Joyce Delbaere: 'Tijdens de goedmaakseks begon hij te blèten'

Okee, ik had het niet moeten doen, ik weet het. Maar ja, seg! Als ge iets van uw laptop wilt smijten, krijgt ge twintig keer de vraag of ge daar wel zeker van zijt. Maar klik op stuur, en – zoef! – weg is het bericht. Niks van: ‘Goed over nagedacht?’ Of: ‘Is dit wel volgens de afspraak?’

Nee, het was niet volgens de afspraak. ‘We gaan elkaar nooit berichtjes sturen,’ had Geert gezegd. ‘Maar gij zijt toch mijn uitgever?’ ‘Ja, een kort zakelijk bericht over uw boek moet kunnen, maar meer niet, schat.’

De voorbije maand heb ik dus wat messages over het boekenvak gestuurd. ‘Gij kunt keigoed uitgeven!’ bijvoorbeeld. Dat was toen hij mij had getrakteerd in de Soit Belle, kent ge dat? Super, maar duur. Of: ‘Een beetje inleiding kan geen kwaad.’ Dat was toen hij in de gauwte zijn liefde had bewezen terwijl hij zogezegd was gaan shoppen voor de verjaardag van zijn zoontje. Ik heb ook weleens plagerig ‘Help! Writer’s block! Overkomst gewenst!’ gewhatsappt. Grapjes voor de goeie verstaander, dus.

Het was na middernacht. Was met een vriendin gaan stappen, had haar over Geert verteld, en over mijn boek ‘Effe chille’, dat meer en meer diepgang begint te krijgen. Ik zal al wel wat aangeschoten zijn geweest toen ik thuiskwam. Er stond nog een halve fles limoncello. Dat spul is zo passé dat ik het eigenlijk door de gootsteen had moeten gieten, maar ja. En ik voelde mij eenzaam. Daarom stuurde ik een hartje. Meer niet.

Kon ik weten dat Geert zijn smartphone altijd op de keukentafel laat rondslingeren? En dat zijn vrouw zijn privacy niet respecteert?

‘O, dat is van Joyce, die bij ons gaat debuteren,’ had Geert gezegd. ‘Zal voor iemand anders bedoeld zijn.’ Dat vertelde hij kortaf aan de telefoon.

‘Zijt ge kwaad, Geert? Ik heb toch niks verkeerd gedaan?’ vroeg ik. Hij zei van niet, maar ik kan mensen goed inschatten, ook telefonisch. Hij kwam langs. En hij begon weer over zijn twijfels.

‘Ik begrijp dat het lastig is om een relatie te hebben met iemand die een bestseller heeft geschreven,’ zei ik. ‘Vooral omdat ‘Effe chille’ altijd maar beter wordt. Het karakter van die yogalerares was nogal vlak, ik heb haar wat tragiek meegegeven. Ze wordt blind, maar ze kan dat goed verbergen. Door haar kwaal verscherpt haar gehoor. Je hebt die twee minnaars die zonder dat ze het beseffen eigenlijk vader en dochter zijn, remember. Wel, die yogalerares heeft dat door. Ze hoort de verwantschap in die stemmen, ze voelt het onheil komen! Dat is megaliterair, want bij Homeros hebt ge dat ook. Kent ge die? Ik heb daar op school nog een werkje over gemaakt. Gejat van Wikipedia, da’s waar, maar die blinde is toch blijven hangen. Alsof ik toen al wist dat ik twintig jaar later een meeslepende roman zou schrijven.’

Geert knikte ja maar zei niks. De man was helemaal overweldigd door de dramatische consequenties van de nieuwe input. Toen kwam de goedmaakseks. Daar viel niks op aan te merken. Ik heb het ooit anders meegemaakt. Een vriendje was razend omdat ik de decoder had verstopt tijdens een WK. ‘Mijn decoder verstoppen! In mijn huis! Waarom doet ge zoiets?!’ Waarom? Omdat hij bijna vergeten was dat ik bestond! Enfin, tijdens de goedmaakseks begon die te blèten. Wat een afknapper. Bij Geert was dat gelukkig anders.

De timing speelde ook in ons voordeel. Vijf minuten na afloop kwam er een sms: ‘Waar ben je?’ Van zijn vrouw. Stel u voor dat die tijdens het stoeien was gekomen!

‘Ik heb gezegd dat ik mijn moeder ging bezoeken. Waarschijnlijk heeft ze die gebeld. Ze vermoedt iets, denk ik.’

Hij begon scenario’s uit te werken. Moest hij zeggen dat de vergadering langer had geduurd? Misschien had ze al naar zijn werk gebeld. Zware file? Dat zou ze snel kunnen checken.

‘Ik zou voor een bommelding gaan. Heel de buurt afgesloten, niemand mocht nog binnen of buiten.’

‘Zoiets komt op het nieuws,’ zei hij.

‘Niet noodzakelijk, misschien willen ze dat stilhouden tot ze heel de terreurcel hebben opgedoekt,’ zei ik slim. Ik ben nu eenmaal de vrouw van de verhaallijnen. Akkoord, een uitgever moet daar ook een beetje verstand van hebben, maar toch: ieder zijn stiel.

‘Misschien moet ik het gewoon opbiechten aan mijn vrouw, Joyce,’ zei hij.

Het was alsof het plafond openklapte en het plots uitwerpselen van aliens begon te regenen. Die prachtzin komt uit ‘Effe chille’, op het moment dat de yogalerares te horen krijgt dat ze over twee jaar helemaal blind zal zijn. Zo voelde ik mij. Er brak iets.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234