null Beeld

Julia Holter - Ekstasis

Geen idee wat Julia Holter ziet wanneer ze uit het raam van haar studio kijkt, maar Deurne-Noord it ain’t. Als we mogen afgaan op ‘Ekstasis’, kijkt ze afwisselend uit over Indische religieuze ceremonieën, traag roterende melkwegstelsels, en kunsthappenings in het New York van 1960 met lange rijen abstracte schilderijen. Want wanneer Holter achter haar elektrische piano, cello of drummachine kruipt, lijken alle grenzen te vervagen en alle muziekwetmatigheden te haperen.

Een collage van breed georchestreerde sixtiespop, The Free Design in een psychedelische bui en een minimalistische stemmenwolk van Steve Reich: op papier maakt het geen schijn van een kans, maar de klassiek geschoolde Los Angelena knipt en plakt er wél de indrukwekkendste openingstrack van het jaar mee bij elkaar: we hebben ‘Marienbad’ intussen al talloze keren gedraaid, liefst heel luid of met een koptelefoon over de oren, zodat we geen detail hoefden te missen.

Dezelfde hipsters die Holters debuut ‘Tragedy’ een halfjaar geleden tot een verrassende undergroundhit hielpen uitgroeien, klagen nu dat ‘Ekstasis’ te weinig samenhangend, te clean en niet speciaal genoeg zou zijn – een beetje raar, als je weet dat ze dit stel nummers in dezelfde periode heeft opgenomen.

Het is juist héérlijk rondstruinen in haar nieuwe muzikale tuin, waar achter elke harmonium-drone, clavecimbelmelodie of Casio-beat een verrassing schuilt. Eén van haar onverhoeds opwellende prachtmelodieën, bijvoorbeeld; misschien een regeltje tekst van Euripides of Virginia Woolf; of het gemak waarmee Holters zangstem van Trish Keenan naar Julee Cruise zapt.

Nergens horen we een track die in een hokje te wurmen valt: ‘Boy in the Moon’ vangt een sterrennevel in klanken; in ‘Four Gardens’ dartelen speelse Oosterse motiefjes over frivole artpop en raga-gedreun. En net wanneer je begint te vermoeden dat het bijna poppy ‘In the Same Room’ een verdwaald Beach House-liedje is, stokt het ritme, rafelt de track uit en wordt hij opgeslokt door het waas van mysterie dat ook na twintig luisterbeurten over ‘Ekstasis’ blijft hangen.

Een popmuzikante is Julia Holter niet, maar dat zijn David Sylvian, Joanna Newsom, Robert Wyatt of Virginia Astley eigenlijk ook niet. Maar elk van haar songs zit wél vol sublieme popmomentjes, die je subtiel maar onweerstaanbaar haar werk binnenloodsen. Misschien maakt uw hart een sprongetje bij dat 'Twin Peaks'-moment midden in ‘Moni mon amie’ of wanneer die invallende beat en dat orgeltje ‘Our Sorrows’ opeens zachtjes doen ontploffen.

Wellicht weten de droeve vocoderzang en dito handclaps in ‘Goddess Eyes II’ uw lief te ontroeren, of raakt ze betoverd wanneer de zon even later in het nummer alsnog doorbreekt. Het maakt niet uit, zolang u (of uw lief) ‘Ekstasis’ maar een paar luisterbeurten gunt. Een plaat als deze – een tikje weird, soms behoorlijk uitdagend, maar altijd bloedmooi – overkomt ons slechts zelden. Luister en laat uw hart opveren, laat u ontroeren, laat u betoveren.

Julia Holter speelt op maandag 28 mei in de AB.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234