Joyce Delbaere: 'Joyce Delbaere'

Begeerde hij mij nog genoeg om dat mens te trotseren met wie hij een huis afbetaalt?

‘Kent ge dat gevoel? Dat ge een handdoek zijt in de voorwas van een degelijke wasmachine – een Miele, bijvoorbeeld? Zo voelde ik mij. Ik werd heen en weer geslingerd in een draaikolk van gevoelens. Ik was razend op dat mens dat haar man had gedwongen mij te dumpen. En voor hem, Geert dus, voelde ik alleen maar liefde. En ik haatte mijzelf omdat ik weer alleen was. Want ik ben niet graag alleen.

Nu zat ik dus zonder uitgever. Allemaal de schuld van dat rotwijf van hem. Ik wist dat Geert niks liever zou willen dan ‘Effe chille’ uitbrengen. Maar dan zou het kreng wellicht exploderen. Ik moest dus kalm blijven, en hem de kans geven om terug te komen op het rampzalige besluit dat hij onder druk van die IS-achtige mollige trut had genomen. Ja, ik druk mij sterk uit. Maar een veelbelovende schrijverscarrière breken is niet niks. Dat is, net zoals het opblazen van een antieke tempel, cultureel terrorisme. Kom dus niet zeuren dat de vergelijking wat vergezocht is.

Er was een feestje van een productiehuis. Geert heeft onlangs een boek uitgegeven van een kookprogramma dat ze daar maken. Ik had daar een tijd gewerkt. Ik wist dat hij zou komen, en ik zou mijn rustige kant laten zien.

Daar stond hij. Moeke jihadi had hij thuisgelaten, waarschijnlijk omdat hij wist dat ik er ook zou zijn. Ik liep meteen naar hem toe en stak hem formeel een hand toe. Geert ging daar niet op in, hij gaf mij een zedige, maar doorvoelde luchtzoen.

‘Dag Joyce,’ zei hij, ‘hoe gaat het?’

‘O, sava,’ loog ik. ‘Geert, het zou tof zijn als je mijn boek toch nog een kans zou willen geven. Ik weet dat je het fantastisch vindt, en gij zijt een heel goeie uitgever.’

Ja, ik gebruik de ‘ge’- en de ‘jij’-vorm ook in het dagelijkse leven vlotjes door elkaar, net als in mijn boek trouwens. Dat getuigt van taalvaardigheid, vind ik. Geert denkt daar anders over, maar hij is wat ouder dan ik.

‘Ja, ik zal er nog eens over nadenken,’ zei Geert.

‘Dankjewel,’ zei ik, want ik wou mij niet opdringen.

Ik raakte aan de praat met een ex-collega van het intelligente type. Toen ik zei dat ik aan een debuutroman werkte, keek ze erg geïnteresseerd. Ik vertelde dat het boek over minnaars gaat die niet beseffen dat ze eigenlijk vader en dochter zijn, dat het verhaal zich afspeelt tijdens een yogacursus in Spanje, en dat het geschreven is in een vlotte stijl. De vrouw zei dat ze het graag wou lezen. Verhalen die je in drie zinnen kunt samenvatten, zijn altijd de beste, en zo zie je maar! En dan had ik nog niet eens vermeld dat de personages allemaal diepgang hebben. Of toch bijna allemaal. De hengst die het zwembad twee keer per week komt schoonmaken natuurlijk niet. Het zou van weinig mensenkennis getuigen om zo’n kerel een rijk zielenleven toe te schrijven.

Ik merkte dat Geert de hele tijd mijn blik ontweek. Dat doe je alleen als je de drang voelt om iemand aan te staren. Dat hij nog van me hield, daar twijfelde ik niet aan. Maar begeerde hij mij nog genoeg om dat mens te trotseren met wie hij een huis afbetaalt? Misschien ontkende hij zijn verlangens, de bangerik.

Er liep een niet onknappe gast rond die ik vaag kende. Hij bracht mij ongevraagd een wijntje en vroeg weinig subtiel of ik hier alleen was.

‘Nee, ik ben hier samen met u,’ antwoordde ik even onsubtiel. Hij moest daar om lachen. Toffe gast. Weinig interessants te zeggen, maar dat hoefde ook niet. Toch even de puntjes op de i: wij hebben daar niet in het openbaar staan muilen, hoor. Maar ik heb mij op de dansvloer wel zodanig tegen hem aan gekronkeld dat Geert er niet naast kon kijken. Hij mocht best eens voelen dat hij niet de enige man is die mij kan krijgen. Ik was benieuwd hoe hij zich zou voelen als hij thuiskwam bij dat mens dat haar verveling probeert te verdrijven met breien en ‘De slimste mens’, met mijn zwoele moves nog op zijn netvlies gebrand. Terwijl hij weet dat hij maar met zijn vingers moet knippen en ik kronkel driedubbel gemotiveerd tegen hém aan. Haha!

Ja, ik had het slim aangepakt. Toen ik de volgende ochtend thuiskwam, voelde ik mij een beetje duf, maar ik wist dat alles in orde zou komen. En ik zei tegen mezelf: ja, ge zijt goed bezig, kind!’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234