Joyce Delbaere: 'Een sprookje met seks, veel seks'

Joyce Delbaere werkt aan haar roman 'Effe chille'. Elke week houdt ze de Humo-lezer op de hoogte van haar vorderingen.

‘Trendy is het vast en zeker,’ zei mijn vriendin Sanne. ‘Een teruggekeerde Syriëstrijder verstoppen in huis is boenk op de actualiteit. Maar zit er wel genoeg emotie in uw verhaal?’

Ik had haar verteld over het opzet van mijn tweede boek: ‘Het huis met de deur’.

‘Amir valt natuurlijk op mij, allee op de ik-figuur. En het is wederzijds. Er zit een heel tedere scène in mijn hoofd. Ik sta mijn tanden te poetsen. Amir komt de badkamer binnen, hij is tussen haakjes heel proper op zijn eigen. Hij beroert even mijn frêle schouders met zijn vingertoppen. Dan sluipt hij weer weg. Dat is een keisubtiele manier om aan te geven dat er seks in de lucht hangt.’

‘Is dat niet een beetje voorspelbaar?’ vroeg Sanne met die blauwe ogen die ze altijd wijd openspert als ze een domme vraag stelt die ze zelf als slim beschouwt.

‘Seks is sowieso voorspelbaar, Sanne! Seks is het meest stereotiepe gedrag dat er is. Maar ik ga Amir met een fijngevoelig potlood schetsen, want zo ben ik. Hij zit daar wekenlang op mijn zolder, en hij begint zieke duiven te verzorgen. Eén van die diertjes heeft hij gered uit de klauwen van een kat, dat schept een band. Hij traint dat beest, zodat het met een briefje aan zijn poot naar Aleppo kan vliegen, waar zijn moeder zit te treuren omdat ze denkt dat Amir allang ontploft is of zo.’

‘Wow!’ riep Sanne bewonderend. ‘Maar die titel? Ik bedoel, is ‘Het huis met de deur’ wel mysterieus genoeg? Elk huis heeft toch een deur?’

‘Ja, maar deze deur is de deur waar Amir achter verstopt zit.’

‘Ah ja, op die manier, díé deur, dus.’

En zo ging die toffe babbel maar door. Toen kwam de Kerre het café binnen. Ik stond op om hem te begroeten, maar toen hij mij zag, draaide hij zich om en stapte de deur uit.

‘Oei!’ zei Sanne vragend. Ja, dat is een weinig elegante zin. Maar ik zie geen andere opties. ‘Oei?’ vroeg Sanne kan niet. Want Oei is geen vraag. Buitenstaanders beseffen dat niet, maar als schrijfster zit ge continu aan dat soort details te prutsen. Het is niet alleen maar bevlogenheid, meeslepend vertellen en psychologisch doorzicht hoor!

‘Dat is de Kerre. De schoonbroer van Geert, de uitgever van ‘Effe chille’. Myriam, de zus van Kerre, heeft een zware ziekte achter de rug. En ik had iets met Geert, haar man. En met de Kerre. Seriële onenightstands.’

‘Met allebei?’

‘Met de Kerre. Met Geert was het passie en romantiek. Enfin, die zieke vrouw wil niet dat Geert mijn boek nog uitgeeft. En de Kerre is kwaad op mij omdat mannen geen kritiek kunnen verdragen.’

‘Joyce! Ge hebt toch niks kritisch gezegd over zijn piemel?!’

‘Zijt ge zot? Nee hoor. Ik had gewoon gezegd dat zijn zus kanker had gekregen van haar negatieve gevoelens. En dat ze die nu op mij projecteert. En dat ze daar niet beter van zal worden. En hij werd kwaad. Niet te geloven, toch? Als een dokter zoiets zegt, is het van ‘wow ja, goed om het ook eens vanuit die invalshoek te bekijken en bedankt voor uw geneeskrachtig advies’, en als ik hetzelfde zeg, ben ik een bitch!’

‘Zeg, nog effe over die duif. Kan dat wel? Is dat wel geloofwaardig, een duif die helemaal naar Aleppo vliegt zonder daar ooit eerder te zijn geweest? En dan nog ineens naar het juiste huis?’

Ik nipte aan mijn wijntje, en dat deed ik met een superieure glimlach. Niet omdat ik arrogant wou lijken, want zo ben ik helemaal niet, maar om te laten voelen dat Sanne een probleem aankaartte dat er geen was.

‘Amir komt uit Irak.’

‘Irak? Ligt Aleppo niet in Syrië?’

‘Oké, dan is hij ooit samen met zijn moeder naar Syrië verhuisd. En Irak is het land van de de verhalen van Duizend-en-een-nacht. Die sfeer transponeer ik naar mijn zolderkamer, snapt ge? Amir spreekt met de vogels, hij hoort gedichten in het huilen van de wind, hij leest oeroude verhalen in de wolken. Oké? Hij heeft dus geen iPad of zo nodig om de verveling te verdrijven. En als ge met de vogels kunt praten, dan is het geen moeite om zo’n duif te vertellen waar ze precies moet zijn en om welk uur ze best met haar snaveltje tegen welk raam tikt.’

‘Ah ja,’ zei Sanne. ‘Het wordt dus een soort sprookje. Een sprookje met seks.’

‘Met redelijk veel seks,’ verbeterde ik. ‘Sprookjesachtige seks uiteraard.’

‘Ah ja, ik kan volgen,’ zei Sanne, en ik zag aan haar blik dat ze morgenochtend om negen uur bij de boekhandel zou staan om ‘Het huis met de deur’ te kopen. Gesteld dat het dan al in de winkel zou liggen, natuurlijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234