worden met mij. Nu weet ik dat het perfect normaal is om op je 16de geen idéé te hebben van de toekomst, maar toen voelde het alsof ik daar alleen in stond.

'Lowie is mijn kleine wraak op de mensen die zeiden dat ik nooit goed zou terechtkomen'

»Het ging al beter zodra ik naar de kunsthumaniora in Antwerpen mocht. Dat was een adrenaline-injectie: er ging een wereld voor me open, ik was ontsnapt aan de betutteling en voelde me niet meer zo raar en alleen. Eindelijk had ik het juiste spoor gevonden! En toen ik na m’n humaniora theater begon te spelen in Gent, voelde dat als iets waarmee ik kon bewijzen dat ik wel wat waard was. Alleen: mijn entourage had geen idee van wat ik in Gent deed. Pas toen ik in ‘Thuis’ mocht spelen, werd het ook zichtbaar voor iedereen.»

HUMO Je noemde net Pol Goossen, die er vrede mee heeft dat Frank Bomans hem voor altijd zal schaduwen. Jij lijkt me niet het type dat zich in één rol schikt.

Vergels «Neen. Zelfs acteren volstaat niet. Ik geloof niet dat het gras aan de overkant per definitie groener is, maar ik wil het wel onder mijn voeten gevoeld hebben. En dus ben ik ook erg bezig met muziek. Ik heb net formidabel nieuws gekregen: samen met m’n band mag ik een plaat opnemen. We hebben 56 Nederlandstalige nummers – waaronder ook veel shit, hoor – en een selectie daarvan willen we begin 2019 opnemen. Afgelopen zomer hebben we al behoorlijk veel opgetreden, en het heeft iets verslavends: ik hou ervan om onderweg te zijn met mijn copains.

»Zodra ik lange tijd met iets bezig ben, word ik hongerig naar verandering. Dan moet ik echt van iets anders proeven. Momenteel ben ik op zoek naar iets helemaal anders. Een opleiding tot chocolatier, bijvoorbeeld, lijkt me wel wat. Het mag allemaal een beetje bougeren, toch?»

HUMO Bij de burgerlijke stand beweren ze nochtans stellig dat je nog maar 26 bent.

Vergels (lacht) «Het is waar: vrienden wijzen me er weleens op dat ik alles zo snel wil. Maar ik wil het niet alleen snel, ik wil het ook góéd doen. Alles wat ik doe, neem ik ernstig. En ik vind het ook niet zó raar om op mijn 26ste in het volle leven te willen staan. Naar de normen van nu ben ik vroeg begonnen met acteren, vroeg getrouwd en vroeg vader geworden. Maar twee generaties geleden was dat perfect normaal, hè.

»Het heeft ook te maken met mijn grootvader, de pa van mijn moeder. Hij is de 90 voorbij, maar ik beschouw hem als mijn beste vriend. En ik wil absoluut dat hij het allemaal meemaakt: dat hij ziet dat ik op mijn pootjes ben terechtgekomen, en een vol en gulzig leven leid.»

HUMO Veel twintigers van nu hebben die haast niet.

Vergels «30 wordt gezien als de grote kaap: dan hoor je een richting gekozen te hebben, dan moet je leven in een definitieve plooi vallen. En in de jaren daarvoor mag je dat leven zoveel mogelijk uitstellen. Het is een bizarre zienswijze, vind ik. Allemaal prima, hoor, dat dobberen in een oceaan van tijd, en een jaar door Azië reizen om jezelf te vinden, maar ik zou er na een poosje gek van worden. Ik moet productief zijn. Dat hele concept van tot je 30ste in de wachtkamer leven begrijp ik niet.»

HUMO En dus ben je vorig jaar getrouwd met Julie en hebben jullie nu samen een zoon van vijf maanden. Dat zorgt toch voor een soort vertraging in je leven?

Vergels «Eigenlijk niet. Julie en ik zijn daarin net hetzelfde: ‘Prachtig! Maar nu? What’s next?’ Begrijp me niet verkeerd: ik beleef het vaderschap heel intens. Het nest bewaken vind ik een fijne rol. Na de geboorte van Emile voelde ik instinctief aan wat ik moest doen – dat heeft de natuur fraai geregeld. Maar het bijbehorende diepe gevoel is moeten groeien: pas nu, na een paar maanden, heeft de grote kwetsbaarheid me bij de lurven. Dat is volstrekt normaal, weet ik nu, maar op het moment zelf vroeg ik me af of ik niet te weinig voelde. Een geboorte wordt altijd voorgesteld als een pijl die je hart doorboort, hè. Ik heb mijn vader gevraagd hoe het voor hem was toen ik geboren werd, maar dat wist hij niet meer (lacht).»

HUMO Je krijgt er veel bij zodra je vader wordt. Is er ook iets uitgewist?

Vergels «Niet echt uitgewist, maar ik kijk nu wel met heel andere ogen naar mijn leven vóór Emile. Ik vraag me soms af wat nu precies het nut was van alles wat ik heb gedaan – in het licht van het vaderschap lijken zoveel dingen futiel. Het is een cliché, maar: een kind geeft betekenis aan je leven.»


DE EEN ZIJN BROOD

HUMO Wat hoop je Emile te kunnen geven?

Vergels «Ik wil aanwezig zijn. Toen ik voor het eerst bij mijn schoonouders op bezoek ging, stond ik versteld. Ik kwam terecht in een warm nest waar de eettafel het middelpunt van alles is, en waar mensen met elkaar praten. Dat was een gezin, een clan – zelf heb ik dat nooit gekend. En ik wist meteen: dit is wat ik wil. Dat gevoel dat je nooit alleen zult zijn, dat wil ik mijn zoon meegeven. Zonder hem in een luchtbel op te sluiten, hè – hij moet ook weten dat er buiten een wereld is waarin het heerlijk spelen is.

'Toen ik voor het eerst bij mijn schoonouders op bezoek ging, zag ik een gezin, een clan. Ik wist meteen: dit is wat ik wil'

»Emile is geboren toen ik midden in de opnames van ‘De collega’s 2.0’ zat. Daar maakte ik me vooraf wel zorgen over: ik wilde van het begin af een betrokken vader zijn. Niet zoals bij ons thuis, waar ‘de bakkerij’ het boven alles verheven heiligdom was – ik weet zelfs niet of mijn vader bij mijn geboorte was. Enfin, ik vreesde dus dezelfde fout te maken. Maar Jan Verheyen had me beloofd dat ik, zodra het zover was, meteen mocht vertrekken op de set. Ik was thuis toen Julie weeën kreeg, en ik heb Jan meteen gebeld. Ze hebben toen een stand-in gebruikt voor mij – maar om dat te zien, moet je echt héél aandachtig naar de film kijken.»

HUMO Je ouders zijn gescheiden toen je een tiener was.

Vergels «Eigenlijk was ik vooral opgelucht. Mijn vader had een ongeluk gehad, waardoor hij moest stoppen met de bakkerij. Maar die zaak hield mijn ouders samen: hij stond in het atelier, zij in de winkel, een zorgvuldig uitgedokterd rollenspel. Maar plots was mijn vader overdag wakker en zat hij in de woonkamer. We hadden met z’n vieren jarenlang gefunctioneerd als een bedrijfje, met iedereen in een duidelijk afgebakende rol op z’n eigen eilandje. En plots moesten we een gezin zijn. Dat ging gewoon niet – die trein was al lang het station uit.

»Mijn broer en ik konden ook niet aarden op die manier. Wij waren heel onze jeugd vrijgelaten, we hadden nooit verantwoording moeten afleggen. We hebben ons toen fel afgezet tegen die plotse opstoot van gezag: onze ouders kregen die twee gamins niet meer in het korset.

»Ik moet er altijd aan denken wanneer het einde van december nadert. Sinds de scheiding wil mijn moeder Kerstmis vieren ‘zoals het hoort’. Maar ik blijf het nog altijd vreemd vinden om op kerstavond samen aan tafel te zitten en die warme, huiselijke sfeer op te roepen.»

HUMO Je moeder beweert dat je in het vierde leerjaar een opstel moest schrijven over hoe je kerstvakantie was geweest. Je leverde een blanco blad in.

Vergels «Schitterend, toch?»

HUMO Ik vind het een treurige anekdote.

Vergels «Ach, als kind ken je ook alleen maar wat je ziet. Ik wist niet dat een gezin vooral met warmte en samenhorigheid wordt geassocieerd, eerder dan met rennen en jagen voor een winkel die moet draaien.»

HUMO Hebben jullie het nog vaak over vroeger?

Vergels «Mijn ouders praten gek genoeg met een heel nostalgisch gevoel over die tijd. Ondanks de sluiting van de winkel en de scheiding blijven ze het als hun levenswerk zien. Maar zelf stap ik nooit meer een bakkerij binnen. Het lukt me niet: alleen al de geur van versgebakken brood bezorgt me een wee gevoel in de maag. Het werpt me terug in het verleden, en daar heb ik niet veel zin in.»

HUMO Maar je hebt wel het ouderlijk huis gekocht.

Vergels «Ik weet ook niet waarom. Ik heb er al keihard in gewerkt: het is een obsessie om het helemaal te vertimmeren tot het is zoals ik wil. Al moet ik zo stilaan weleens nadenken wat ik met die winkel vooraan wil doen. Het ‘warme bakker’-plakske hangt er nog altijd (lacht).

»Aanvankelijk was het voor mijn moeder heel raar om op bezoek te komen – het was nog te veel haar huis en haar geschiedenis. Tot ik besefte dat ik dringend een hoop dingen moest weggooien. Dat het echt mijn – intussen: ons – huis moest worden.»

HUMO Heb je ‘Sprakeloos’ van Tom Lanoye gelezen? Daarin schildert hij zijn moeder als een bevlogen actrice die voor elke klant in de slagerij een mini-operette opvoert.

Vergels «Dat was het helemaal. Ik herinner me momenten waarop mijn moeder zich de ogen uit de kop aan het huilen was, maar als de winkelbel ging, veegde ze haar tranen weg en ging ze met een vrolijk ‘Goeiemiddag!’ de klant bedienen. Het klinkt als pure tristesse, nu ik het zo navertel, maar op de één of andere manier werkte dat therapeutisch voor haar. Door de hele dag vriendelijk te moeten zijn, was ze op het einde van de dag ook écht content – een acteur die naar z’n eigen rol begint te leven. (Denkt na) Mijn moeder is heel gevoelig. Er zit geen schild tussen haar en de werkelijkheid. Daardoor kan ik ook weinig verborgen houden voor haar: aan de manier waarop ik ‘Hallo!’ zeg, weet ze hoe het met me gaat. Ze is ook een betrokken grootmoeder: Emile heeft een oma die geen emotionele afstand houdt. Dat maakt haar kwetsbaar, maar ik vind het ontzettend mooi om te zien.

»Mijn vader woont in Wallonië, dus ik zie hem niet zo vaak. Hij is ook wat afstandelijker, wat ruwer, maar ik heb het gevoel dat de geboorte van Emile iets heeft losgemaakt. Als hij mijn zoon vasthoudt, zie je toch iets kwetsbaars in hem schieten.»

HUMO In ‘Thuis’ is Luc Bomans gestorven, de papa van Lowie.

Vergels «Ik vond dat heel moeilijk om te spelen, maar niet omdat het te dichtbij kwam. Integendeel: de band die Lowie op het einde met zijn vader had, is niet de band die ik met mijn vader heb. Dat ik moest huilen toen ik die laatste scènes gespeeld had, had dus niets te maken met een verborgen verdriet dat plots kwam bovendrijven. Het is prozaïscher dan dat: ik besefte gewoon hoe erg ik aan Mark (Willems, die de rol van Luc Bomans heeft gespeeld, red.) gehecht was, en hoezeer ik ’m zou missen.»


MOEDER VRT

HUMO Heb je je voorgenomen om het fundamenteel anders te doen dan je ouders?

Vergels «Ja, maar met weinig succes (lacht). Ze hebben me altijd voorgehouden dat 99 procent niet genoeg is – het moet 100 procent zijn. En dat gemakzucht dus verboden is. Ze zeiden dat elke dag: ‘Kijk naar ons, kijk naar hoe hard we werken om iets te bereiken.’ Waarop ik natuurlijk besloot dat ik mijn leven nóóit op die manier zou leiden. Dat ben ik nog altijd niet van plan, maar ik voel wel hetzelfde vuur in mij branden. Ik herken dat monomane, dat erg verliefd op iets kunnen zijn.

'Het is onheus om je kind met je demonen op te zadelen. Kinderen hebben nergens om gevraagd, hè.'

»Toen ik mijn vader vertelde dat ik theater wilde gaan doen, vond hij dat niet zo’n best idee. Tot ik hem zei dat hij toch ook z’n passie achternagelopen was, terwijl bakker worden evenmin een veilige route naar succes en geluk was. Toen gaf hij z’n goedkeuring, op voorwaarde dat ik altijd voor de 100 procent zou gaan, en niet nonchalant zou omspringen met de kansen die ik zou krijgen. En daar heb ik naar gehandeld. Het zou makkelijk zijn om nu te zeggen dat ‘Thuis’ maar een soap is, dat er routine in sluipt, en dat het niet per definitie plezierig is om overal als Lowieke aangesproken te worden. Maar zo zie ik dat niet. Integendeel: de VRT is een moeder voor mij! Ze geeft mij eten en ziet mij graag! Ik zie die moeder dus ook graag, en ik ben pissed als ik mensen iets lelijks over haar hoor zeggen (lacht).»

HUMO In ‘Thuis’ gaat het Lowie voor de wind. Toch kleeft er altijd iets van agressie aan hem, een woede die zich maar net onder het oppervlak bevindt.

Vergels «Logisch ook, met zijn levensverhaal vol putten. Vroeger had ik dat ook. Maar ik heb geleerd om me neer te leggen bij alles wat passé is. Dat kwade van Lowie ken ik niet meer sinds ik vader ben. Ik wil nu vooral dat het allemaal zacht en warm is. Kinderen hebben nergens om gevraagd, hè: het is onheus om ze met je demonen op te zadelen.

»(Peinzend) Ik ben te lang alleen maar naar opwinding op zoek geweest. Julie heeft me geleerd dat er meer is. Ik had echt iemand nodig die me af en toe op mijn plaats zet. Die zegt: ‘Wees kalm.’ Want ik ben een hyperkineet, ook thuis: ik raas als een stormram door mijn en andermans leven. Het is goed dat iemand me erop wijst dat ik af en toe mijn aandacht en energie langer dan vijf minuten op iets moet richten. Of op iemand (lacht).

»Julie heeft ervoor gezorgd dat onze twee werelden op elkaar rijmen. Zij heeft een stabiliteit en een klare kijk waar ik veel van leer. En omgekeerd heb ik haar doen inzien dat het fijn is om af en toe buiten de lijntjes te kleuren. Dat je niet altijd het pad op moet dat een ander al voor jou heeft gewied. En we vinden elkaar héél erg in het ouderschap. Mag ik even melig worden?»

HUMO (Begint alvast ‘Last Christmas’ te neuriën)

Vergels (onverstoorbaar) «Een kind krijgen is misschien wel het gekste en het grootste wat je in een mensenleven kunt doen. En ik kan me écht niet inbeelden dat ik dat met iemand anders aan m’n zijde zou doen.»

HUMO Je bent, kortom, gelukkig.

Vergels «Ik vind dat niet zo makkelijk, me gelukkig voelen. Ik heb de hele tijd nieuwe impulsen nodig om content te zijn. Als ik een dag alleen thuis ben, ben ik de ongelukkigste mens ter wereld. Mijn leven is bij voorkeur een stripverhaal: op elk plaatje moet er iets gebeuren. Maar je hebt wel gelijk: momenteel zit ik op een enig mooie pagina.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234