Jour de fête

Fransen en humor: als u het ons vraagt toch niet zo'n geslaagd huwelijk als Engelsen en humor, maar voor de geweldige regisseur en acteur Jacques Tati maken we héél graag een uitzondering. Alhoewel: Tati was eigenlijk van Russische oorsprong (zijn echte naam was Tatischeff), en zijn taalloze, visuele humor was universeel.

In 'Jour de fête', zijn eerste maar nog steeds uitermate geestige langspeelfilm uit 1949, speelt Tati de postbode van een wat achtergebleven Frans dorpje. Wanneer tijdens het dorpsfeest een film wordt vertoond over de onwaarschijnlijk efficiënte en snelle Amerikaanse posterijen, besluit de facteur te bewijzen dat hij het met zijn oude fiets de post even snel kan bezorgen, met alle hilarische gevolgen van dien.

Als u na het bekijken van 'Jour de fête' nog veel meer van en over Tati wil ontdekken (en die kans is niet onbestaande): op het Gentse Filmfestival loopt een retrospectieve, en in het Caermersklooster kunt u nog tot 16 januari naar de tentoonstelling 'Jacques Tati: Deux Temps, Trois Mouvements'. - Meneer Tati, u hebt in heel uw carrière amper zes films gemaakt. Is dat niet een beetje raar?

Jacques Tati (in 1975) «Ik maakte een langspeelfilm met een postbode in de hoofdrol, en die bleek enorm goed te lopen. Maar wat kreeg ik na dat succes van 'Jour de fête' van de producenten te horen? 'Tati, je krijgt carte blanche... om nóg een film met die postbode te maken.'

»Terwijl ik net vond dat ik het verhaal van die postbode helemaal verteld had. Ik had ze kunnen maken, hoor: 'Le facteur à Saint-Tropez', 'Le facteur à New York', 'De postbode trouwt'... Maar ik bleef liever constant naar compleet nieuwe dingen zoeken.»

- U hebt miljoenen mensen laten lachen, maar zelf lacht u nooit in uw films, ook niet in 'Jour de fête'.

Tati «Neen, dat laat ik liever aan het publiek over. Als je lacht, vind je jezelf grappig. In komische televisieseries zie je dat vaak, mensen die elkaar enorm grappig blijken te vinden. Afschuwelijk!

»Ik zal je uitleggen hoe echte comedy volgens mij werkt met iets dat de Amerikaanse president Gerald Ford ooit overkwam. Bij een officiële ontvangst kwam hij van de vliegtuigtrap af. Beneden stonden de genodigden en een erewacht klaar, en een militaire kapel maakte muziek. Helaas: net toen hij van de laatste trede wou stappen, struikelde hij.

»Als Buster Keaton zoiets gedaan zou hebben, zouden de mensen gezegd hebben: ach, die hadden we al eens in zijn vorige films gezien. Maar dat het de échte president was die struikelde voor een andere échte president terwijl een échte erewacht klaarstond, dat was enorm grappig. En dat hij ernstig bleef terwijl hij viel, maakte het alleen maar grappiger.

»Maar het aller-, allergrappigste was toch dat toen hij weer rechtgekrabbeld was, hij met een stalen gezicht de hand van een man schudde die totaal niks met de hele ceremonie te maken had. Kijk: dát noem ik nu eens ijzersterke comedy, zie.»

Bekijk een fragment:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234