Joyce Delbaere: 'Kerre'

Een volwassen man met een moeder die zijn huishouden bereddert: als dat maar goed komt!

‘Ze zeggen dat het bij liefdesverdriet stom is om troost te zoeken in de armen van een andere man. Wel, ik kan het weten: daar is niks van aan. Ik had mij op die toffe gast gestort die ze Kerre noemen, hij heet Kerkhofs of Kerremans of zoiets. Om Geert, die mij had gedumpt, jaloers te maken. En omdat ik er zin in had. Toen ik de volgende ochtend naar huis ging voelde ik niks, tenzij een lichte neiging om zijn appartement op te ruimen, want amai was me dat een rommeltje zeg!

Ik heb die rommel even visueel op mij laten inwerken. Want die reflex moet ge hebben als schrijfster: de dingen tot u laten spreken, met aanvoelen alleen komt ge er niet, hoor! Toen ik thuiskwam, heb ik meteen het rommelige appartement van de poolboy (hoofdstuk 5) beschreven, en dat werd zo overtuigend dat ik weer die neiging tot opruimen kreeg terwijl ik het herlas. Sterk geschreven!

Ik stuurde de passage door naar Geert. Hij antwoordde meteen: ‘Sorry, Joyce, zoals gezegd: ik ben niet langer van plan ‘Effe chille’ uit te geven.’ Ik wou antwoorden: ‘Gij hebt helemaal niks gezegd, gij hebt dat met een sms laten weten, lafaard!’ Maar ik wou hem niet kwetsen. Ik weet dat hij met een dominante vrouw zit die mij niet kan uitstaan.

Vaak heb ik van die psychologische inzichten, en nu kreeg ik er weer één. Dat mens richt haar zelfhaat op mij. Zij is te mollig, ik heb een perfect lijf. Sorry, mag dat even, dat ik niet elke dag pizza’s eet? Een beetje zelfrespect en zo? Dat heeft ze dus niet. Daarom vliegt ze in de koffiekoeken of de Cha-Cha’s. En dan gelooft ze dat het mijn schuld is dat ze de snoeprekken van de supermarkt leegrooft. Omdat ik iets met haar man heb. Of heb gehad, dat is nog de question. Projectie heet dat. Haat kan een mens van zijn logica beroven.

Ik zat mezelf nog te verbazen over hoe goed ik haar doorgrondde, toen ik een berichtje kreeg van de Kerre: of we die avond samen iets wilden doen. Ik kon al raden wat hij wou doen. Maar ik dacht: is die kerel niet iets in de tv-wereld? Misschien kan ik ergens op een redactie gaan werken, en wie weet iets gaan presenteren?

Wij spraken af in een Italiaans restaurant. Ik zag het direct toen hij binnenkwam, hij keek zo’n beetje glazig en extraterrestriaal. Die gast was verliefd op mij. ‘Is er iets speciaals dat ge wilt zeggen?’ vroeg ik na een minuut of tien, want het gesprek vlotte niet, en ik begreep dat daar pas verandering in zou komen als hij zijn amoureuze ei kwijt was. ‘Ik voel heel veel voor u, Joyce,’ zei hij en ik zag de spanning van zijn gezicht druipen. Ja, kunnen observeren, hè, belangrijk! ‘Ik ook voor u, Kerre,’ antwoordde ik. Had ik misschien beter niet gezegd, maar ik wou de spanning breken. En ik dacht: och, ik vind hem wel tof. Daarna ging dat gesprek vanzelf. We kwamen niet meer terug op onze gevoelens. Maar ontsnappen was er natuurlijk niet meer bij.

‘Bij u of bij mij?’ vroeg hij terwijl we onze jassen aantrokken, en hij keek mij lachend aan.

Ik voelde mij wel goed bij hem, eigenlijk. Dus waarom niet? Als ge u goed voelt bij iemand, dat wil misschien toch iets zeggen.

‘Bij u,’ antwoordde ik. Want ik wou nog eens factchecken of ik de sfeer van zijn appartement goed had beschreven. Dat viel tegen, het lag er deze keer piekfijn en netjes bij.

‘O, is uw mama langs geweest?’ vroeg ik. Een grapje, dat verstaat ge wel. Maar hij bloosde. OMG, dacht ik even, een volwassen man met een moeder die zijn huishouden bereddert. Als dat maar goed komt!

Mannen kunnen op gênante momenten totaal doorzichtig van onderwerp veranderen. Dat deed de Kerre ook, tot daar niks bijzonders. Maar wat hij zei, was wel iets waarvan ge denkt: ho! Hij zei namelijk: ‘Zeg, zou het kunnen dat ge mijn schoonbroer kent? Geert, de uitgever?’

Het had iets van een plot in een slecht boek. Dat haatdragende koffiekoekenwijf is dus de zus van de Kerre, mijn nieuw lief.

‘Geert? Ah ja, die uitgever? Ik denk wel dat ik die ken, ja.’

Dat zei ik. Ge kunt toch moeilijk liegen tegen uw nieuw lief, of seriële onenightstand, daar valt nog over te praten.’

x Joyce

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234