null Beeld

Jonge Leeuwen: Tita Heldenbergh (16), dochter van Johan Heldenbergh en Chinouk Van Baelen (19), dochter van Dana Winner

‘Ik heb al meegemaakt dat leerkrachten een handtekening van mijn mama kwamen vragen.’

'Vroeger moest je je meten met het mooiste meisje van het dorp; vandaag ga je de concurrentie aan met de hele wereld. De druk is enorm'

HUMO Stonden jullie meteen te popelen om mee te doen?

CHINOUK VAN BAELEN «Ik had wel wat schrik voor dat kamperen: ik had nog nooit in een tent geslapen. Als mama en ik op reis gaan, dan is het op hotel en met alle comfort.»

TITA HELDENBERGH «Echt kamperen kon je het niet noemen, hè.»

VAN BAELEN «Da’s waar. Het was meer glamping dan camping (lacht).»

HELDENBERGH «We hadden bedden, douches en wc’s. Dat is wat anders dan de hudo – de put in de grond die dienstdoet als toilet – die ik gewoon ben op scoutskamp.

»Ik heb even getwijfeld of ik wilde meedoen, omdat ‘Jong geweld’ rond kinderen van BV’s draait. Ik voel me geen BV-kind, ik ben gewoon Tita. Ik vind het irritant als vrienden over mij zeggen: ‘Weet je van wie zij de dochter is?’»

VAN BAELEN «Vervelend, hè. Ik zeg dat nooit zelf, anderen zeggen het altijd in mijn plaats. Dat BV-aspect deed me eerst ook twijfelen. Ik was bang dat ze ons zouden neerzetten als kutkinderen (lacht). Die vrees bleek gelukkig onterecht.»

HUMO Zorgde jullie bekende afkomst voor een band?

VAN BAELEN «Ja. De eerste die ik leerde kennen, was Obi (zoon van Sabine Appelmans, red.). We zijn meteen beginnen praten en we zijn niet meer gestopt. Dat was met de hele groep zo, het klikte meteen tussen ons zessen.

»Iedereen denkt dat we in een bubbel zijn opgegroeid, omdat onze ouders bekend zijn. Het tegendeel is waar: we zijn sneller uit onze bubbel gehaald dan andere kinderen. Omdat we groot geworden zijn in de spotlights, zijn we sneller ondergedompeld in de volwassen wereld.»

HELDENBERGH «Mij lijkt het soms dat ik al meer gezien heb dan mijn leeftijdsgenoten, dat ik meer weet van de wereld en van de politiek. (Tegen Chinouk) Ik heb het gevoel dat jij dat ook hebt.»

VAN BAELEN «Mijn mama nam me vaak mee naar optredens. Een groot deel van mijn kindertijd bracht ik door tussen volwassenen. Tot mijn 15de hield ik me zelden bezig met leeftijdsgenoten, maar vooral met mensen die ouder waren. Nog altijd kan ik betere gesprekken voeren met mensen die ouder zijn.»

undefined

null Beeld

''Op de middelbare school kwam ik elke avond huilend thuis, maar het voorbije jaar aan de unief was het leukste van mijn leven'' Chinouk Van Baelen (rechts)

HUMO Dan moet de middelbare school geen fijne plek geweest zijn voor jou.

VAN BAELEN «Ik vond het er verschrikkelijk. Ik was een buitenbeentje en een eenzaat. Als ze de leerkracht aan het treiteren waren, deed ik nooit mee. Je toont respect en je gedraagt je, zo heeft mijn mama me opgevoed. Ik lette goed op, had altijd mijn vinger in de lucht, maakte mijn huiswerk en ging nooit naar fuiven. Ik had al op mijn 14de een vriendje en spendeerde mijn avonden liever met hem. Ik had het niet nodig om op café te zitten of te roken. Daar maakte ik me natuurlijk niet populair mee bij mijn klasgenoten, maar wel geliefd bij de leerkrachten. En dan was ik ook nog eens de dochter van Dana Winner! Zodra het over muziek of iets creatiefs ging, moest de leerkracht mij hebben: ‘Chinouk, geef jij daar eens je mening over.’ Ik kon wel begrijpen dat de hele klas dacht: ‘Wéér die Chinouk.’»

HELDENBERGH «Daarin verschillen we wel. Ik ben niet zo populair bij leerkrachten, omdat ik in alles té ben: té luid, té aanwezig, té enthousiast. Leerkrachten hebben me nooit leuk gevonden. Vonden ze me wél leuk, dan stelde ik me vragen: komt het misschien door wie mijn ouders zijn?»

VAN BAELEN «Ik heb het zelfs al meegemaakt dat leerkrachten een handtekening van mijn mama kwamen vragen.»

HELDENBERGH «Ik had er nooit bij stilgestaan dat mensen misbruik zouden willen maken van wie mijn ouders zijn, tot ik eens een vriendin had die me om de zoveel tijd vroeg: ‘Kan je papa niks voor mij regelen?’ Toen ik dat eindelijk doorhad, voelde ik me zo’n nietsnut. Alsof ik alleen maar een tussenschakel naar mijn ouders ben. Sindsdien ben ik op mijn hoede.»

VAN BAELEN «Als ik iemand leer kennen, krijg ik na een tijdje soms te horen: ‘Eigenlijk ben jij wél een toffe.’ Dan lijken ze heel verbaasd. Kun je je voorstellen met wat voor vooroordelen ze rondlopen over mij! Het is alsof ik nooit van nul kan beginnen als ik iemand ontmoet; ik begin altijd onder nul, ergens bij min vijf. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik een dikke muur rond me heb opgetrokken. Ik wil niet dat iemand zomaar in mijn wereld kan komen en kritiek kan uiten. Ik hoef ook geen hordes vriendinnen die alleen maar iets willen meepikken van het goeie en intussen roddelen over mij. Ik heb liever één goeie vriendin, aan wie ik me echt kan hechten.»

HELDENBERGH «Ik ben nooit gepest, maar het had wel gekund: ik was een makkelijke schietschijf. Niet alleen door mijn bekende ouders, maar ook omdat ik me nogal speciaal kleedde. Ze hadden me daarop kunnen pakken, maar dat heeft niemand ooit gedaan. Eén keer heb ik een venijnige opmerking gekregen. Ik stond iets te presenteren op school – ik ben nu eenmaal een podiumbeest – en een meisje zei: ‘Dat kind van die BV denkt weer dat ze zich alles kan permitteren.’ Ik dacht: waarom mag ik niet doen wat ik wil? Ik vind dit gewoon leuk.»


Kaarsrecht gebit

HUMO De jongeren die jullie ontmoeten in ‘Jong geweld’ moeten ook opboksen tegen vooroordelen.

HELDENBERGH «Het was bij momenten best heftig. Wij waren daar om het verhaal van die jongeren te horen en de vooroordelen over hen te ontkrachten, maar we kwamen natuurlijk zélf aanzetten met onze vooroordelen. Vooral in de psychiatrische kliniek had ik schrik om mensen te beledigen door onbedoeld foute of gemene dingen te zeggen. Maar die stress verdween meteen toen ik er binnenkwam: die mensen waren zo leuk.»

VAN BAELEN «Ik vond het verbazend hoe normaal iedereen er was. Ik had ook niet verwacht dat ze zo open zouden zijn: van alle jongeren die we ontmoetten, deelden zij het snelst hun verhaal met ons.

»Ik leerde er een meisje kennen, Julie, met wie ik het heel goed kon vinden. Wij zouden echt vriendinnen kunnen worden. Terwijl ze toch heel erge dingen heeft meegemaakt: ze is mishandeld door haar stiefvader. Veel van die jongeren zijn getekend voor het leven door iets waar ze zelf geen vat op hebben, iets wat hen is aangedaan door volwassenen. Hoe moet Julie zich ooit nog comfortabel voelen bij mannen?»

HELDENBERGH «Ik heb er een sessie tekentherapie bijgewoond. De opdracht was: teken jouw wereld. Len (zoon van Günther Neefs, red.), Hebe (dochter van Peter Van de Veire, red.) en ik tekenden een fleurige en kleurrijke wereld, maar de tekeningen van de anderen waren donker en somber. Dat contrast was confronterend. Ik besefte heel goed: er had maar één ding verkeerd moeten gaan in mijn opvoeding en ik had ook in zo’n sombere wereld kunnen zitten.»

'Dat nieuwe gezin van mijn papa voelt zo vreemd: zij hebben hun geluk gevonden met twee nieuwe kinderen en ik hoor daar niet bij'

HUMO Dat is precies wat de programmamakers voor ogen hadden: jullie uit je fleurige bestaan halen en confronteren met een veel somberdere realiteit.

HELDENBERGH «Het was een realitycheck, ja.»

VAN BAELEN «Voor mij had het dat nog meer mogen zijn. Sinds ik rechten studeer, ben ik gaan nadenken over de rechten van de mens, en hoe het moet zijn als je bijvoorbeeld opgroeit in extreme armoede. Ook dat wil ik eens van dichtbij zien.»

HELDENBERGH «Ik denk dat ze bewust gekozen hebben voor plekken die niet ál te ver van onze leefwereld af staan.

»Ik kon het heel goed vinden met alle mensen van het Zeepreventorium. Eén meisje vertelde me hoe ze altijd op hetzelfde vooroordeel botst: ‘Jij bent te zwaar omdat je te veel eet en niet wil sporten.’ Maar ze had hele erge dingen meegemaakt: ze was haar papa verloren. Omdat ze met die emoties geen blijf wist, begon ze steeds meer te eten. We moeten oog hebben voor ieders verhaal en mogen niet zo snel oordelen.»

HUMO Elke jongere die in het Zeepreventorium zit, heeft serieuze deuken in zijn of haar zelfbeeld. Hebben jullie daar last van?

HELDENBERGH «Ik heb niet zo’n grote deuk als zij, maar ik herkende het wel. Ik ben blij met hoe ik eruitzie, maar ik ben niet superslank. Net als elk meisje worstel ik weleens met mijn lichaam. Als ík me al zo voel, hoe moeilijk moet het dan niet zijn voor hen?»

VAN BAELEN «Vandaag hoef je maar op Instagram te kijken en je ziet de mooiste meisjes: slank, gebruind, in bikini, met mooie borsten. Vroeger moest je je meten met het mooiste meisje van het dorp, vandaag ga je de concurrentie aan met de hele wereld. De druk is enorm. Toen mijn mama me eens stond op te wachten aan de universiteit, viel het haar ook op: ‘De jeugd van vandaag ziet er zó goed uit!’ Bij mij op de universiteit zie je geen sloddervossen. Iedereen kleedt zich mooi, draagt make-up, en ze hebben allemaal een beugel gehad, dus hun tanden staan kaarsrecht.»

HELDENBERGH «De mijne niet! Ik heb spleetjes ertussen (lacht).

»Maar het klopt wel: jongens willen alleen slanke meisjes met grote borsten. In je puberteit begin je onvermijdelijk ook te streven naar dat ideaalbeeld. Voldoe je er niet aan, dan knaagt dat aan je.»

VAN BAELEN (trots) «Nu klink je zo volwassen, Tita.»

HUMO Zouden jullie jezelf ooit zo hard laten gaan dat alleen een verblijf in het Zeepreventorium nog helpt?

HELDENBERGH «Ik hoop echt van niet.»

VAN BAELEN «Mijn mama zou dat niet toelaten. Als ik weer eens pizza eet, mag ik het horen: ‘Je moet letten op wat je eet!’»

HELDENBERGH «Mijn mama doet dat ook. Niet leuk.»

VAN BAELEN «Maar ik vind het ook wel goed dat ze dat doet. Liever dat, dan in een gezin leven waar je alleen maar vettige kost voorgeschoteld krijgt. Probeer die gewoonte later nog maar eens af te leren.»

HELDENBERGH «Ik let niet zo hard op wat ik eet, maar ik probeer wel veel te bewegen. Ik kom snel bij, maar als ik veel beweeg, vliegen de kilo’s er ook weer af. Na het kamp van ‘Jong geweld’ ben ik meteen op scoutskamp vertrokken. Ik ben toen heel veel afgevallen, maar na een week niks doen thuis was het er allemaal weer bij. Ik heb een tijdje gefitnest, maar dat hield ik niet vol. Zo saai.»

VAN BAELEN «Onlangs stond ik me in de fitnessclub te pletter te zweten op zo’n crosstrainer, met naast me een bloedmooi meisje dat tegen 100 per uur aan het trainen was, terwijl ze er piekfijn bleef uitzien. Opeens kwam haar nóg perfectere vriendje binnen en begonnen ze hartstochtelijk te kussen, terwijl zij nog steeds moeiteloos stond te trappen. Toen dacht ik: ‘Da-haag, I’m out.’»

HUMO Is dat de standaard die jullie moeten halen?

HELDENBERGH «Absoluut. Mijn hele school is lid van de fitnessclub. Dan denk ik: ‘Huh?’ Toen mijn mama mijn leeftijd had, ging niemand fitnessen. Of joggen! Lopen zonder doel: ik snap daar niks van. Ik wil liever iets competitiefs doen, zoals rugby. Maar dat zagen ze thuis niet zitten.»

VAN BAELEN «Joggen zou me nog wel liggen, maar mijn mama heeft liever niet dat ik in mijn eentje langs de straten loop.»

HUMO Jij bent toch heel mager?

VAN BAELEN «Ik heb gewoon geluk, denk ik. Ooit zal dat wel in mijn nadeel gaan werken, omdat ik geen gezonde eetgewoontes heb. Ik vergeet vaak te eten.»

HELDENBERGH «Echt? Ik eet de hele dag door.

»Het probleem is: het schoonheidsideaal van vandaag is onbereikbaar. Iedereen wil dikke borsten en ronde billen, maar wel een dunne taille. Dat krijg je alleen voor elkaar door je borsten te laten opspuiten.»

VAN BAELEN «Dat zou ik graag ooit laten doen. Niet om aantrekkelijker te zijn voor mannen, maar voor mezelf. Ik heb grote borsten altijd mooi gevonden en ik wil niet mijn hele leven een push-upbeha dragen om dat effect te krijgen. Maar mama zegt nee.»

'Ik wil mensen helpen die het extreem slecht hebben: kinderen in Afrika, oorlogsslachtoffers. Ik wil zo graag dingen veranderen'

HUMO Ze lijkt me nochtans niet gekant tegen wat plastisch opsmukwerk.

VAN BAELEN «Botox vindt ze oké, maar dat is nog iets anders dan onder het mes gaan. Ik vind er niks mis mee. Tegenwoordig kun je iets laten aanpassen als je er niet tevreden over bent. Dat is toch positief?»

HELDENBERGH «Ik vind het eng. Iedereen ziet er op den duur zo onnatuurlijk uit. Ik zou zeker nooit iets aan mijn gezicht laten doen. Als je ouder wordt, mag je best zien dat je al wat hebt geleefd.»

VAN BAELEN «Weet je wat ik niet snap? Bilvergrotingen. Straks is die trend voorbij en dan zit je daar met je grote billen. Nee, trends zijn niks voor mij.»

HELDENBERGH «Als mensen me vragen wat ik het mooiste vind aan mezelf, zeg ik altijd: ‘Mijn sproetjes.’ Ik ben er zó blij mee.»

VAN BAELEN «Bij mij zijn het mijn ogen. They get me into trouble (lacht). Ik kan soms uitdagend kijken zonder dat ik het zelf in de gaten heb.»


Beetje ambitieus

HUMO Wat willen jullie later worden?

HELDENBERGH «Als ik zou mogen kiezen, dan wil ik mensen helpen die het extreem slecht hebben: kinderen in Afrika, oorlogsslachtoffers. Ik wil zo graag dingen veranderen. Of neem nu het klimaat: daar gaat het vreselijk slecht mee, maar met kleine aanpassingen aan ons gedrag kunnen we nog voor een ommekeer zorgen. Mensen weten dat niet en ik wil hen daar bewust van maken. Hoe? Dat weet ik nog niet.»

HUMO Je bent dus een idealist.

HELDENBERGH «Sowieso. Mensen waarschuwen me voortdurend: ‘Jij gaat er te veel van uit dat alles wel zal lukken, als we maar een beetje moeite doen.’ Maar ik kán gewoon niet anders: ik geloof daar rotsvast in. Mijn ouders zijn ook nogal idealistisch, maar ik ben nog extremer.»

VAN BAELEN «Ik ben heel blij met mijn rechtenstudies. De middelbare school was traumatisch – ik kwam elke avond huilend thuis – maar het voorbije jaar aan de unief was het leukste van mijn leven. Het was alsof ik opnieuw kon beginnen: niemand in de aula wist wie mijn mama was, en ze behandelden me normaal. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik niet bij min vijf moest starten. Ik hoop nu maar dat ‘Jong geweld’ daar niets aan verandert.»

HELDENBERGH «Ik ben niet zo’n goeie student. Toen ik naar de middelbare school ging, kreeg ik het advies dat ik maar beter naar de technische school kon gaan: ‘ASO is te hoog gegrepen voor jou.’ Maar ik ben koppig, dus ben ik toch Latijn-wiskunde gaan volgen en dat doe ik nog steeds. Ik kan geen van beide goed, maar ik ben wel altijd geslaagd en dat is wat telt. Ik heb eruit geleerd nooit te luisteren naar mensen die je in een hokje willen stoppen.»

VAN BAELEN «Ik ben nu ‘The Subtle Art of Not Giving a Fuck’ van Mark Manson aan het lezen, over hoe we allemaal een glamoureuze job willen waar we met de helikopter naartoe vliegen terwijl ons Instagram-waardig lief ons staat uit te wuiven met het perfecte kind op de arm: ik snap wel dat iedereen dat wilt, maar ik vraag me af of die lat niet te hoog ligt.»

HELDENBERGH «Beetje ambitieus, lijkt me.»

undefined

null Beeld

''Mijn hele school is lid van de fitnessclub. Dan denk ik: 'Huh?' Toen mijn mama mijn leeftijd had, ging niemand fitnessen'' Tita Heldenbergh (links)

VAN BAELEN «Mijn mama legt ook veel druk op me. Ik moet slagen voor de examens, anders is het niet goed genoeg.»

HELDENBERGH «Mijn ouders kijken minder naar mijn punten. ‘Tita let niet op en maakt haar huiswerk niet’: de commentaar op mijn rapport vinden ze belangrijker. Ik moet wel slagen, maar een 6 is ook oké.»

VAN BAELEN «Ja, maar voor de maatschappij is een 6 op 10 gewoon niet genoeg meer. Je cijfer moet zo hoog mogelijk liggen, anders gaan er nu al deuren voor je dicht. Als je rechten studeert zoals ik, moet je cv er nog vóór je bent afgestudeerd al uitzien om van achterover te vallen. Ik zou nu zomerstages en vrijwilligerswerk moeten doen om me te onderscheiden van de rest. Ligt er geen job op je te wachten als je afstudeert, dan heb je een probleem.»

HUMO Niet moeilijk dat een burn-out dan al op je 24ste om de hoek kan komen loeren.

VAN BAELEN «Daar denk ik vaak aan. Het is constant chaos in mijn hoofd.»

HUMO Tita, jij maakte al van dichtbij mee wat een burn-out met een mens doet, toen je papa er één kreeg.

HELDENBERGH «Als kind voel je natuurlijk wel wanneer iemand ongelukkig is: mijn papa kookte minder graag, at meer ongezonde dingen, zat vaker te niksen, tokkelde niet meer op zijn instrumenten. Toch heeft hij zijn burn-out heel goed weten te verstoppen voor mij en mijn broers. Hij wilde niet dat we zouden merken hoe slecht hij zich wel voelde. Eigenlijk ben ik daar wel blij om: een andere ouder zou zijn burn-out misschien hebben uitgewerkt op de kinderen. Dat heeft hij nooit gedaan. We waren ook nog jong: ik was 13 en mijn broers zaten in de lagere school.»

HUMO Een kind houdt onvoorwaardelijk van zijn ouders, ook als die door zo’n vreselijke fase gaan.

HELDENBERGH «Ik had toen wel het gevoel dat ik liever tegen hem moest zijn, dat het hem zou helpen. Gewoon door hem de liefde te geven die hij zo hard nodig had, konden mijn broers en ik hem opmonteren. Maar we hebben nooit echt afgezien van zijn burn-out.

»Ook van de scheiding zijn we nooit de dupe geweest. Mijn ouders hebben dat heel goed gedaan.»

HUMO Ouders kunnen wel hun best doen om de kinderen buiten de scheiding te houden, maar vaak draait het toch anders uit.

HELDENBERGH «Mijn ouders zijn altijd blijven praten met elkaar. Dat was handig, omdat wij het dan niet hoefden te doen: ‘Zeg maar tegen je papa dat...’ Ze hebben ons ook uitgelegd waarom ze uit elkaar gingen. Niet in detail, maar over de grote lijnen hebben ze wel openlijk gesproken. Ze hebben er altijd op gehamerd dat de scheiding niks met ons te maken had. Mijn papa heeft nadien wel een paar dingen met zijn nieuwe vriendin wat onhandig aangepakt, maar over het algemeen was alles heel duidelijk. Da’s belangrijk bij een scheiding: er moet structuur zijn, elke week op hetzelfde moment wisselen en ouders die goede afspraken maken over wie wanneer waarheen wordt gebracht. Het heeft mijn broers en mij op slag een pak zelfstandiger gemaakt.

»Ik had het in het begin wel heel moeilijk met de vriendin van mijn papa. Ik had het gevoel dat niet alleen mijn mama werd vervangen, maar ook ik. Ik was altijd het enige meisje geweest, en dus het prinsesje van mijn papa. Toen kwam er opeens een nieuwe vrouw bij, die ook nog eens heel jong was – het leeftijdsverschil tussen Fien (Mombaerts, red.) en mij is kleiner dan tussen haar en mijn papa. Toen werd zij de prinses: dat was even lastig, maar ik ben wel blij dat mijn papa iemand heeft gevonden met wie hij heel gelukkig is. Ze zijn onlangs getrouwd en het was een mooi feest, met allemaal vrienden. De band tussen mij en Fien zal altijd wel een beetje moeilijk blijven, maar ik heb het gevoel dat we er ons op dit moment allebei hebben bij neergelegd.»

VAN BAELEN «Dat van die jongere vrouw herken ik: mijn papa is na de scheiding ook hertrouwd met iemand die jonger is. Bij hen zijn er dan ook nog eens twee kinderen bijgekomen. Voor mij was dat een hele aanpassing. In het begin stond ik niet zo stil bij die scheiding – ik was pas 5 toen ze uit elkaar gingen. Daarna ben ik tot mijn 12de enig kind gebleven, tot er opeens die aankondiging kwam. Ik had het niet zien aankomen – mijn papa was niet meer van de jongsten. Ik vond het raar. Soms nog.»

HUMO Je mama heeft intussen ook al lang een nieuwe partner. Vond je hem een indringer?

VAN BAELEN «Het verschil tussen een man en een vrouw is dat een vrouw altijd haar kinderen op de eerste plaats zal zetten. Bij een man komt de partner op de eerste plaats. Ik snap het ook wel: een man zal vaker water bij de wijn moeten doen, anders krijgt hij het misschien aan de stok met zijn nieuwe vriendin.»

HELDENBERGH «Bij mijn papa is het anders: bij hem is het meer een gedeelde eerste plaats.

»Mijn papa en Fien willen ook nog graag een baby. (Tegen Chinouk) Maar mijn papa is dus écht al oud, hè. Tegen de tijd dat die baby mijn leeftijd heeft, is hij misschien al 70.»

VAN BAELEN «Ik heb niet zo’n sterke band met mijn halfzusje en -broertje. Ooit wil ik wel graag een rol spelen in hun leven, maar op dit moment is het moeilijk om die band op te bouwen: ik ben met mijn studies bezig en we wonen niet bij elkaar in de buurt.»

HUMO Maakt zo’n scheiding je sterker?

VAN BAELEN «Sowieso. Er komten stiefouders bij in je leven en daar botst het weleens mee. Daar leer je veel van.»

HELDENBERGH «Ik weet niet of het mij sterker heeft gemaakt, maar ik ben het wel eens met Chinouk: je leert je aanpassen aan mensen die je aanvankelijk niet per se leuk vindt.»

VAN BAELEN «Ik mis mijn gezin wel, al heb ik geen idee hoe het voelde. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit met mama en papa samen aan tafel heb gezeten. Daarom voelt dat nieuwe gezin van mijn papa zo vreemd: zij hebben hun geluk gevonden met twee nieuwe kinderen en ik hoor daar niet bij. Het voelt toch alsof me iets afgenomen is.»

HELDENBERGH «Misschien heeft het ermee te maken dat jij enig kind bent. Niet dat ik altijd zo veel heb aan mijn broers, maar we zijn wel met z’n drieën: wij vallen niet zo makkelijk uit te sluiten. Plus: wij zijn heel luide kinderen. We gaan sowieso met een pak aandacht lopen (lacht).

»Ik herinner me wél nog hoe het was toen papa en mama samen waren. Dat heb ik een tijdje gemist. Soms mis ik het nog, maar je moet je aanpassen. Het is nu eenmaal zo. (Haalt haar schouders op) Ik maak later wel mijn eigen gezin.»

VAN BAELEN «Daar kijk ik zo hard naar uit. Ik wil het graag beter doen dan mijn ouders, daar ben ik heel hard mee bezig. Ik wil het ideale plaatje: een eigen huis en dan ’s avonds lekker koken voor mijn man. Mijn vriendinnen denken natuurlijk dat ik zes mannen ga hebben, maar ik hoop echt dat mijn droom niet in het water valt. Dat zou ik heel jammer vinden.»

HELDENBERGH «Ik heb net het omgekeerde: ik vind het moeilijk om veel tijd te spenderen bij dezelfde persoon. Ik raak mensen snel beu. Ik weet ook niet of ik eigen kinderen wil. Misschien eentje, maar de rest adopteer ik wel. Het idee om je hele leven met één iemand samen te blijven vind ik wel mooi, maar of het haalbaar is, dat weet ik niet.»

VAN BAELEN «Voor mij mag het morgen al zijn: verloven, trouwen... Mijn mama zegt dat ik in een sprookjeswereld leef: ‘Chinouk, een huwelijk duurt langer dan die ene dag, hè!’ Maar het gaat me echt niet om die trouwdag. Ik wil ook helemaal geen bombastisch feest, maar iets intiems. Gewoon, iemand die me heel graag ziet.»

HELDENBERGH «Ik wil eerst veel verschillende mensen leren kennen en uitproberen, en dan pas kiezen. Mag dat ook? (lacht) Ik word heel snel verliefd. Ik vind gewoon veel mensen tegelijkertijd leuk. Dat wordt een probleem, dat weet ik nu al (schatert).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234