Jonge Leeuwen: Sammy Mahdi (28), voorzitter van Jong CD&V

Damn, nu bekomen, feesten en knallen!!!’ Zijn eerste tweet nadat hij tot voorzitter van Jong CD&V was verkozen, typeert hem. Sammy Mahdi staat met beide voeten in 2017: een kind van een Vlaamse moeder en een Irakese vader, meertalig, hoogopgeleid én een doener.

'Er zullen altijd mensen zijn die ons 'bruine apen' noemen, maar de meesten zijn van goede wil'

Sammy Mahdi zit nog maar twee jaar in de politiek, maar volgens zijn cv is hij intussen al ex-parlementair medewerker, ex-voorzitter van de Molenbeekse afdeling van CD&V, columnist én nationaal voorzitter van Jong CD&V. En nu dus ook kandidaat in ‘De slimste mens ter wereld’.

HUMO Je jeugdheld Jean-Luc Dehaene heeft altijd geweigerd om mee te doen. Waarom heb jij wel toegezegd?

Sammy Mahdi «Het is simpel: ik zeg altijd op alles ja. Zo ga ik door het leven: ik tuimel overal in.»

HUMO De Britse komiek Danny Wallace zei ooit een jaar lang ‘Yes, man!’ op elk voorstel dat men hem deed: hij hield er honderden verhalen en een geweldig boek aan over.

Mahdi «Bij mij was het geen bewuste keuze, ik denk dat ik altijd zo ben geweest. Ik heb geen seconde getwijfeld toen ze me vroegen voor de cafétesten. Ik dacht dat het plezant kon worden, en dat ik toch nooit het programma zou halen: ik wilde best als vulling dienen (lacht). Toen ze me toch voor het programma vroegen, heb ik langer moeten nadenken. Een halve seconde. Omdat ‘De slimste mens’ toch wel erg big en belangrijk is. Ik heb dat vorige week na de aankondiging gemerkt op Facebook: de respons is véél groter dan wanneer ik een column schrijf. Dat was slikken, want zo’n column spruit voort uit mijn engagement en mijn innige overtuigingen.»

HUMO Ben je een quizzer?

Mahdi «Nee. En het probleem is dat de verwachtingen bij politici hoger zijn dan bij societyfiguren. Mensen gaan ervan uit dat je op alle vragen over actualiteit en geschiedenis een antwoord hebt. Dat zal bij mij niet het geval zijn. Bovendien presteer ik niet onder druk: mijn hersenen slaan dan op tilt. Ik moet kunnen nadenken, ik kan er niet zomaar iets uitflappen. Mijn karakter staat haaks op hoe een quiz werkt. En zeker ‘De slimste mens’, want ik ben ook niet ad rem. Maar ik heb me wel voorgenomen om me te amuseren.»

HUMO Het kan een springplank zijn voor je carrière.

Mahdi «Dat is al gebeurd bij anderen, ja. Maar minstens evenveel politici zijn roemloos ten onder gegaan bij hun eerste deelname. Ik hou er rekening mee dat ik tot de categorie kanonnenvlees behoor. Daar heb ik vrede mee: ik fantaseer vooralsnog niet over de mythische kaap van twaalf deelnames.»

HUMO Je bent een halve Irakees, maar ik denk dat je toch een spervuur van Marokkanenmoppen mag verwachten.

Mahdi «O, maar die maak ik zelf óók: ik zal lustig meedoen. Bovendien heb ik jaren in Molenbeek gewoond en ben ik nu naar Vilvoorde verhuisd: ik ben een onuitputtelijke bron van leedvermaak (lacht).»

HUMO Je bent nu al even voorzitter van de CD&V-jongeren: is dat ook het gevolg van dat dwangmatig ja zeggen?

Mahdi «Absoluut. Ik was psychologie beginnen te studeren aan de VUB, en na een halfjaar vroeg iemand mij: ‘Waarom studeer jij geen politieke wetenschappen? Je mengt je in elk debat en je hebt over alles een mening.’ Ik dacht: ‘Eigenlijk heeft hij gelijk.’ En ik ben politieke en sociale wetenschappen gaan doen. Na drie jaar moest ik een stageplaats zoeken en ben ik stommelings bij het Comité van de Regio’s terechtgekomen. Nog later moest ik solliciteren voor een échte job en stootte ik – weer toevallig – op een vacature van CD&V. Daar werd ik net niet aangenomen, maar mijn cv bleef er hangen en een jaar later werd ik parlementair medewerker. Twee jaar geleden had ik het geluk om gecoöpteerd te worden in het Nationaal Bureau van de jongeren: ze hadden een Brusselaar nodig (lacht). Zo gaat het altijd bij mij: ik rol van het ene in het andere.»

HUMO Als je over alles een uitgesproken mening hebt, was je als kind toch al een politicus in de dop?

Mahdi «Nee. Op straat en in de klas klaagde ik wel, maar als ze kandidaten voor de leerlingenraad zochten, ging ik sjotten. Ik vond mezelf niet mondig en sterk genoeg. Ik ben altijd verlegen geweest: als ik een spreekbeurt moest geven, deed ik onnozel om de druk af te houden.»

HUMO Danny Wallace belandde tijdens zijn ja-jaar in een Amsterdamse darkroom. Ben jij ooit op bijzondere plekken terechtgekomen?

Mahdi «In ‘De zevende dag’: net iets minder kinky (lacht). Ik had een opiniestuk geschreven over onverdoofd slachten en plots kreeg ik telefoon: of ik wilde meedoen met een debat? Ik had dat nog nooit gedaan, zelfs niet als student, maar ik moest mijn credo trouw blijven en ik heb ja gezegd. Twee dagen buikkrampen, de nacht voordien geen oog dichtgedaan. Ik ben té perfectionistisch ingesteld. Ik herbekijk ook nooit programma’s waarin ik te gast ben geweest: ik zou elk woord overanalyseren.»

HUMO Je was geen haantje-de-voorste, maar wel een pestkop. Dat biechtte je op in een moedig opiniestuk over jongeren en psychische problemen.

Mahdi «Op de lagere school was ik een strever, ik deed er alles aan om rekenkampioen te worden en haalde de beste punten van de klas. Maar ik was inderdaad ook een pestkop. In de derde kleuterklas was ik van school veranderd: ik was plots de ‘vuile bruine’ van de klas. En ‘Sammy Salami’. Ik herinner me dat ik een manier zocht om me te verweren en dat ik er niks beter op vond dan zelf een pester te worden. Later ben ik rustiger geworden, maar verschillende mensen zijn me komen zeggen dat ze door mij niet graag naar school gingen: dat heeft me echt geraakt. Ik zal dat nooit vergeten: zo onschuldig is het allemaal niet.»


Dubbelleven

HUMO Als ik het wel heb, was je eerst werknemer van CD&V en dan pas militant?

Mahdi «Ja. Maar ik had altijd al voeling met de partij.»

HUMO Dat mag je toelichten.

Mahdi «Ik heb altijd naar ‘Het journaal’ gekeken, ook als kind. Als mijn moeder naar een spelprogramma wilde kijken, zeurde ik tot ze toch naar het nieuws zapte. En op mijn 10de heb ik alle berichtgeving over de verkiezingen van dat jaar gevolgd. Ik had een zwak voor Jean-Luc Dehaene

HUMO Dat mag je zéker toelichten.

Mahdi «Hij was mijn politieke voorbeeld. Je moet het maar doen: met zijn stijl en manier van spreken een 10-jarige overtuigen. Dehaene was een gewone volksmens, allesbehalve hautain, en hij straalde daadkracht uit: ‘Die wil ik als leider van mijn land.’»

HUMO Een Brusselse ket van 10 met een voorkeur voor de stijfdeftige CD&V en de onbehouwen Jean-Luc Dehaene. In het Spaans hebben ze daar een woord voor: viejoven, oud geboren.

Mahdi «Misschien wel, ja (grijnst). Maar de partij zat me als gegoten omdat ze nooit de controverse opzoekt, en altijd oplossingen probeert te vinden door te blijven spreken met mensen.»

HUMO Controverse is toch iets wat jonge mensen aanspreekt?

Mahdi «Mij niet. Misschien heeft het ermee te maken dat ik uit een gemengd gezin kom. Als iemand iets zegt over ‘de Belgen’ of ‘de Arabieren’, voel ik me altijd aangesproken: ‘Jullie hebben het wel over mijn moeder of mijn vader, hè.’ Ik voel mij niet op mijn gemak bij te markante meningen, ik gedij beter bij nuances.»

HUMO Sprak je met je vrienden over CD&V?

Mahdi «Nee, dat interesseerde hen niet. Met mijn vrienden deed ik onnozel, speelde ik voetbal en PlayStation. Als ik alleen was, las ik boeken en dacht ik na over de politiek en de maatschappij. Op dat vlak leidde ik een dubbelleven.»

HUMO Jean-Luc Dehaene was een voorbeeld. Wie van de huidige generatie kopstukken is dat ook?

Mahdi «Gemakkelijk: Koen Geens. Iemand à la Dehaene: die man is zó verstandig. Als je in één ruimte bent met Koen Geens, dan is het: kijken en luisteren. Hij kan over alles meepraten, met humor, tegelijk luchtig en geraffineerd.»

HUMO Tot twee jaar geleden wist je omzeggens niets over CD&V, intussen ben je jongerenvoorzitter: moet je nog vaak je weg zoeken in de structuren van de partij?

Mahdi (blaast) «Provinciale besturen. Regio’s. Lokale afdelingen. Ik kende daar niets van, maar stilaan begin ik mijn weg te vinden. Mijn aparte achtergrond is goed omdat ik alles met een onbevangen blik bekijk. Het argument ‘We doen het zo omdat we het al jaren zo doen’ wil ik niet horen. Mijn allereerste vergadering ging over de deelname van de partij aan de Gay Pride. Bij CD&V was het de gewoonte dat de jongeren de organisatie daarvan voor hun rekening namen. Maar het is 2017: CD&V moet daar als partij as such vertegenwoordigd worden. Ik heb gezegd: ‘Als de partij het niet doet, doen wij ook niets. Zij moeten maar met de negatieve publiciteit leven.’ De partij is gelukkig al een eind geëvolueerd, waarschijnlijk zijn wij de partij met de grootste holebigemeenschap.»

HUMO Zijn er nog dingen die je verbaasd hebben?

Mahdi «Dat alles veel minder georganiseerd is dan het lijkt. Van buitenaf lijkt het alsof Wouter Beke achter een gigantisch strategobord zit en weloverwogen pionnen verschuift. Dat is niet zo. Als ik met vrienden praat, gaan die ervan uit dat alles met een reden gebeurt. Soms worden er weleens één-tweetjes afgesproken, maar veel minder dan ik dacht: er komt veel toeval en improvisatie bij kijken. Of dat een goede of een slechte zaak is, weet ik niet.»

'De nieuwe generatie heeft zin om mee te werken aan verandering. Ze blijft niet hangen in een discours over 'het systeem dat tegen ons is''

HUMO De generatie Dehaene heeft vier decennia op het beleid gewogen. Kijk jij soms al zo ver vooruit?

Mahdi «Mijn perspectief is voorlopig bescheidener: de verkiezingen van 2018 en 2019. Ik wil ervoor zorgen dat er zoveel mogelijk jongeren goede plaatsen krijgen op de lijsten. We hebben de belofte gekregen dat overal een jongere een plaats in de top drie krijgt. Daarnaast wil ik op inhoudelijk vlak zoveel mogelijk van onze ideeën in de teksten van het congres van 2019 krijgen.»

HUMO Een goede traditie: de jongerenafdeling die op een congres iets gewaagdere standpunten door de strot van het establishment ramt.

Mahdi (lacht) «Ja, dat hebben we altijd gedaan. De vorige keer heeft het congres beslist dat herfederaliseren geen taboe meer mag zijn. Dankzij ons, ook al lag dat moeilijk voor de oudere generatie.»

HUMO Als je op je 10de al fan van Jean-Luc Dehaene bent, dan kan het niet anders dan…

Mahdi «...dat je zelf ooit premier wilt worden? Ik ben een perfectionist en ik doe niets onvoorbereid, maar over mijn eigen carrière heb ik nog nooit planmatig gedacht: daar of daar wil ik eindigen. Als de gelegenheid zich ooit voordoet: waarom niet? Ik ben altijd heel trots als ik iets voor mijn land kan doen. Bij Jong CD&V kan ik het beleid al beïnvloeden, maar als ik dat nog méér kan: heel graag. Maar voor hetzelfde geld krijg ik in 2019 op mijn doos en is het gedaan met mij. Ik weet niet wat een verkiezingsnederlaag met mensen doet, ik heb geen voorbeelden want ik kom niet uit een politieke familie.»

HUMO Je bent enkele weken geleden van Molenbeek naar Vilvoorde verhuisd. In de comedyserie ‘Generatie B’ dreigde het personage van Zouzou Ben Chikha tegen één van zijn werknemers: ‘Pas op, of ik stuur je naar onze afdeling in Vilvoorde.’

Mahdi (lacht) «Ik kan formeel bevestigen dat ik vrijwillig ben verhuisd. Maar ik ga er niet over zeveren: ik heb de vraag gekregen en ik heb ja gezegd. Ik heb wel getwijfeld omdat ik 100 procent een ket ben, een geboren en getogen Brusselaar. En ook al ligt er maar 10 kilometer kanaal tussen Molenbeek en Vilvoorde, het zijn wel gescheiden werelden. Al komt daar stilaan verandering in: er broeit wat langs het kanaal. Oud industrieel erfgoed wordt aangewend op een manier die erg 2017 is. Bovendien kan ik me voorstellen dat ik hier ooit een huis met een tuin zal hebben: iets wat in Brussel niet mogelijk is, tenzij je de lotto wint. Om al die redenen heb ik ja gezegd.»

HUMO Heeft er ook een electorale berekening meegespeeld in de verhuizing?

Mahdi «Het is me niet om de postjes te doen, maar ik begrijp de vraag. Ik doe natuurlijk aan politiek om zoveel mogelijk mensen te overtuigen. En in Brussel zit je gevangen in een taalgemeenschap. Ik ben tweetalig, ik spreek Frans met mijn vader en Nederlands met mijn moeder, maar het merendeel van mijn vrienden kent CD&V niet eens: ‘C’est quoi?’ Dan zeg ik: ‘Zoals de CDH, maar iets rechtser.’ Dat is frustrerend: je probeert mensen te overtuigen met een verhaal over een betere samenleving, maar alleen al omdat ze een andere taal spreken, voelen mensen zich niet aangesproken door je ideeën.»

HUMO De postjes in Vilvoorde zijn wel een pak duurder. Schrijver Joost Vandecasteele beweert dat één rondje in café De Monk volstaat om als Vlaming verkozen te worden in Brussel.

Mahdi «Het ís een gekke situatie: in Brussel vecht je met een klein groepje mensen voor de stemmen van een klein groepje mensen. Dat is een zoektocht. Van deur tot deur gaan is geen optie, want negen op de tien keer doet een Franstalige de deur open. In die zin is Vilvoorde veel makkelijker: iedere voorbijganger op straat is een potentiële kiezer.»


Rolmodellen

HUMO Je bent de vrucht van een gemengd huwelijk. Je moeder is een Vlaamse Brusselse, je vader een Irakees.

Mahdi «Ja, als het weer eens over de islam gaat, bellen ze mij (lacht). Mijn vader is een politieke vluchteling. Hij is hier hotelmanagement komen studeren en is verliefd geworden op mijn moeder. Toen hij na dat jaar terugkeerde naar Irak, hielden ze contact per telefoon. Mijn moeder is al die tijd blijven huilen: ‘Kom toch terug.’ Uiteindelijk is hij ook teruggekeerd, vlak vóór de Eerste Golfoorlog, want hij zag mijn moeder graag en wilde absoluut met haar trouwen. Mijn oma zag dat niet zitten: ze heeft zelfs nog in de kerk zitten huilen.

»Na het huwelijk heeft mijn vader zijn land en familie jaren niet gezien – het regime beschouwde hem als een overloper – maar nu gaat hij elk jaar op bezoek. Hij komt altijd gedegouteerd terug. Als hij vertelt over zijn jeugd, gaat het over pintjes, minirokjes en discotheken. Maar dat land bestaat niet meer, niets is nog hetzelfde. Zelfs zijn familie niet: een oorlog verandert mensen.»

HUMO Een katholieke moeder, een moslimvader: je bent opgegroeid in een synthese van twee totaal verschillende werelden.

Mahdi «Mensen spreken mij daar vaak op aan: ‘Hoe ging dat dan?’ Tijdens mijn jeugd heb ik daar geen seconde bij stilgestaan, het was voor mij evident dat twee mensen uit een ander land, elk met hun eigen achtergrond, elkaar graag kunnen zien en samen kinderen kunnen opvoeden. Zelfs vandaag is het voor mij evident dat ik gedoopt én besneden ben.»

HUMO Dat geen van je ouders fanatiek religieus is, helpt wellicht.

Mahdi «Vooral dat ze mij en elkaar niets hebben opgedrongen. Mijn vader drinkt alcohol, bidt niet en doet niet mee aan de ramadan, maar ik ken geen betere moslim dan hij. De islam draait voor hem maar rond één ding: een goed mens zijn. Mijn moeder beschouwt zichzelf als katholiek, maar ze zit niet elke dag in de kerk. Mijn ouders hebben altijd gezegd dat ik mijn eigen keuzes moest maken: ‘Op je 18de doe je wat je wilt.’ Daarom mocht ik mijn communie niet doen of deelnemen aan de ramadan: ze hadden het gevoel dat ze me zo in een definitieve richting zouden duwen. Niet leuk, want al mijn vrienden deden wél hun communie. Ze waren mooi gekleed en kregen cadeautjes. Ik werd alleen geduld als toeschouwer, achteraan in de kerk: ‘Verdomme, ik wil dat ook.’ (lacht)»

'De verwachtingen van de allochtone gemeenschap zijn hoog, maar ik wil van niemand de woordvoerder zijn.'

HUMO Je bent ongetwijfeld bekend met de verscheurdheid van de tweedegeneratiemigrant: doet die zich meer of minder gevoelen bij een kind uit een gemengd huwelijk?

Mahdi «Minder, denk ik. Ik heb nooit een identiteitscrisis gehad, ik heb nooit moeten kiezen tussen Irak en België omdat mijn ouders die twee werelden altijd probleemloos hebben verzoend. Ik heb die vanzelfsprekendheid geërfd: ik ben trots op mijn Belgische identiteitskaart, maar ook op mijn Iraakse roots. Natuurlijk brengen buitenstaanders je soms aan het twijfelen. Zoals toen ik als jobstudent in de Lunch Garden de saladbar bijvulde, en tien oude mékes over mijn bol aaiden: ‘Amai, gij spreekt mooi Nederlands. Vanwaar komt gij?’ Ik zei dan altijd: ‘Van Watermaal-Bosvoorde.’ Ik kan er nu wel om lachen, maar als je dat blíjft horen, ga je jezelf afvragen: ‘Hoor ik hier wel?’»

HUMO Wanneer kreeg je voor het eerst te maken met racisme?

Mahdi «Toen ik 12 was en onderweg naar de voetbalclub een man kruiste. Ik zal zijn blik nooit vergeten: hij zag mij, een kind van 12, en hij verstarde van angst. Hij dook zo snel als hij kon in zijn auto. Iedereen met een kleurtje heeft dat soort verhalen. Op zomerkampen vroegen ze me of ik mij misschien niet genoeg had gewassen. Maar het ging in alle richtingen: op een voetbalkamp waar vooral Franstalige kinderen zaten, was ik le sale flamand en heb ik óók huilend naar huis gebeld. Later waren er de skinheads. Watermaal-Bosvoorde is le beau quartier, maar nergens in Brussel zijn er meer sociale woningen. Sommige pleintjes waren het terrein van skinheadbendes, met hun pitbulls en Lonsdale-sweaters. We bleven daar weg omdat we wisten dat ze ons anders kapot zouden maken, enkel en alleen omdat we een kleurtje hadden.»

HUMO Je schrijft in je columns haast badinerend over de lukrake politiecontroles die jou en je vrienden te beurt vielen. Hoe relativeer je dat wanneer je 16 bent, en kwaad op de wereld?

Mahdi «Dat lukte aardig omdat mijn vader me heeft geleerd dat ik het recht niet heb om kwaad te zijn. Hij heeft Saddam Hoessein meegemaakt, in een tijd dat je voor een afwijkende mening van een gebouw werd gegooid. Als ik in scholen ga spreken, leg ik aan jongeren met een kleur uit wat hij me op het hart heeft gedrukt: dat er altijd mensen zullen zijn die ons ‘bruine apen’ noemen, maar dat de meesten van goede wil zijn. En dat er genoeg bedrijven zijn die actief op zoek gaan naar diversiteit, omdat ze weten dat ze daar beter van worden.»

HUMO Hoe reageren die studenten dan?

Mahdi «Meestal positief. De nieuwe generatie is mondig en heeft zin om mee te werken aan verandering: dat is het verschil. Ze blijven niet – zoals Dyab Abou Jahjah – hangen in een discours over ‘het systeem dat tegen ons is’. Er zijn problemen met het systeem, maar het is niet door en door rot. Als je leeft volgens je eigen idealen, maakt het niet uit wat een paar enkelingen zeggen. Relativering is de sleutel tot een gelukkig leven. Sommigen van mijn vrienden zijn wél verzuurd geraakt en hebben alle vertrouwen in de samenleving verloren. Dat heeft met karakter en opvoeding te maken, maar ook met toeval. Als je tijdens een moeilijke fase in je leven op een charismatische figuur botst die je vervolgens uitlegt dat iedereen tegen je is, duurt het niet lang voor je met een steen in de hand voor het commissariaat staat: ‘Fuck the police.’»

HUMO In ‘Hallo, witte mensen’ toont de Nederlandse publiciste Anousha Nzume dat veel blanken zich nog altijd niet bewust zijn van hun white privilege.

Mahdi «Die privileges bestaan, maar ik hoed me ervoor om één groep mensen te viseren. Je mag niet de indruk wekken dat blanke heteroseksuele mannen de oorzaak van alle problemen zijn. De systeemfouten moeten we er samen uit krijgen.»


Tsjeef

HUMO Een paar weken geleden kwam je op Twitter in het vizier van ene ‘Hoegin’. Zijn account is intussen verwijderd, maar hij – burgerlijk ingenieur, Vlaming en voor het werk in Scandinavië – postte een foto van één van de terroristen van Barcelona, met eronder de suggestie dat die net zo goed Jong CD&V-voorzitter had kunnen zijn.

Mahdi «Ik ben er een nacht niet goed van geweest. De moed zonk me in de schoenen. Ik las in een interview met Bart Schols dat hij eigenlijk wil dat iedereen goed over hem denkt. Ik heb hetzelfde: ik wil niet dat mensen denken dat ik geradicaliseerd ben, of een terrorist. Zelfs niet zo iemand als die Hoegin. Ik ben daar oprecht van aangedaan: ‘Waarom zeg je zoiets over mij?’ Daarom heb ik de dag erna gereageerd. Via Facebook, want voor wat mij van het hart moest, had ik meer dan 140 tekens nodig.»

'Ik ben gedoopt én besneden: dat is voor mij evident. Ik heb nooit een identiteitscrisis gehad. Ik heb nooit moeten kiezen tussen België en Irak'

HUMO Wat doe je eigenlijk nog op Twitter?

Mahdi «Ik haat Twitter. Het heeft niets meer met de echte wereld te maken: ik gok dat er over vijf jaar meer bots – computergestuurde nepaccounts – dan echte mensen elkaar voor rotte vis zitten uit te schelden. Het is afschuwelijk, maar als politicus kun je niet anders dan meedoen. En voor elke tweet die ik verstuur, verstuur ik er tien níét, omdat ik denk: ‘Laat maar zo, het is de moeite niet.’ Ze zeggen vaak dat de toon op de sociale media scherp is door de anonimiteit, maar steeds vaker zie ik mensen met naam en toenaam schelden, alle schaamte en fatsoen voorbij.»

HUMO Rechtse types als Hoegin associëren jou met terrorisme, maar vanuit allochtone hoek krijg je soms het verwijt een allochtoon te zijn die zich al te makkelijk naar het blanke establishment plooit.

Mahdi «Als je genuanceerd over integratie spreekt, krijg je van alle kanten kritiek. Ook van figuren als Abou Jahjah. De verwachtingen van de allochtone gemeenschap zijn hoog: ze zitten met een ei en vestigen hun hoop op politici met een migratieachtergrond om daarvan verlost te worden. Zo word je woordvoerder van een gemeenschap, tegen wil en dank: ik wíl van niemand de woordvoerder zijn. Men raadt mij soms af om stelling te nemen omdat ik die of die tegen mij in het harnas kan jagen, maar dat trek ik me niet aan. Als het de samenleving dient, doe ik het gewoon. Ik vind inburgering een verhaal van rechten en plichten. Ik ben bijvoorbeeld tegen quota: ik hoef geen stoel die voor mij is gereserveerd omdat ik de juiste kleur heb. Ook al begrijp ik dat quota op korte termijn voor een omslag kunnen zorgen.»

HUMO Je lacht zelf graag met de oude CVP-gewoonte van ‘enerzijds, anderzijds’. Ironisch genoeg is de genuanceerde benadering van integratie nu een bijna radicaal standpunt.

Mahdi «Ik kende dat ‘enerzijds, anderzijds’ niet tot ik bij de partij kwam: het is een running joke tijdens vergaderingen. Het woord tsjeef kende ik ook niet, maar intussen hebben we met de jongeren wel truien gemaakt waar het in trotse letters op staat. Die ‘enerzijds, anderzijds’-benadering ligt me wel. Het is eigen aan de partij: als er een probleem met de gezondheidszorg is, zullen wij eerst met alle betrokkenen praten in plaats van ons blindelings door een ideologie of een dogma te laten leiden. Zo kom je vanzelf bij een genuanceerd verhaal.»

HUMO Dat eeuwige geweifel tussen standpunten heeft ook te maken met de verschillende geledingen binnen de standenpartij die CD&V is. Ik ga ervan uit dat jij geen Boerenbond-achtergrond hebt.

Mahdi (lacht) «Nee. De standen spelen nog altijd mee, maar ik merk er niet veel van. Ik heb nog nooit hoeven te kiezen en ik zal dat ook niet doen. Misschien krijg ik daar ooit spijt van, maar dat zien we dan wel. Ik ben trouwens te rechts voor beweging.net (het oude ACW, red.) en te links voor Unizo. Ik ben vóór een sterke sociale zekerheid, maar die mag geen hangmat worden. Ik vind het dus niet slecht dat de hoogte van de werkloosheidsuitkeringen afneemt met de tijd.»

'Op zomer­kampen vroegen ze me of ik mij misschien niet genoeg had gewassen.'


Schijngeluk

HUMO Tijd voor een slotvraag. Eén die u als jongerenvoorzitter vast kunt beantwoorden: is het een moeilijke tijd om jong te zijn?

Mahdi (gedecideerd) «Bijzonder moeilijk. Ik heb de indruk dat mijn leeftijdsgenoten het erg zwaar hebben. De meeste Belgen worden rijk geboren en krijgen veel kansen: ze weten dat ze veel kunnen bereiken en dat ze dat zelf in handen hebben. Maar falen is ook altijd mogelijk, en dat besef weegt zwaar op jonge schouders. Iedere keuze voelt als een definitieve keuze. Vrijheid is goed, maar de druk die eruit voortvloeit, is verpletterend. Het aantal burn-outs was nooit zo hoog, net als het pillengebruik, en de wachtkamers van de psychologen zitten vol.»

HUMO Een verzwarende factor waar we al over spraken, zijn de sociale media.

Mahdi «Ik ben dit jaar niet op reis geweest: ik had geen geld omdat ik moest verhuizen. Terwijl ik thuis zat, zag ik op Instagram de spectaculairste vakantiefoto’s passeren. Met gefilterde foto’s wekken mensen de indruk van een perfect leven. Het is moeilijk om daartegen op te boksen, want het echte leven is allesbehalve perfect. Achter zo’n Instagrampagina gaat volgens mij heel wat eenzaamheid schuil, want dat ze ’s avonds alleen in een grauw appartementje zitten, posten mensen niet. Dat schijngeluk is een val waar veel mensen in trappen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234