Jonge Leeuwen: Michèle Cuvelier (26), het nieuwe ochtendgezicht van Studio Brussel. 'Ik hou van relschoppers. Het mag af en toe wel wat stouter'

Michèle Cuvelier wordt de nieuwe presentator van het ochtendblok op StuBru. Daarmee vervangt ze Linde Merckpoel die de afgelopen 2,5 jaar de ochtendshow van de radiozender presenteerde. Cuvelier was afgelopen zomer al festivalreporter voor de zender, was in december co-presentator van De Warmste Week én blonk dit najaar uit in 'De Slimste Mens'.

Afgelopen zomer spraken we al uitgebreid met Cuvelier, het interview kun je hieronder lezen.

‘Ik begin mezelf stilaan een dikke narcist te vinden, zó over mezelf praten.’ Nee, Michèle Cuvelier is niet zo’n radiostem die zich zonder meer tot uitgebreid palaveren over de eigen zielenroerselen laat verleiden. Maar geduld loont. En haar ster rijst: in ‘Zender’ ten eerste, het muzikale uitstalraam voor nieuwe modellen dat ze tijdens het jaar cureert op Studio Brussel, en als stem en gezicht van de festivalzomer. ‘Maar wie heeft er nood aan nog een verwaande twintiger die denkt dat de evenaar door haar navel loopt?’

HUMO De festivalzomer presenteren op Stubru: niet slecht voor iemand die tot twee jaar geleden amper een voet op een festival had gezet.

Michèle Cuvelier «Ik had er in mijn jeugd welgeteld twee bezocht: Feest in het park in Oudenaarde, dat ondertussen zelfs al niet meer bestaat, en Cactusfestival in Brugge. Niet toevallig allebei dicht bij Ardooie, waar ik vandaan kom. Maar op Werchter en Pukkelpop was ik nooit geraakt. Vrij ironisch dat net ík dan radio ging maken op festivals (lacht). Maar ik heb mijn schade ingehaald: mijn eerste zomer heb ik 25 festivals meegemaakt. Ik denk wel dat ik nu mag zeggen dat ik mee ben.»

HUMO Word je niet weggehoond als je solliciteert bij Studio Brussel en moet toegeven dat je nog nooit op Werchter bent geweest?

Cuvelier «Dat kan ook een voordeel zijn, hè. Een frisse blik op festivals! En zo puristisch zijn we nu ook niet bij Studio Brussel. Al heb ik wél vaak de vraag gekregen hoe het in godsnaam mogelijk was dat iemand van mijn leeftijd nooit eerder op een groot festival geweest was.»

HUMO Niet dat je veel zou gezien hebben, mocht je toch gegaan zijn: je bent maar 1 meter 60 groot, leerden we onlangs in een filmpje van Studio Brussel. Ga dan maar eens in het publiek voor het hoofdpodium staan.

Cuvelier «Pardon, het is 1 meter 61. Onlangs heeft een vriend me gemeten en nu kan ik trots zeggen dat ik een centimeter langer ben dan ik dacht.»

HUMO Die ene centimeter maakt natuurlijk het verschil.

Cuvelier «Mentaal wel (lacht). Maar op concerten is het inderdaad lastig om iets te zien. Op festivals valt het eigenlijk nog mee: daar heb je grote schermen als je het podium niet kan zien. In het dagelijkse leven ben ik me er nooit van bewust dat ik zo klein ben, maar op concerten besef ik het telkens weer.»

HUMO Ondertussen heb je ongetwijfeld al wel de typische onbekommerde, roezige festivalsfeer leren kennen. Past die bij je?

Cuvelier «Ik heb gemerkt van wel. Een paar weken geleden was ik op Best Kept Secret: daar gaat het er altijd héél roezig aan toe (lacht). In het begin was het even aanpassen, en beseffen dat die aparte ‘festivalwereld’ dus echt bestaat. Maar ik vond er snel mijn plaats in. Voor de duidelijkheid: die sfeer merk ik niet als ik moet werken op een festival. Dan kan ik alleen maar denken aan al die fantastische optredens die ik níét zal kunnen zien.»

HUMO ‘Zender’ is vandaag het alternatiefste programma op Studio Brussel, nu de herinnering aan ‘Duyster’ stilaan begint te tanen. Stel dat Stubru-baas Jan Van Biesen je prompt promoveert naar een populairder uitzenduur: hoe jammer zou je het vinden om ‘Zender’ achter te laten?

Cuvelier «Ik hoed me om me al te zeer te identificeren met een programma dat mijn naam niet draagt, maar ik zou het wel jammer vinden. Niet uit bezitterigheid, maar omdat ik het gevoel nog niet heb dat ik mijn piek bereikt heb met ‘Zender’. Ik doe het nu drie jaar, en ik merk dat dat al bij al niet zo lang is. Aan de andere kant: radio is een vliedend medium, dus het is normaal dat alles af en toe eens door mekaar geschud wordt. Deze zomer ga ik bijvoorbeeld ook voor het eerst de vooravond presenteren, en dat zie ik ook zitten. Ik heb zulke uitdagingen nodig. Het mag niet te veilig worden. Tien jaar hetzelfde doen is niets voor mij.»

HUMO Is het gevaar niet dat het soms wel érg vluchtig wordt? Dat er geen tijd meer is om nog iets op te bouwen?

Cuvelier «Dat kan je vandaag van alle media zeggen, vind ik. En daarbij: iemand als Gunther Desamblanx gaat al jaren mee op Studio Brussel, en doet nog altijd gewoon zijn zin. Ik heb bewondering voor mensen met zoveel branie. Hij is één van de laatsten in zijn genre – en dat bedoel ik positief.

»Toen Jan Hautekiet onlangs met pensioen ging, stond ik er ook van te kijken toen zijn carrière nog eens samengevat werd. Ik ben niet meteen van plan om zoals hij oud te worden op de radio, maar het kán dus wel om wars van voortdurend veranderende zendschema’s toch een iconische indruk te maken.»

'Hoe zo'n Alex Agnew 'De zwaarste lijst' presenteert, en dan vooral de walging waarmee hij de reclame aankondigt (lacht). Erg verfrissend'

HUMO Jij bent te jong om Hautekiets periode bij Studio Brussel bewust meegemaakt te hebben.

Cuvelier «Dat vind ik wel jammer als ik al die lovende commentaren over hem lees. Onlangs kreeg ik tijdens de uitzending trouwens een sms van een luisteraar omdat ik ‘doorgaan’ had gebruikt in plaats van ‘plaatsvinden’, één van Jans stokpaardjes in ‘Hallo Hautekiet’. Als dat decennia later nog altijd blijft hangen bij je luisteraars, mag je jezelf wel een icoon noemen. Wat speciaal is voor iemand op de radio, want presentatoren zijn uiteindelijk maar muzikaal behang, hè. Vrijwel niemand zet speciaal z’n radio aan om aandachtig te luisteren naar wat jij te zeggen hebt.»

HUMO ‘Duyster’ had nochtans de reputatie dat de luisteraars dat wel deden. Is dat bij ‘Zender’ dan niet zo?

Cuvelier «Dat weet ik niet. Als het niet zo is, is dat geen ramp. Maar er zijn veel aandachtige luisteraars, hoor. Dat merk ik via onze Facebookgroep of telefonisch, daar tonen luisteraars zich heel betrokken en gemotiveerd.»

HUMO Heb je al veel verwensingen gekregen?

Cuvelier «Iemand heeft me eens ‘Domme koe’ gestuurd. Maar dat deed me niet zo heel veel. Iemand die me verbetert, vind ik veel erger, want dat betekent dat ik een fout gemaakt heb. Als je een muziekprogramma maakt voor liefhebbers, mag je geen fouten maken.»

HUMO Naar verluidt durft je moeder soms berichten te sturen tijdens je uitzendingen. Vooral als je taalgebruik haar niet aanstaat.

Cuvelier «Ze is mijn meest kritische luisteraar. En sinds kort heeft ze de Stubru-app op haar smartphone, dus kan ze ook zien wat ik aangetrokken heb om op antenne te gaan. ‘Mooie blouse!’ lees ik dan.»


zeven seconden

HUMO Jij bent geboren in 1992. Lopen er bij Studio Brussel veel mensen van jouw leeftijd rond?

Cuvelier «Meer dan je zou denken. En zelfs mensen die nog een stuk jonger zijn. Op de redactie hoor ik intussen bij de middelste generatie. Wie binnenkomt bij Studio Brussel doet dat vaak via ‘Studio Dada’, en daar zie je geen dertigers. Kijk naar Bouba: verschríkkelijk jong is hij. En dat bedoel ik op een goeie manier, want mensen als hij kunnen echt wel iets. Ik voel me op slag oud als ik hem bezig zie.»

HUMO Merk je een groot verschil tussen die jongste generatie en de jouwe?

Cuvelier «Best wel. Ik heb een halfzus van achttien, en zij gaat al heel anders om met technologie dan ik. Ik heb Windows 95 nog meegemaakt, toen een computer nog zo’n bak was die de woonkamer ingerold werd. Daar kunnen zij zich niets meer bij voorstellen. Gek eigenlijk, dat vier of vijf jaar al zo veel verschil betekent. Maar er is altijd een gemeenschappelijke deler bij al wie bij Studio Brussel terechtkomt: de muziek. Daardoor heb je nooit echt een generatiekloof op de redactie.»

'Presentatoren zijn uiteindelijk maar muzikaal behang. Vrijwel niemand zet speciaal z’n radio aan om aandachtig te luisteren naar wat jij te zeggen hebt'

HUMO En de prille dertigers zoals Eva De Roo? Kijken zij anders naar de dingen?

Cuvelier «Als het gaat over het vak: nee. Maar je merkt wel dat die generatie met andere dingen bezig is dan de mijne. Moet je op die leeftijd plots met huizen en zo bezig zijn?»

HUMO Ik vrees van wel.

Cuvelier «Op je dertigste wordt alles plots serieus. Blij dat ik daar nog niet aan toe ben (lacht). Op dat vlak ben ik het middelste kind van de redactie: ik val tussen het ge-YOLO van de jongste generatie en de ernst van de dertigers.»

HUMO Mis je het zoals een echt middelste kind dan niet een beetje om de jongste te zijn thuis?

Cuvelier «Nee. Als je zo jong bent, is het een enge boel. Dan lijkt die job een onmetelijke oceaan waarin jij als kleine garnaal nog doodsbang bent. Daar ben ik eindelijk voorbij: ik heb stilaan door dat het maar zelden écht mis gaat. Al ben ik wel nog altijd bang voor de zeven seconden.»

HUMO De wat?

Cuvelier «Als er zeven seconden lang niets te horen is op antenne, omdat er iets mis gaat in de studio, dan begint er automatisch een plaat te spelen die gekozen wordt door de computer. Over dat doembeeld heb ik soms nachtmerries. Ik heb het zelf al meegemaakt, in de eerste zomer dat ik bij Studio Brussel werkte. Er liep toen een programma dat ‘Duizend zonnen en gitaren’ heette. Daarin begon elk nummer normaal gezien automatisch te spelen na het vorige. Alleen moet je er als presentator wel nog op toezien dat dat ook echt gebeurt, en dat wist ik niet (lacht). Ik zat rustig mijn programma voor te bereiden, tot ik de studio binnenstapte en ‘Housewife’ van Daan hoorde. ‘Gek, dat is toch geen gitaarnummer,’ dacht ik. Bleek dat het juiste nummer niet vanzelf begonnen was terwijl ik even weg was, waardoor er zeven seconden stilte gevallen was in de uitzending en de computer uiteindelijk ‘Housewife’ begon te spelen. Geen al te beste manier om je eerste zomer op de radio te beginnen (lacht). Ik heb toen zelfs een boze mail gekregen van bovenaf. Sindsdien ben ik doodsbang voor die zeven seconden, zo bang dat ik er soms over droom.»

HUMO Jij bent begonnen in ‘Studio Dada’, de kweekvijver voor talent bij Stubru. Het duurde daarna wel nog vier jaar voor je er ook effectief ging werken.

Cuvelier «En dat is maar best ook. Ik hoop dat die uitzending van toen nooit meer opduikt (lacht). Ik had het idee om poëzie te vermengen met ‘Duyster’-muziek: ik had Friedl’ Lesage gedichten laten inlezen om die af te spelen in de uitzending. O man, verschrikkelijk. Het resultaat had ik bovendien ‘Woordlust’ gedoopt.»

HUMO Ah ja.

Cuvelier «Dat is exact de reactie die je dan hoort te hebben: ‘Ah ja’, gevolgd door stilte (lacht). Maar zo was ik toen: moeilijk doen en dwepen met Pablo Neruda. Op school waren ze ook niet zo blij met die uitzending: ik zat in het zesde middelbaar en ik had een examen gespijbeld om mee te kunnen doen.»

HUMO Na je middelbaar ben je Woordkunst gaan studeren aan Studio Herman Teirlinck.

Cuvelier «De iets veiliger versie van de befaamde acteeropleiding. Wij zijn nooit naakt moeten gaan.»

HUMO Je hebt geen hardgekookt ei moeten spelen op je toelatingsexamen?

Cuvelier «Nee, en ‘de bloedende stier’ ook niet – blijkbaar een klassieker op die examens. Bij ons was het vooral teksttheater. Ik ben ook afgestudeerd met een theatermonoloog.»

HUMO Welke?

Cuvelier «Eén die ik zelf geschreven had. Nog zoiets waarvan ik hoop dat niemand het zich herinnert (lacht). Het thema was ‘Paradijs’, en ik had een loop station gekocht om op het podium soundscapes te maken. Dat ding staat nu te verkommeren op mijn kamer. Terecht. Nu ik erop terugkijk, besef ik dat ik gewoon niet goed genoeg was. Zo werk ik: in extremen. Of ik ga volledig in iets op, of totaal niet.»


plaats voor rebellie

HUMO Je bent opgegroeid in Ardooie, waar je als hobby’s dwarsfluit en dictie had. Hoe hard werd je daarvoor gepest op school?

Cuvelier «Niet eens! Al mijn vrienden volgden namelijk ook dictie en speelden klarinet. Ik heb die dwarsfluit maar vijf jaar volgehouden: het bleek mijn instrument niet te zijn. Ik ben ermee gestopt voor mijn puberimago eronder kon lijden (lacht).»

HUMO Was dat het culturele leven in Ardooie, de keuze tussen klarinet of dwarsfluit?

Cuvelier «Daar ga ik wijselijk over zwijgen: onlangs zei Laura Lynn op Radio 1 iets negatiefs over Ardooie en ze kreeg de hele gemeente over zich heen. Mij zal dat niet overkomen: mijn moeder heeft me gewaarschuwd (lacht).»

'Ik ben het middelste kind van de redactie: ik val tussen het ge-YOLO van de jongste generatie en de ernst van de dertigers ''

HUMO Je beide grootvaders waren boeren. Hebben zij iets doorgegeven van hun werkethiek?

Cuvelier «De ene was varkensboer, de andere kweekte groenten. Hun werklust heb ik meegekregen, de groene vingers en de vlotte omgang met dieren helaas niet (lacht).

»Ik heb een gekke relatie met West-Vlaanderen, wat volgens mij geldt voor veel mensen die er opgroeiden en wegtrokken. Toen ik eerst naar Antwerpen en later naar Brussel trok, was dat onmiskenbaar een vlucht. Weg van de kleinheid en de gelijkvormigheid daar, en het gebrek aan opties. Nu hoeft het gelukkig niet meer zo radicaal te zijn. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat ik er nooit meer zal wonen, maar ik ben stilaan in het reine met mijn afkomst. Ik woon erg graag in Brussel, maar ik vind het almaar fijner om terug in Ardooie te komen. Zelfs de mestgeur die er altijd hangt, vind ik nu prettig.»

HUMO Op je 15de heb je een voordrachtwedstrijd gewonnen met een tekst van Hans Teeuwen. Hoe komt een 15-jarige uit Ardooie erbij om een monoloog te brengen waarin met uitgestreken gezicht beweerd wordt dat ‘het ene ras nu eenmaal goed is in leidinggeven en het andere in hardlopen en ritmes’?

Cuvelier (lacht) «Dat was ik al vergeten. Ik vraag me af of ik dat toen allemaal zélf wel snapte. Ik neem aan dat ik dat gekozen had omdat ik Hans Teeuwen geniaal vond – wat ik trouwens nog altijd vind. Je moet weten dat ik al sinds mijn 8ste deelnam aan zulke wedstrijden, en het jaar voordien had Jelle Cleymans gewonnen – ook met een stand-upcomedytekst. ‘Dát is dus het geheim,’ dacht ik. Waarop ik mijn vertrouwde Annie M.G. Schmidt-teksten achterwege liet voor die van Hans Teeuwen. Goede keuze, zo bleek, want het sloeg aan. Misschien was dat publiek stilaan ook wel toe aan iets anders (lacht).»

HUMO Je voorliefde voor wie uit de band durft te springen valt op. Daarnet bewierookte je nog Gunther D, nu Hans Teeuwen.

Cuvelier «Gunther zal het vast fijn vinden dat je hem naast Hans Teeuwen plaatst (lacht). Maar ja, ik hou van relschoppers. Er moeten er niet te veel zijn, maar als ze er zijn, ben ik vaak fan. Zelf voel ik me niet geroepen om die rol op me te nemen, maar ik vind stoorzenders dikwijls een verrijking. Zeker vandaag, nu discussies heel snel op de spits gedreven worden – vaak terecht, soms niet. Dan vind ik het fijn dat er mensen als Gunther zijn, die het aandurven om met alles te lachen. Het mag af en toe wel wat stouter, met wat fellere kleuren in het palet. Hoe zo’n Alex Agnew bijvoorbeeld ‘De zwaarste lijst’ presenteert, en dan vooral de walging waarmee hij de reclame aankondigt (lacht). Erg verfrissend om dat af en toe ook eens te horen op de radio.»

HUMO Is er bij Studio Brussel nog genoeg plaats voor dat rebelse? Vincent Byloo kleurde ook buiten de lijntjes, maar hij werd bedankt voor bewezen diensten.

Cuvelier «Ik weet niet wat daar gespeeld heeft dus ik zal me er ook niet over uitspreken. Al vind ik het wel jammer dat Vincent er niet meer bij is. Die heisa kwam vrij onverwacht, ook voor de meeste mensen bij Studio Brussel. Maar om op je vraag te antwoorden: ondanks alles denk ik dat er bij ons nog altijd plaats is voor wat rebellie.»


rare job

HUMO Je bent vorige maand 26 geworden. Is de beruchte quarterlifecrisis al komen aankloppen?

Cuvelier «Die heb ik al achter de rug, denk ik. Niet op de allesverlammende manier waarvan je soms hoort, maar het voorbije jaar was wel een kantelmoment. Mijn job was niet meer gloednieuw, ik besefte plots dat er heel wat verantwoordelijkheden bijgekomen waren, ik was verhuisd naar Brussel... En ik combineerde ‘Zender’ met een functie op de muziekredactie van Studio Brussel, waar we de selectie maken van welke muziek op antenne gaat en welke niet. Heel leuk, een zender mee richting mogen geven. Maar ook heel vermoeiend. Ik ben een paar keer mezelf tegengekomen, omdat ik beide functies té goed wou doen. Ik kampte met een soort perfectionisme dat mettertijd in de weg ging lopen. Angst voor middelmaat eigenlijk: het idee dat ik matig werk zou leveren, vond ik verschrikkelijk. Toen moest ik even op de rem gaan staan om uit te dokteren wie ik nu precies was en wat ik wilde.»

'Toen ik wegging uit West-Vlaanderen, was dat onmiskenbaar een vlucht. Maar intussen ga ik er graag terug. Zelfs de mestgeur vind ik nu prettig'

HUMO En? Ben je er nu helemaal uit wie je bent?

Cuvelier «Nu doe je het klinken alsof ik in een bootje de Mekong ben gaan afdobberen, ‘op zoek naar mezelf’ (lacht). Dat heb ik dus niet gedaan: het is vanzelf gaan liggen. Die neiging om te snel te flippen ben ik wat verloren. Daarom blijf ik die uitspraak van dat muzikale behang zo vaak herhalen: het helpt om alles te relativeren. Het heeft ook iets navelstaarderigs hè, zo aan jezelf twijfelen? Terwijl het au fond maar weinig uitmaakt wie je dénkt dat je bent. Wie heeft er ook nood aan nog een verwaande twintiger die denkt dat de evenaar door haar navel loopt?

»Aan de andere kant mag je ook niet onderschatten wat voor rare job het is, op de radio komen. Muzikaal behang of niet: je vliegt niet bepaald onder de radar, dus doet je imago er op een manier wel degelijk toe. Een boekhouder heeft cijfers om mee te werken, maar radiopresentatoren moeten het met hun persoonlijkheid doen. Ik ken een paar mensen op de radio die voor zichzelf een fiche hebben gemaakt, waarop ze in een paar kernwoorden hebben samengevat hoe ze willen overkomen. Daar proberen ze zich dan naar te gedragen. Wat een eng idee: je hebt toch geen vat op hoe je overkomt bij mensen? Je bent toch geen blok klei die je kan boetseren?»

HUMO De maakbare presentator!

Cuvelier «Wie weet, misschien ben ik wel een domme gans omdat ik het niet doe. Maar ik geloof in elk geval niet dat je jezelf kan vormen naar een paar hashtags. Je hebt een paar basisingrediënten, je persoonlijkheid, en daar moet je het volgens mij mee doen.»

HUMO Sociale media hebben een extra dimensie gegeven aan radio maken. Wringt die nieuwe kant soms?

Cuvelier «Ik probeer het te zien als een verlengstuk. Ja, het is een vorm van navelstaarderij. Maar uiteindelijk is het ook maar een mooie foto met een leuk tekstje erbij. Ik haal soms meer voldoening uit iets dat het online goed doet dan uit een goeie uitzending. Dat meen ik. Online is je impact groter dan op de radio, dat kun je niet ontkennen.»

HUMO Is dat niet vooral erg jammer voor de radio?

Cuvelier «Misschien wel. Maar het is ook niet verwonderlijk. Het maakt onze job een stuk breder, en daardoor leuker. En als luisteraar krijg je ook een vollediger beeld van de persoon die je hoort.»

HUMO Mocht je toch ooit een fiche over jezelf opstellen, welke kernwoorden zet je er dan op?

Cuvelier «Geen idee. ‘Talig’ is wel een goeie. En ‘Grappig’ wil ik ook wel zijn, maar ja: wie niet? ‘Muziek’ ook. En dan mag ‘Brussel’ er ook wel bij, ook een coole. O ja: en ‘Mestgeur’ natuurlijk. Om mijn roots niet te verloochenen.»

HUMO Ze zullen tevreden zijn in Ardooie.

Cuvelier «Ik hoop het.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234