Jonge Leeuwen: Victor Polster (15), de rijzende ster van 'Girl': 'Toen ze me vroegen om een meisje te spelen, dacht ik: zo'n kans krijg ik geen tweede keer.'

Voor de jonge hoofdrolspeler Victor Polster, die in Cannes al de trofee voor Beste Acteerprestatie kreeg, wordt het een drukke herfst.

'Ik sta zo graag op een scène. Het moment dat de adrenaline door je lichaam begint te stromen, is zalig. Dan lééf je even aan 100 per uur'

Als ik hem spreek in zijn ouderlijk huis in Schaarbeek, lijkt Victor Polster nog steeds niet te beseffen hoe ongelofelijk hij de rol van Lara vertolkt. Nochtans heeft regisseur Lukas Dhondt al herhaaldelijk gezegd dat zijn film volkomen in duigen zou zijn gevallen als hij Polster niet had gevonden.

Victor zit in kleermakerszit op de bank, zijn oorkonde uit Cannes staat op de schoorsteenmantel. Voor ik hem de eerste vraag stel, veegt hij met zijn wijsvinger denkbeeldig lang haar achter zijn oor.

HUMO Dat is de beweging waarmee Lara in de film de hele tijd haar lange haar uit haar gezicht haalt.

Victor Polster «Ik wéét het (doet het weer). En ik weet ook dat ik geen lang haar meer heb. Maar ik heb zo lang op die beweging geoefend, dat ze nog steeds in mijn systeem zit.»

HUMO Wat was je eerste reactie toen je hoorde dat je de prestigieuze prijs had gewonnen?

Polster «Ik zei helemaal niks. Mijn moeder vertelde het me aan de telefoon. Lukas had naar haar gebeld omdat hij mij maar niet kon bereiken. Ik was aan het dansen. Na de première was ik meteen weggegaan om terug naar school te kunnen. Er werd al wel gefluisterd dat de film in de prijzen zou vallen, maar dat ik persoonlijk een prijs zou krijgen, daar hadden we totaal niet op gerekend.

»Ik heb de telefoon neergelegd en ik weet nog dat ik besefte dat ik niet meer op tijd terug in Cannes zou raken om de prijs zelf op te halen. Ik heb het nog snel aan mijn beste vriend verteld, die naast me stond, maar daarna heb ik me helemaal afgezonderd om stil te staan bij wat voor onwaarschijnlijks er net gebeurd was. Ik wilde dat ongelofelijke moment zo lang mogelijk vasthouden. Ik voelde zoveel tegelijk, en ik wilde elke seconde proeven van wat ik aan het beleven was.»

[LOGIN_SCREEN]

HUMO Welk ander moment zul je nooit meer vergeten? De staande ovatie na de vertoning in Cannes?

Polster «Dat was indrukwekkend. Maar wat ik écht nooit zal vergeten, is dat Nora Monsecour – het meisje dat heeft meegemaakt wat ik speel – op me afstapte en met tranen in haar ogen zei: ‘Merci.’ Eén woord, maar met dat ene woord had ze zoveel gezegd.»

HUMO Je was op het filmfestival in Cannes te gast in een talkshow. De presentator zei eerlijk dat hij nog nooit had begrepen wat voor mensen transgenders zijn, maar met Lara in ‘Girl’ had hij tot zijn eigen verbazing kunnen meevoelen. Begrijp jij Lara helemaal? Heb jij vooraf met Nora gesproken?

Polster «Ik heb haar ontmoet, maar ik heb met haar alleen over heel gewone dingen gepraat – over dansen, vrienden, zulke dingen.»

HUMO Niet over wat ze allemaal heeft meegemaakt?

Polster «Nee. Ik vond dat niet nodig. Ik wist dat het verhaal voor haar heel pijnlijk is. Ze heeft het erg moeilijk gehad, en ik had geen zin om die ellendige periode bij haar op te rakelen.

»Toen ik zag hoezeer ze van haar stuk was nadat ze ‘Girl’ had gezien, was ik heel blij dat ik er nooit over begonnen ben. Bovendien kende ik haar verhaal. Lukas heeft me verteld hoe haar dansomgeving haar voortdurend ontmoedigde om door te gaan met haar transformatie. Hoe ze haar steeds weer zeiden dat ze als mannelijke danser een topcarrière zou hebben, maar als vrouw nooit ver zou komen. Ze wilde al voor haar operatie een meisje zijn, met hen dansen, zich bij hen omkleden in de kleedkamer. Maar dat mocht ze niet. Niemand begreep dat er voor Nora maar één weg was.»

HUMO Was je zelf onder de indruk toen je jezelf zo overtuigend een meisje zag spelen?

Polster «Neen. Ik was wel onder de indruk toen in Cannes de lichten in de zaal aangingen en ik zag hoe iedereen aangedaan was door de film. Dat ik Lara zo goed speel, zie ik nog steeds niet als mijn eigen verdienste. Ik had geen idee hoe ik het moest doen, dus ik heb van het begin af gewoon heel nauwgezet de instructies van Lukas gevolgd. Hij heeft me bij elke scène stap voor stap bij de hand genomen. De eerste keer dat ik de film zag, zag ik mezelf helemaal niet. Ik zag alleen maar Lara.»

HUMO Waar vind je jezelf wel heel goed in? Wat is je grootste talent?

Polster «Op school zeggen ze dat ik me echt kan overleveren aan wat ik doe als ik dans, dat ik me volledig inleef in het moment. Ik denk dat ik in mijn rol als Lara op den duur ook echt voelde hoe ze niet van zichzelf kon houden, zolang ze haar jongenslichaam had.»

HUMO De film kruipt onder je huid. Terwijl je kijkt, voel je voortdurend de afkeer die Lara heeft van haar jongenslichaam. Vooral tijdens de naaktscènes. Waren die niet moeilijk?

Moeder «Victor is minderjarig, dus voor beelden van de schaamstreek en de edele delen was er een stand-in.»

'Het verschil tussen jongens en meisjes is zich steeds meer aan het opheffen'

HUMO Is dat ook een job?

Vader «Dat vroeg ik me ook af. En ik heb me ook al afgevraagd hoe ze daarvoor castings doen (lacht).»

HUMO Lukas Dhont heeft voor de rol van Lara vijfhonderd jongens en meisjes gezien, die allemaal niet voldeden. Jij kwam auditie doen voor een bijrol. Zowel Lukas Dhont als Sidi Larbi Cherkaoui, die danscoach was voor ‘Girl’, wisten meteen toen ze jou zagen: ‘Hij is het.’ Ze vonden je perfect engelachtig en androgyn. Vind je dat een compliment?

Polster «Ja, absoluut. Hedendaagse dans is heel androgyn. Dus als je in die richting verder wil, zoals ik, is dat alleen maar een voordeel. Alleen in de puur klassieke dans is er nog een strikte scheiding tussen mannen en vrouwen.»

HUMO Maar mannenlichamen moeten toch vooral sterk zijn en ballerina’s in de lucht kunnen gooien – tenminste, dat is wat ik me uit mijn dansperiode herinner. Daarom was ik zo verbaasd dat jij even lenig bent als alle meisjes in de film.

Polster «Veel jongens zijn dat nu, hoor. Ik heb daar niet extra voor moeten oefenen. De danswereld is sterk veranderd. Het verschil tussen jongens en meisjes is zich steeds meer aan het opheffen. Jongens moeten even soepel zijn als meisjes, en meisjes even sterk als jongens.

»Ken je de Göteborg Opera Dance Company? (Toont me een video van een dansvoorstelling op pulserende, soms Aziatisch aandoende muziek, waarin lichamen soms uitgesproken mannelijk en vrouwelijk zijn, maar soms ook niet van elkaar te onderscheiden, red.) Mooi, hè? Toen ik dat de eerste keer zag, dacht ik: dit is zo nieuw! In België heb ik dat gevoel ook bij de voorstellingen van Peeping Tom. Ik zou graag auditie doen in Göteborg. Ik droom ervan bij dat gezelschap te mogen dansen.»


Grand écarts

HUMO Heb je getwijfeld toen ze je vroegen een meisje te spelen?

Polster «Nee. We dachten hier allemaal: zo’n kans krijg je geen tweede keer. Hoeveel films worden er gemaakt met een danser in de hoofdrol?»

Vader «We hadden Lukas al een paar keer ontmoet voor we precies wisten waar de film over ging. Hij is zo oprecht, zo gedreven. Hij is iemand met een missie, die met zijn films boodschappen wil overbrengen die hij bijna levensnoodzakelijk vindt. Dat zie je aan zijn kortfilms. Dat Victor met zo’n bijzonder iemand zou kunnen werken, heeft voor ons de doorslag gegeven.»

HUMO Volgens Victor hebben jullie toch wel even jullie hart vastgehouden toen jullie het scenario hadden gelezen.

Vader «Ja, omdat we niet wisten of de mensen de boodschap van Lucas wel zouden begrijpen.»

Moeder «En of iedereen de film wel goed zou vinden. Dat wil je natuurlijk wel als je kind er de hoofdrol in speelt.

»Ik was ook doodsbang dat hij zich zou blesseren met al die scènes die hij op pointes moest dansen. Zijn voeten zijn zo belangrijk voor zijn danscarrière. Ik vreesde dat hij ze kapot zou maken, en dat zijn toekomst op het spel zou komen te staan. Ik weet wat het is om op de toppen van je tenen te staan. Ik heb zelf lang gedanst – al was ik nooit zo goed als Victor, hè (lacht).»

HUMO Heb je al die zware scènes op pointes echt zelf gedanst?

Polster «Ja. Ik wilde dat absoluut zelf doen. Ik heb dat in drie maanden tijd moeten leren.»

HUMO In zo’n korte tijd? Dat is bijna onmogelijk.

Polster «Ja, normaal moeten je voeten daar langzaam aan wennen, maar die tijd had ik niet. Toch wilde ik het. Ik vond het zo interessant om het te proberen.»

HUMO En?

Polster «Het deed heel veel pijn. De tenen die tot bloedens toe kapot zijn in de film, dat zijn mijn tenen. En dat bloed is echt.»

HUMO Was je zelf niet bang voor onherstelbare blessures?

Polster «Neen. Na al die jaren dans ken ik mijn lichaam door en door. Je leert als danser tot het uiterste te gaan van wat je kunt. Je leert vanzelf te voelen waar je grenzen liggen en wanneer je moet stoppen.»

HUMO Weet je dat Lukas Dhont er als jongetje ook van droomde om danser te worden?

Polster «Ja.»

HUMO Hij durfde dat nooit hardop te zeggen. Hij schaamde zich als puber voor zijn vrouwelijke trekken en begon die te verbergen, om te voldoen aan het heersende beeld van mannelijkheid. Daarom wilde hij absoluut een film maken over hoe heersende normen een tiener kunnen verhinderen zichzelf te zijn. Herken je daar iets van?

Polster «Niet echt. Lukas is tien jaar ouder dan ik. De normen zijn verschoven, denk ik. Jongens moeten niet meer per se voetballen, hoor.»

HUMO Ben je nooit uitgelachen omdat jij danste in plaats van te voetballen?

Polster «Nee. Ik speelde ook voetbal, trouwens. Alleen kon ik er niks van. En op mijn 12de ging ik al naar de balletschool in Antwerpen, waar alle jongens een beetje zoals ik zijn.»

'Victor Polster: 'De tenen die tot bloedens toe kapot zijn in de film, dat zijn mijn tenen. En dat bloed is echt''

HUMO ‘Girl’ gaat over jezelf durven te zijn, wat je omgeving daar ook over denkt. Jij durft dat wel, geloof ik. Je droeg in Cannes bij je smoking een grote, allesbehalve normale strik.

Polster «Ja. Modeontwerpster Agnès B. bood me aan om die te dragen. Ik vond ’m heel geestig. Het was een once in a lifetime experience, hè. Ik vond dat ik dat met die strik wel kracht mocht bijzetten. Ik hou er sowieso wel van me te kleden in stukken die uniek zijn. Daarom zoek ik vaak kleren in tweedehandswinkels.»

HUMO Ben je nooit bang geweest om je te onderscheiden?

Polster «Dat weet ik niet. Op mijn school uit iedereen zichzelf via zijn uiterlijk en zijn kleding. Iedereen ziet er speciaal uit. Door dat ook te doen ben ik me allesbehalve aan het onderscheiden. En op de lagere school kleedde ik me zoals de rest van de jongens, in een polootje en een spijkerbroek.»

HUMO Maar je durft wel op te vallen: in Cannes viel je met veel sier in een grand écart voor het oog van de camera’s en journalisten.

Polster «Dat deed ik omdat sommige mensen niet geloofden dat ik die grand écarts zelf deed. Ik wilde even het tegendeel bewijzen (lacht). En als ik een publiek voor me heb, wakkert dat in mij de drang aan om een show te geven. Daarom sta ik zo graag op een scène. Het moment dat de adrenaline door je lichaam begint te stromen, is zalig. Dan lééf je even aan 100 per uur.»


Geen haast

HUMO Wanneer wist je dat je wilde dansen?

Polster «De dag dat mijn moeder me heeft meegenomen naar een balletschool hier in de buurt.»

Moeder «Ik danste veel met hem toen hij nog een kind was, rock-’n-roll en zo. Daarna zag ik hem altijd door het huis dansen, alleen of met zijn broer en zus. Hij deed niks liever.»

Polster «Zodra ik in de dansschool was geweest, wist ik: ‘Dit wil ik en niks anders.’»

Moeder «Keuzestress heeft Victor nooit gehad. Ik vind het zalig voor hem dat het zo duidelijk is wat hij wil in zijn leven.»

HUMO In de danswereld heerst hevige concurrentie, dat zie je ook in de film. Wat vonden je vrienden van ‘Girl’? Zijn ze niet jaloers?

Polster «Totaal niet.»

Moeder «Het is net zoals in een voetbalteam, gewoon een bende jongens die aan elkaar hangen. Ze vertrekken straks naar hun eindvoorstelling in de Ardennen, waar ze ook samen zullen kamperen.»

HUMO Waar droom je nu van, Victor?

Polster «Ik zou naast het dansen graag nog eens in een film spelen. Maar ik besef dat dat niet eenvoudig zal zijn.»

HUMO Naar het schijnt stromen de scenario’s en de aanbiedingen binnen.

Moeder «Ja, maar we nemen pas beslissingen wanneer de film is uitgekomen. We gaan eerst kijken welke voorstellen er nog komen, om er dan het allerbeste voor Victor uit te kunnen halen.»

Polster «Ik wil heel veel, maar ik heb geen haast.»



‘Girl’ speelt vanaf 17 oktober in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234