Jonge Leeuwen: Topspits Tom De Sutter (22), na de gescheurde kruisband

Het kan verkeren: Tom De Sutter was op weg naar de beker, de Olympische Spelen én een buitenlandse topclub, maar eindigde dichter bij huis: 'Ik mag de sofa niet meer uit.'

'Krak,' zei de knie van Tom De Sutter (22) vorige week dinsdag, op een voetbalveld in Koblenz: kruisbanden gescheurd, maanden out. Geen triomfen meer met Cercle, geen toptransfer, geen Olympisch avontuur. Van extase naar bittere ontgoocheling in een fractie van een seconde.

Dit is een interview in twee bedrijven. Het eerste speelt zich af op een vrijdagavond, thuis in Balegem. De Sutter strààlt: hij heeft net bedankt voor een miljoenenbod van een buitenlandse club.

Het tweede bedrijf volgt een paar dagen later, in de catacomben van het Jan Breydelstadion. Terwijl buiten coach Glen De Boeck zijn kern laat zweten, ligt De Sutter op een massagetafel in de kleedkamer van Cercle Brugge, zuignapjes met natte sponjes op zijn knie: elektrostimulatie om de spierkracht op peil te houden tot hij geopereerd wordt.

HUMO Zes maanden out, hoe is het kunnen gebeuren?

Tom De Sutter «Ik vroeg de bal diep, en op het moment dat ik hem wil aannemen probeert een Duitse verdediger me te tacklen. Ik sprong en toen ik neerkwam, voelde ik een explosie in mijn knie: ik wist direct dat het serieus was.

»Na de match dacht ik nog dat ik na een weekje of twee, drie rust wel opnieuw zou kunnen spelen. Maar toen ik woensdag het verdict hoorde in het ziekenhuis van Brugge, was ik er niet goed van. Zes maanden, zei de dokter. Zes maanden! Zo verschrikkelijk lang. (tegen de kinesist) Geert, hoe lang mag ik niks doen?»

Geert Leys «Je moet toch rekenen dat je na de operatie vier maanden stil moet blijven. Het gevaarlijkste moment ligt een maand of drie na de ingreep: dan is het knieligament op z'n zwakst. Je voelt je goed, maar wanneer je de knie belast, scheurt de kruisband opnieuw. En dan begin je weer van nul. Pas na vier maanden mag je opnieuw aan je conditie beginnen te werken: lopen, fietsen, zwemmen. Nog eens twee maanden later ben je klaar om te voetballen.»

De Sutter «De eerste schok heb ik al gehad. Niet bij de dokter, maar tien minuten later: toen ik buitenkwam, drong het slechte nieuws pas écht door. Ik moest even gaan zitten. Alles werd zwart. Dat gevoel is weg: ik weet waar ik voor sta en ik zie het zitten om aan de revalidatie te beginnen.

»De moeilijkste momenten moeten natuurlijk nog komen. Nu krijg ik van heel veel mensen schouderklopjes en sms'jes, maar als ik het straks - alleen thuis of in de fitnesszaal - moeilijk krijg, op wie moet ik dan rekenen? Dan zullen mijn vriendin en mijn ouders me erdoor moeten sleuren.

»Anderzijds: het is maar een gescheurde kruisband. Ze moeten mijn been nog niet amputeren, hé. En dood ga ik er ook niet van.»

HUMO Glen De Boeck vertelde dat je in tranen het verhaal was komen doen op zijn bureau.

De Sutter «Ik had pas beslist dat ik het seizoen bij Cercle zou uitmaken, zelfs met dat waanzinnige bod uit het buitenland. En nu moet ik de ploeg en de trainer in de steek laten: dat is het ergste. Maar ik ben er zeker van dat Cercle even goede resultaten zal halen, en dat er wel iemand anders de goals zal maken.

»Het gevaar komt bij ons van iedereen: Gombami, Iachtchouk, Boi, De Smet. Iedereen heeft een goeie pass in de voeten, en kan het afmaken voor de goal. Dat is onze sterkte. Ik was een belangrijke pion in dat raderwerk, maar ik ben niet onmisbaar.

»Ik wil zoveel mogelijk bij de groep blijven - het gevoel van die vriendengroep wil ik niet missen. Gelukkig maar dat ik nièt vertrokken ben naar het buitenland: als ik dan toch moet revalideren: liever thuis dan bij een vreemde club.»

HUMO Als het te lang goed gaat, voelen topsporters zich daar altijd ongemakkelijk bij. Vraag maar aan Sven Nys of Justine Henin: het is voor hen altijd wachten op de eerste nederlaag.

De Sutter «Het ging inderdaad allemaal te goed: het succes met Cercle, de aanbiedingen uit het buitenland, mijn eerste selectie voor de Rode Duivels, de Olympische Spelen die eraan kwamen.

»Weet je, ik heb een ritueel: voor een match ga ik altijd even apart zitten, met mijn truitje in de handen, en dan spreek ik mezelf toe. 'Zorg dat je je niet blesseert,' zeg ik altijd. Want dat was mijn grootste angst: een blessure oplopen en daardoor niet meer kunnen voetballen. Het is bijgeloof, maar misschien heb ik dat vorige week dinsdag niet met genoeg overtuiging gezegd?»

(sp & svd)


U vindt het volledige interview met Tom De Sutter in Humo 3519

Cercle Brugge 1-0 Club Brugge: goal van Tom De Sutter

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234