Joyce Delbaere: ‘Ge zijt wat fijngevoeliger dan andere mensen, Joyce. Hoogsensitief'

Ik heb een heel scherp beeld van de wereld en hoe die in elkaar zit. Maar zo'n totaalbeeld kunt ge natuurlijk niet uitleggen.

'Ik heb een heel scherp beeld van de wereld en hoe die in elkaar zit. Maar zo'n totaalbeeld kunt ge natuurlijk niet uitleggen'

Ik woon weer bij mijn moeder. Ze stond ineens aan mijn deur, ze zei dat ik mezelf verwaarloosde. Ik begrijp dat ze dat denkt – weet zij veel hoe creatieve mensen leven. Als ge in een dagenlange flow van inspiratie zit, dan denkt ge er niet aan om te eten of de boel even op te ruimen. Of te slapen en zo. Dan grijpt ge dat moment, ge gáát, en ge schrijft dingen waar iedereen van omver zal vallen.

Ik heb haar gezegd dat het me spijt dat ik heb beweerd dat ze niet mijn biologische moeder is.

‘Dat is niet erg, Joyce,’ antwoordde ze. ‘Iedereen heeft weleens rare gedachten. Dat is niet uw schuld. Ge moet u laten verzorgen.’

We hebben samen een kerstboom opgetuigd. Ik vroeg haar of ze die kerststal nog had, van toen ik een kind was. Dat ding stond al twintig jaar onaangeroerd op de zolder. Ik had de schaapjes nog maar net gepositioneerd toen ik op de radio hoorde dat kerststallen verboden moeten worden. Dat kon toeval zijn. Maar toen het nieuws kwam van die vrachtwagen op die Berlijnse kerstmarkt, was het moeilijk om nog in toeval te geloven. Ik dacht aan Amir, de Goede Vluchteling uit mijn boek ‘Het huis met de deur’. Daar had ik nog flink aan voortgeschreven. Iemand die hij nog kent uit Syrië, een geflipte fanatiekeling, is bij een transportbedrijf gaan werken. Totaal geflipte gast, schiet graag zijn kalasjnikov leeg op overblijfselen uit de oudheid, terwijl hij naar heavy metal luistert. Om een lang verhaal kort te maken: Amir heeft een ouwe autobus gekocht, hij wil daarmee zijn familie oppikken in Aleppo. Ter hoogte van Nazareth bij Gent steekt Amir die Syriër voorbij. Hij herkent de terrorist, en doorziet het hele plan. Amir ramt die rotzak met vrachtwagen en al van de baan. Ter hoogte van Nazareth, dus hè. Nazareth, kerstmarkt, Berlijn! Ge duizelt toch even als ge dan dat nieuws hoort, of wa?

Oké, in mijn boek was het zomer en was hij op weg naar het festival van Dranouter. Maar dat zijn details. En ze hebben in Dranouter vast voorzieningen getroffen om vrachtwagens tegen te houden, na de gebeurtenissen in Nice, maar dat zijn waarschijnlijk houten paletten, aan elkaar vastgemaakt met wilgentakken.

We hebben met z’n tweetjes kerstavond gevierd. Mijn moeder wou geen cadeautje. ‘Het enige cadeau dat ik wil, is dat ge u laat verzorgen. Na de feestdagen misschien?’ Jaja. Al dat gezaag over dat verzorgen. Maar ze bedoelt het goed. Misschien ben ik wel wat overspannen geweest. Ach ja. Na de feestdagen misschien.

‘Ge zijt wat fijngevoeliger dan andere mensen, Joyce. Hoogsensitief. Daarom geraakt ge misschien vlugger in de war of zo.’ Dat zei ze ook nog. Maar het tegendeel is waar. Ik heb een heel scherp beeld van de wereld en hoe die in elkaar zit. Maar zo’n totaalbeeld kunt ge natuurlijk niet uitleggen. Een inzicht dat ge aan niemand kwijt kunt, is zwaar om te dragen, dat klopt wel. Daar komt nog bij dat de dingen die ik schrijf achteraf vaak gewoon wáár blijken te zijn, zoals ik net heb uitgelegd. Beetje creepy, ik voel mij daar heel onbehaaglijk bij. Ik moet maar effe stoppen met schrijven. Want de prijs van mijn talent wordt stilaan superhoog.

We bleven op tot middernacht. En net als toen ik nog een klein meisje was, mocht ik het kindje Jezus in de kribbe leggen terwijl de klok twaalf sloeg. We hebben nooit zo’n klok in huis gehad, maar mijn moeder sloeg dan twaalf keer met een houten lepel op een stoofpot. Dat deed ze ook deze keer. Grappig maar toch ook ontroerend. Misschien kwam het daardoor dat we de bel niet hadden gehoord, maar ik had het gelukkig gevoeld. Hoogsensitief hè. ‘Amir staat voor de deur,’ zei ik. Ik liep naar de voordeur. Te laat, hij was al weg. Ik wou naar mijn appartementje rijden, want als Amir veronderstelde dat ik niet hier was, zou hij mij zeker daar gaan zoeken. Om samen met zijn Alepponese familie Kerstmis te vieren. Want Jezus komt ook voor in de Koran, wist ge dat? Jezus, kribbe, Amir. Alles komt altijd samen. En alles komt altijd goed. ’t Is maar dat ge ’t weet. En nu ga ik slapen. Verstand op nul.

Slukes!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234