null Beeld

Jonge Leeuwen: rolstoelgebruiker Cor Van Damme (27) doorkruist Europa

Twaalfduizend kilometer over vijfenvijftig stopplaatsen in bijna twintig landen: de zevenentwintigjarige Cor Van Damme weet in grote lijnen wat hem te wachten staat wanneer hij zaterdag de sleutel van zijn Mercedes Sprinter omdraait en de road trip van zijn leven aanvat. En toch zou de rit weleens hobbeliger kunnen uitvallen dan verwacht.

Tom Pardoen

Want Cor - in de tang van een ongeneeslijke spierziekte - is rolstoelgebruiker. Zijn wagentje is weliswaar elektrisch, state of the art, en zijn Mercedes-busje tot de laatste bout getuned om aan zijn behoeften te voldoen, maar de omzwervingen van hem en zijn assistent/kameraad Dankwart zullen hen naar windstreken voeren waar de emancipatie van mensen met een handicap nog in de kinderschoenen staat. Laat staan dat de publieke ruimte er aan hun mogelijkheden is aangepast.

Het schrikt Cor niet af: als we hem spreken aan de rand van een zeilvijver in de buurt van Gent, doet hij zijn plannen uit de doeken met een onpeilbaar optimisme – een levendig elan waar velen een punt aan kunnen zuigen. Of zoals hij zijn missie zelf omschrijft op zijn website breakingboundaries.eu: 'Due to my disability I can’t take one step. So be it, let’s move on.'

Tijdens zijn odyssee wil Cor zo veel mogelijk ervaringen uitwisselen met jongeren als hij, en ze tegelijkertijd ook tonen dat het kán, zelfstandig en avontuurlijk leven met een handicap: 'Medelijden begrijp ik niet.'

Maar eerst is wat uitleg bij het beroerd moeilijke woord 'bekkengordeldystrofie'op zijn plaats.

HUMO Dystrofie: dat betekent volgens mij dat je spieren afsterven.

Cor Van Damme (knikt) «De spiercellen kwijnen weg, en er komt bindweefsel in de plaats. Maar dat is niet elastisch: je kan het gewoonweg niet gebruiken, waardoor je kracht verliest. De ziekte treft sommige spieren meer dan andere, zoals de naam doet vermoeden, maar uiteindelijk zullen ze er wel allemaal last van krijgen. En ook de organen.

»Het is een erfelijke ziekte: mijn broer Nickias en mijn zus Rein hebben het ook, mijn tweede zus Helena niet. Mijn ouders zijn zelf ook niet ziek, maar ze dragen wel allebei het gen. Ze hebben mekaar toevallig getroffen en hebben de ziekte zo overgedragen. Een kans van één op tweehonderdduizend. Of veertigduizend of zo.»

HUMO Brute pech.

Cor «Ja, maar daar sta ik niet bij stil. Het had veel slechter kunnen zijn: ik had ook doodgereden kunnen zijn. Je moet vooruit, hè?»

HUMO Ik lees dat de ziekte zich niet altijd op hetzelfde moment manifesteert: wanneer zijn de symptomen bij jou zichtbaar geworden?

Cor «In de lagere school. Ik was heel sportief, voetbalde graag. Maar tijdens de turnles kon ik niet mee met de rest: ik liep gewoon niet hard genoeg. Op zich is dat niet zo vreemd, maar Nickias en Rein hadden hetzelfde, en toen is de leerkracht lichamelijke opvoeding naar mijn ouders gestapt: 'Er is iets mis met die klein mannen. 'Het rare is: Helena liep óók trager. Kopieergedrag, denk ik, uit solidariteit. In ons gezin is zij de uitzondering, wij zijn de regel.

»We zijn dan bij de ene dokter na de andere geweest, jaren aan een stuk. Eerst in Gent, en uiteindelijk zijn we in Leuven bij de juiste dokter beland, een kinderarts gespecialiseerd in neurologische ziekten. Na veel bloedonderzoeken wisten we eindelijk wat er aan de hand was. Ik was acht toen de diagnose werd gesteld, Rein was toen al elf of twaalf.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234