Jonge Leeuwen: Thomas Blondelle (29), operazanger

2011 is ongetwijfeld een markant jaar voor tenor Thomas Blondelle, die ook musicoloog is: hij werd namelijk tweede op de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang. Nooit heeft een andere Belg het beter gedaan in deze discipline van het internationaal befaamde concours.

Het volledige interview leest u in Humo 3712 van dinsdag 25 oktober 2011. Hieronder vindt u een fragment uit het artikel.

HUMO Met het oog op dit interview-, heb ik je gevraagd in welke muziek je je ziel nog het best weerspiegeld ziet. Zullen we dat lijstje van vier muziekstukken en een vreemde eend even overlopen? Om te beginnen:


1. MAHLER, Ich bin der Welt abhanden gekommen

HUMO Wat een donker lied.

Blondelle «Eigenlijk zie ik mezelf nog het liefst als een soort muzikale clown; er zijn veel frivole rollen voor tenoren, maar er zijn er ook die bloedserieus zijn. Als ik zo'n ernstige partituur doorneem, ga ik vooreerst op zoek naar een mogelijkheid tot humor, naar het humoristische storinkje in de ernst, de bananenschil, de tache de beauté in de muziek. Laat ik zeggen dat ik naar het komische neig, maar dat betekent niet dat ik geen voeling heb met depressie. Mijn luchtigheid moet gestoeld zijn op ernst, vind ik. Mahler heeft de diepste ellende meegemaakt: hij verloor een aantal kinderen. Zijn symfonieën zijn altijd een combinatie van bijna fanfare-achtige luchtigheid en afgrondelijk leed. Die duistere diepte zit in 'Ich bin der Welt abhanden gekommen': ik heb nog geen harde klappen gekregen van het leven, ik heb nog niet de juiste levenservaring om sommige zware rollen te zingen, maar ik merk dat ik op dat punt toch al aan het veranderen ben: toen ik 'Pulp fiction' voor het eerst zag liet ik mij van het begin tot het einde door de flitsende dialogen overbluffen, maar laatst zag ik die film opnieuw en dit keer sneed de uitzichtloosheid, de wanhoop die van die film afslaat me bijna de adem af. Ik kan begrijpen en aanvoelen dat 'Ich bin der Welt abhanden gekommen' op een navrante manier de existentiële leegte weergeeft, en de zanglijn ís verlatenheid. Er is niemand die dit kan zingen zonder halverwege vol te schieten, tenzij misschien Fischer-Diskau. Ik had het in mijn hoofd gehaald om dit lied op de finale van de Elisabethwedstrijd te zingen, maar gelukkig heb ik tijdig ingezien dat ik er nog de juiste levenservaring voor miste.»

Tekst: http://www.recmusic.org/lieder/get_text.html?TextId=14000


OFFENBACH, 'La belle Hélène'

in de enscenering van Laurent Pelly (Théâtre du Chatelet, Parijs 2000)

Blondelle «Offenbach wordt meestal als zeer lichte kost afgedaan, zo van: c'est sympa en verder niets, maar zijn werk wordt daardoor gigantisch onderschat. Die opéras bouffes van Offenbach gaan ook over klassieke cultuur en mythologie, maar hij durft er eindeloos de draak mee te steken, en regisseur Laurent Pelly heeft dat extreem doorgetrokken. Daar vind ik mezelf in terug: je moet al veel van iets houden om het te willen parodiëren. Er moet om te beginnen dus al veel liefde voor het origineel in zitten.»


LEHAR, 'Freunde das Leben ist lebenswert'

uit: Giuditta

HUMO Dit is echt wel het lied van de onbegrijpelijk blije eikel: operette, het kan niet anders.

Blondelle «O ja, maar wat kun je daar eigenlijk op tegen hebben? Operette is vandaag de dag het meest verkeerd begrepen genre, denk ik. Hoe komt dat? Omdat we het nog altijd associëren met dames tussen de vijftig en de tachtig, die naar matineevoorstellingen komen, en zich daarna aan Javanais en Wienermelange te goed doen in een tearoom? Alvorens ze op sterk water worden gezet. In Duitsland rekenen ze tegenwoordig op een harde manier af met die reputatie: ze zetten operettes als 'Die lustige Witwe' en 'Die Fledermaus' om in Aktionstheater: bloed! Lichaamssappen! Modder! Naakte figuranten! De zoetelijke kitsch die nu eenmaal in operette zit - de liefhebbers komen voor die kitsch - wordt door het tegenovergestelde vervangen. Ik ben daar geen voorstander van. Je moet de operette wel proberen te moderniseren, maar heel veel eigentijdse regisseurs en zangers hebben de inspiratie noch de durf om iets moois te brengen dat er toch niet oubollig uitziet. Drie jaar geleden heb ik 'Wiener Blut', de operette aller operettes, in Wenen gezongen, de hoofdstad van het genre: ook dat is scary voor een Belg, want hadden ze me daar zelfs op het geringste buitenlandse accent betrapt, dan hadden ze mij zonder pardon neergesabeld, meteen. Maar Der Standard schreef: 'Als een Belgische tenor de Weense operettetoon zo goed weet te treffen, dan moeten we hier wel in een multiculturele samenleving leven.'»

tekst: http://www.andreas-praefcke.de/wunderlich/discography/txtgiudi.htm


WAGNER, Eindscène uit Das Rheingold

Blondelle «Ik heb net in 'Das Rheingold' gestaan in Berlijn: twee en een half uur per avond - ook voor óns is dat lang. Ik heb dat stuk uit die eindscène vorige week nog gezongen: weer muziek waarbij je moet oppassen voor je eigen ontroering. Dat stuk stijgt me als het ware naar de keel. Uiteraard is deze opera in veel opzichten zwaar - Germaanse mythologie! De godenwereld! - maar ook hier zitten humoristische momenten in: het is allemaal larger than life, te groot naar menselijke normen, maar tegelijk ook zeer menselijk. Die muziek is nog steeds een mokerslag - wat moet ze dan al niet geweest zijn rond 1850? Hij gebruikt het orkest als een soort synthesizer. Ik heb Wagner eigenlijk nog niet zo heel lang geleden 'ontdekt'. Ik hield van belcanto, van Verdi, Puccini, Rossini - het verteerbare werk - en vijf, zes jaar geleden heb ik me voor het eerst aan Wagner gewaagd: opera's zonder aria's, één lange vertelling met een stroom van muziek eronder. Dat was bijna een schok voor mij, maar tegelijk dacht ik: 'Zo kan het ook.' Veel muziekliefhebbers verloochenen belcanto als ze Wagner eenmaal hebben omhelsd, maar dat heb ik dan weer niet gedaan.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234