Joyce Delbaere: 'Die vette slang wil mij kapot!'

‘Hij heeft het aan zijn vrouw opgebiecht, de loser! Hoe stom kunt ge zijn. Ja, het mens had in de gaten dat er van alles niet klopte, dat hij afspraken verzon. En dat hij de laatste tijd vreemd deed. So what?

‘Vreemd dóén is iets anders dan vreemdgáán, Geert!’ zei ik. ‘Dát hadt ge tegen dat mens moeten zeggen. En voor de rest blijven ontkennen tot ze haar eigen gezaag beu werd. Is dat nu zo moeilijk?’

Er was nog iets: een vriendin van zijn vrouw had ons hand in hand zien lopen, in een park. Geert vond dat niet tof, na een halve minuut liet hij mijn hand al los. Maar dat was genoeg voor die ver-klikster.

‘En voor zoiets overgaan tot bekentenissen? Komaan! Is het abnormaal dat een uitgever hand in hand loopt met een schrijfster? Ik denk het niet. Ge hadt kunnen zeggen: ‘Joyce is een uniek talent, maar ze is wat onzeker, dat hebben alle debutanten. Ze zoekt een vaderfiguur binnen de uitgeverswereld. Houvast eigenlijk, en dat heb ik haar geboden. Door haar hand vast te houden.’ Uw vrouw zou dan geantwoord hebben: ‘Dat begrijp ik, ge zijt een goeie en professionele uitgever, Geert. Het is nu eenmaal een job die draait rond emoties. Dat handje vasthouden vind ik niet erg.’’

Maar ja, het was dus te laat.

‘En ik voel me schuldig, Joyce,’ zei hij nog. Jaja. Nog geen halfuur later hadden we seks, dus dat schuldgevoel viel wel mee. En daarna kwam dat kleffe zinnetje dat elke eindredacteur zou schrappen: ‘Ik denk dat het beter is dat we elkaar niet meer zien.’

Beetje zielig, een uitgever die er van die clichés uitflapt.

‘Ge hebt een fantastische schrijfster met een meer dan behoorlijk lichaam in huis gehaald, en ge hebt daar ook nog eens goeie seks mee. Wat is daar mis mee? Ik weet dat ge van mij houdt, dat hebt ge dikwijls genoeg gezegd.’ Dat was niet helemaal waar, hij zei dat alleen als ik erom vroeg. Ja, mannen en gevoelens, hè. Maar ik voelde dat hij mij beminde. Ik ben nu eenmaal goed in het doorgronden van mensen.

‘En dat boek moeten we misschien maar eens herbekijken,’ zei hij in het deurgat.

‘Geen probleem, Geert,’ antwoordde ik, want ik herbekijk ‘Effe chille’ voortdurend. Die dag had ik nog een passage herschreven waarin die yogalerares naar de Spaanse maan kijkt. ‘Hoeveel mensen zouden nu naar de maan kijken?’ vraagt ze zich af. En ook: ‘Hoeveel mensen zouden nu naar de maan kijken en zich afvragen hoeveel mensen er naar de maan kijken?’ Dat is een tweede laag. Typisch voor die yogalerares: ze denkt door. Die maankijkerij is een poëtische manier om haar diepgang te beschrijven. Ja, ik heb van die geïnspireerde momenten.

Een halfuur later kreeg ik een sms van Geert: ‘Ik meen het: we zullen elkaar niet meer zien. En ik ga dat boek niet uitgeven.’ Ik hapte nog naar adem toen er een tweede bericht kwam: ‘Sms van mijn man gelezen? Laat ons met rust!’

Een zielige sukkel met een rotwijf. Die bitch had hem gedwongen om die onzin te sturen. ‘Net nog seks met hem gehad,’ sms’te ik terug. Ik kan ook bitchen als het moet.

Ik zag het hele plaatje. Hij had thuis verteld wat een geweldig boek ‘Effe chille’ is. Dat griezelmens had het manuscript in één adem uitgelezen, en de paniek sloeg toe. Haar man zou een grote speler worden in boekenland. Reizen naar het buitenland om contracten af te sluiten met vertalers en grote uitgeverijen. Promotours langs grote Europese steden. Met mij. En zij intussen zielig thuis zitten. Hoeveel vrouwen gunnen hun man het succes niet, omdat hij dan uit hun kleine wereldje ontsnapt? Zij in elk geval. Dat die vriendin ons in het park had gezien was geen toeval. Die vette slang (ja, ik heb haar eens gezien en ze heeft geen maatje 38!) heeft haar achter ons aan gestuurd. Wie weet wat heeft die intrigante nog allemaal bekokstoofd...

Ja, ik zou een andere uitgever kunnen zoeken. Maar ik hoor dat wijf al krijsen: ‘Een andere uitgever? Na alle tijd en moeite die gij in dat boek hebt geïnvesteerd? Stuur een topadvocaat op haar af, dat boek mag er nooit komen! Maak haar kapot!’ Want dat is wat die vetkwab wil: mij kapotmaken.

Ik zal dat niet laten gebeuren. Dat ben ik verplicht aan mijzelf. En aan de literatuur.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234