Julie Colpaert (VTM-journaliste), revelatie van 'De slimste mens ter wereld': 'Ik voel me niet snel in mijn kruis getast'

Met haar klaterende lach is Julie Colpaert de revelatie van het nieuwe seizoen van ‘De slimste mens’. ‘Als er een trein passeert en die staat me aan, dan spring ik erop. Voor mij is dat rock-’n-roll.’

'Mensen zeggen mij: 'Julie, je kunt niet alles weten.' Maar daar kan ik moeilijk mee om. Ik wil namelijk wél alles weten (lacht)''

HUMO We zagen veel speciale kandidaten in de eerste week van dit seizoen. Pieter Delanoy was de eerste priester ooit in het programma, actrice Liesa Naert had een pot rabarberconfituur meegebracht als geluksbrenger, en topdokter Guy T’Sjoen bleek bang van het cijfer vier. Wat is jouw afwijking?

Julie Colpaert (lacht) «Ik ben een hypochonder. Erik Van Looy zei dat hij gerustgesteld was dat er met Guy T’Sjoen een dokter in de zaal zat. Hij zei het om te lachen, maar voor mij is dat écht een opluchting. Ik heb vaak last van ingebeelde ziektes. Meestal kanker, en bijna altijd varianten die niet bestaan. Door een rare uitstulping heb ik jarenlang gedacht dat ik kniekanker had – ik wéét dat het absurd is. Maar iemand in de opnamestudio zei vorige week nog: ‘Zit er een gat in je kous of is dat je knie?’ (lacht)»

HUMO Je hebt ook veel ontzag voor dokters.

Colpaert «Voor iedereen die beroepshalve andere mensen helpt. Dokters redden levens, in vergelijking daarmee heeft een journalist bijna automatisch een minder waardevol beroep. Nu ja, elke job heeft zijn nut. Maar ik zal altijd een zwak hebben voor slimme, gedreven mensen die iets kunnen waar ik het verstand niet voor heb.»

HUMO Kun je ook als journalist soms mensen helpen?

Colpaert «Voor ‘VTM Nieuws’ kom ik soms in rampgebieden terecht. Het ergste wat ik ooit heb meegemaakt, was de verwoesting na de tyfoon Haiyan in de Filipijnen, in 2013. Toen we er met de ploeg uit het vliegtuig stapten, sloeg de geur van de dood ons in het gezicht. Rottende lijken zover het oog reikte. Ik ruik het nog steeds, als ik eraan terugdenk.

»Ik heb daar ontstellend veel reddeloosheid in de ogen van de mensen gezien. Maar ik kon hen niet helpen, want ik had zelf niets bij me. Ja, een rugzakje met zes flesjes water – maar het was daar 40 graden, na een halfuur waren die al leeg – en twee zakjes gevriesdroogd voedsel. Je moest er kokend water bij doen om het te kunnen eten. Maar het heeft een halve dag geduurd voor we ergens water vonden. Toen we eindelijk konden eten, was het al donker. Ik heb dat eten toen onder vijftien mensen verdeeld: drie lepels per persoon.

»We zaten er in hetzelfde kamp als de mannen van B-FAST. Ook zij konden eerst niet veel mensen helpen, want al hun materiaal zat vast op de luchthaven en raakte niet tot in het kamp. Er was geen transport en geen benzine. Er was níéts. Ik troostte me met de gedachte dat ik er als journalist op zijn minst voor kon zorgen dat hun problemen onder de aandacht kwamen en dat ik hen zo toch een beetje kon helpen. Ik hoop dat ik nooit meer zoiets ergs moet meemaken, maar voor een verslaggever is dat waarschijnlijk een naïeve wens.»

HUMO Eind augustus was ook de VTM-nieuwsredactie even rampgebied, met een hoofdredacteur die eerst werd ontslagen en daarna opnieuw aangenomen. De heisa was ontstaan na een open brief die door dertien journalisten was ondertekend. In de kranten werd jouw naam daarbij vaak vermeld.

Colpaert «Ja. Maar dat zou ik liever laten rusten, als je het niet erg vindt. Een journalist wordt geacht altijd kritisch te zijn, en dat wil ook zeggen: kritisch voor jezelf en je eigen product. Daarover ging het. Niet meer, niet minder. Maar het stof mag gaan liggen. Op de redactie zijn we er trouwens al lang niet meer mee bezig.»


In het kruis

HUMO Weet je waarom Woestijnvis jou graag in ‘De slimste mens’ wilde?

Colpaert «Nee. Erik had me een paar jaar geleden al eens gebeld, maar toen durfde ik nog niet. De gedachte dat ik kon afgaan in mijn eerste aflevering, had ik vroeger ondraaglijk gevonden. Als het me nu was overkomen, had ik het wel kunnen plaatsen. Ik heb een dikker vel gekregen. Wat niet wegneemt dat ik bijzonder zenuwachtig was.»

HUMO Erik Van Looy omschreef jou vooraf in de krant als ‘extreem intelligent, charmant en grappig’.

Colpaert «Ik was vereerd. Dat zorgde wel voor torenhoge verwachtingen, en dus voor nóg meer stress. ‘Extreem intelligent’ is natuurlijk onzin. Daarnaast kan ik nooit inschatten hoe charmant ik overkom bij anderen. En ik vind mezelf zéker niet grappig op het scherm. Ik zat drie afleveringen naast Saïd Boumazoughe, die zo grappig en ad rem is dat ik er eerst door overrompeld was. Halfweg de eerste aflevering heb ik mezelf moeten inprenten: ‘Oké, ik ben misschien niet zo grappig als Saïd, maar ik zal wel andere kwaliteiten hebben, zeker?’ Om maar te zeggen: ik weet niet of Erik me nog steeds zo grappig vindt (lacht).»

'De slimste mens' staat bekend om zijn vrouwonvriendelijke grapjes. Maar ik kan daar goed tegen: ik voel me niet snel in mijn kruis getast'

HUMO Wie is je favoriete jurylid tot nog toe?

Colpaert «Stefaan Degand! Tussen twee rondes door zat hij, als ik een voorsprong had opgebouwd, altijd heel luid ‘Juuliiiee!’ te brullen. Het sloeg nergens op, maar ik vond het aardig (lacht). En dat lange gedicht dat hij voor mij had geschreven, was ook mooi. In ‘De slimste mens’ eindigt zo’n lange tekst meestal op een steek onder water of een onnozele opmerking, maar die kwam helemaal niet.

»Trouwens, ‘De slimste mens’ staat bekend om zijn vrouwonvriendelijke grapjes, maar daar heb ik voorlopig weinig van gemerkt. En ik kan goed tegen dat soort grapjes: ik voel me niet snel in mijn kruis getast.»

HUMO Elf deelnames op rij is nog altijd het record in ‘De slimste mens’. Enkele jaren geleden strandde Otto-Jan Ham in aflevering elf omdat het fysiek en mentaal te slopend was geworden: ‘Het vet was van de soep. Ik was kapot.’ Jij zit nu aan je zesde aflevering. Merk je er al iets van?

Colpaert «Per week worden er vier afleveringen opgenomen, altijd laat op de avond. Na zo’n opnamedag lag ik pas tegen twee uur in bed, en tegen vijf uur was meestal al één van mijn kinderen wakker. Ik kon dus hoogstens een uurtje of drie slapen. En daarna begon de werkdag! Dat een lange deelname aan ‘De slimste mens’ best pittig kan zijn, had ik al van een paar mensen gehoord. Nu weet ik ook waarom.

»Ik heb sinds kort een Fitbit. Dat is een polshorloge dat je stappen telt en je slaapritme monitort. Niet dat je daar iets mee bent. Het bevestigt alleen dat, wanneer je je moe voelt, je ook echt moe bént (lacht).»

HUMO Afgezien van de vermoeidheid: waar zitten de gaten in je kennis?

Colpaert (twijfelt) «Ik weet eigenlijk niet of ik dat wil zeggen. Ik moet opletten dat de makers het niet tegen mij kunnen gebruiken wanneer ik terugkom voor de finaleweken. (Denkt na) Maar oké, ik ken weinig van films en series. Niet dat ik daar niet graag naar kijk, ik heb er gewoon amper tijd voor. Als ze me foto’s van Hollywoodsterren tonen, ken ik gegarandeerd de helft niet. Mensen zeggen mij: ‘Julie, je kunt niet alles weten.’ Maar daar kan ik moeilijk mee om. Ik wil namelijk wél alles weten (lacht). Soms is het best vervelend om een perfectionistisch kantje te hebben.»

HUMO Waarin schuilt dat perfectionisme nog?

Colpaert «Als student was ik van het ergerlijke type dat tijdens de examens altijd ‘Ik ga er niets van kunnen!’ liep te zeuren. Om achteraf toch met een 17 of een 18 op 20 naar huis te gaan. En dan was ik nog boos op mezelf omdat ik een paar vragen niet juist had.»

HUMO Je was dus populair bij de andere studenten?

Colpaert (lacht hard) «Het viel goed mee. Ik heb een heel toffe studententijd gehad.»


Rebel in rokje

HUMO Ik zag het niet op tv, maar iemand die bij de opnames was, zei me dat je jezelf een ploetermoeder had genoemd.

Colpaert «Ja, dat is blijkbaar in de montage gesneuveld. Ik ben er nog niet uit of dat het probleem van mijn generatie of van de maatschappij is, maar ik merk dat veel jonge moeders moeilijk de juiste balans in hun leven vinden. Een fulltimebaan én kinderen, én toffe dingen kunnen doen, én tijd maken voor de vrienden én voor je lief, én soms in het weekend werken: ik wil het allemaal, maar het is ploeteren om het hoofd boven water te kunnen houden.

»Dan heb ik nog het geluk dat ik bediende ben en bijvoorbeeld wettelijk recht had op een paar maanden zwangerschapsverlof. Ik las onlangs het verhaal van presentatrice Sofie Engelen, die als zelfstandige al twee weken na de geboorte opnieuw aan het werk moest. Anders had ze het te moeilijk om rond te komen. Dat is te gek voor woorden, en niet oké, maar het wordt normaal gevonden.»

HUMO Wat doe je eraan?

Colpaert «Ik heb geen pasklaar antwoord, maar om te beginnen kun je al de kloof tussen zelfstandigen en bedienden aanpakken. Voor alle duidelijkheid: het kan écht niet dat je als vrouw moet kiezen tussen nog een kind of een fulltime carrière. Soms probeer ik boven mezelf en de dagelijkse beslommeringen uit te stijgen, en dan kijk ik met een helikopterblik naar de wereld. Naar al die mieren die door elkaar krioelen, voortdurend tegen elkaar aanbotsen en steeds zwaardere lasten torsen... Ik kan dat wreed absurd vinden. Niet dat ik terug wil naar de tijd vóór de industriële revolutie of zo. Het is maar een vaststelling.»

'Als je van de quiz begint te genieten, dreig je je focus te verliezen. Het is meer dan eens gebeurd dat ik niet zat op te letten en daardoor de vraag niet had gehoord.'

HUMO Volgens Fiona Neill, die de term slummy mummy bedacht, zijn álle moeders te streng voor zichzelf: ‘Zodra vrouwen een baby krijgen, gaan ze zich opofferen voor hun kind, en desondanks vinden ze dat ze niet genoeg doen.’

Colpaert «Dat zou kunnen. Ik zou graag nóg meer tijd hebben voor mijn werk, en tegelijk nóg vaker bij mijn kinderen zijn. Dat kan niet, en dus is het nooit goed genoeg.»

HUMO An Lemmens kan dat soort verhalen niet meer hóren, liet ze onlangs via Instagram weten. ‘Zo vermoeiend en negatief! Ik voel me bijna schuldig omdat ik wél al vier jaar op die gigantische roze suikerspinwolk zit.’

Colpaert «Ze heeft ergens een punt, we leven inderdaad in een klaagmaatschappij. Ik wil niet zuur doen en ik ben absoluut zielsgelukkig met mijn kinderen. Als sommige mensen heel makkelijk een balans tussen hun werk, het gezin en hun sociale leven vinden, des te beter. Maar in mijn omgeving is dat bij de overgrote meerderheid niet het geval. En er is niets mis mee om het ook uit te spreken. Het is zelfs aangenaam om te weten dat je niet de enige in die situatie bent.»

HUMO Al na je eerste aflevering zag ik online twee meisjes opscheppen dat ze op dezelfde middelbare school als jij hadden gezeten.

Colpaert (lacht) «Dat was het Bisschoppelijk Lyceum der Grauwe Zusters in Roeselare. In mijn tijd waren daar nog nonnen. Alle leerlingen moesten er een uniform dragen en een schort met blauwe vichyruitjes. Kun je je dat voorstellen? Volgens de regels moest onze plooirok te allen tijde tot aan onze knieën komen. Ter controle moesten we knielen: als de rok de vloer raakte, was het oké. Als je wilde rebelleren, vouwde je je rok stiekem een paar centimeter omhoog. Om hem vervolgens snel weer te ontrollen wanneer je voorbij het kantoor van de directie wandelde (lacht). De écht coole tieners knoopten de linten van hun schort achteraan niet dicht. Dat klinkt allemaal vooroorlogs, hè? (Denkt na) Bedánkt om me hierover te laten praten: nu voel ik me pas oud (lacht). Het gaat er ondertussen al lang niet meer zo aan toe, hoor.»

HUMO Herinner je je nog wat toen je kinderdroom was?

Colpaert «Gelukkig worden. Melig, hè? (lacht) Je kunt daarmee lachen, maar dat is toch de essentie? Je goed voelen bij alles wat je in het leven doet. En zodra dat níét meer het geval is, ga je op zoek naar iets anders. Mijn jongere broer had als kind iedere dag een andere droomjob: brandweerman, dokter, leerkracht... Ik maakte me nooit zorgen over de toekomst, ik dacht er niet over na, en nog altijd niet. Ik hou van impulsiviteit. We zien wel wat het leven brengt. Als er een trein passeert en die staat me aan, dan spring ik erop. Voor mij is dat rock-’n-roll. Ik denk dat veel mensen zouden willen tekenen voor het parcours dat ik heb afgelegd. Het is altijd onvoorspelbaar geweest, en dus boeiend.»

HUMO Wanneer heb je beslist dat je journaliste wilde worden?

Colpaert «Een jaar voor ik eraan begon (lacht). Ik heb collega’s die het al sinds de derde kleuterklas weten. Op mijn 23ste heb ik een master-na-masteropleiding journalistiek gevolgd, nadat ik eerder voor vertaler-tolk had gestudeerd. Pas tijdens dat jaar heb ik ontdekt: dit is het. Na een paar stages ben ik bij Qmusic blijven plakken, en daarna bij VTM.»

HUMO Tussendoor heb je nog een half jaar in Heidelberg en een jaar in Graz doorgebracht. Heb je daar iets over jezelf bijgeleerd?

Colpaert «Natuurlijk. Voor een jaar met twee rugzakken naar een stad trekken waar je niemand kent: dat is spannend, maar ik heb er geweldig van genoten. Het verruimt je blik. Het was ook de periode waarin ik de meeste tijd en ruimte had voor impulsieve beslissingen. Vaak ging iemand van de vrienden op vrijdag naar een garage. ‘Dag meneer, ik overweeg de aankoop van een gezinswagen. Zou ik ’m eens mogen testen?’ – ‘Ja, hoor. Breng de auto maandag maar terug.’ Waarna we er onze snowboards en ski’s in zwierden en met zes man naar de bergen trokken. Zondagavond poetsten we de auto op. Nooit klachten gehad (lacht).»


Ratrace vol zorgen

HUMO We hadden het daarnet over de ratrace: je broer is eraan ontsnapt.

Colpaert «Ja. Hij leeft nogal... non-conformistisch. Hij is kunstenaar, en hij is het gelukkigst als hij zich in zijn eigen wereld kan terugtrekken, een hele dag niemand ziet en aan zijn kunst kan werken. Ik zei daarnet dat mijn leven tot nog toe redelijk onvoorspelbaar is verlopen, maar in vergelijking met hem volg ik een zeer klassiek pad: huisje, gezin, job. Hij doet écht zijn zin. In Vlaanderen kunnen slechts weinigen van hun kunst leven, dus het komt er soms op aan de juiste keuzes te maken. Af en toe krijgt hij vanuit de familie wat goedbedoelde raad: ‘Je moet grotere doeken schilderen. Dat is wat de mensen in hun woonkamer willen hangen. Daar ga je meer van verkopen.’ Maar dan is zijn reactie: ‘Nee, in kleine schilderijen kan ik mijn ding beter kwijt.’ Al gaven vijfduizend mensen hem precies hetzelfde advies, dan nog zou hij zijn zin doen.

»De meesten van ons zitten in de ratrace om genoeg geld te verdienen, zodat we een onbezorgd leven kunnen leiden. Ironisch genoeg hebben we daardoor veel meer zorgen dan bijvoorbeeld mijn broer. Kinderen van dezelfde ouders, maar totaal verschillend.

»Zijn werk hangt intussen wel in de Cecilia Jaime Gallery in Gent, en daar ben ik behoorlijk trots op.»

HUMO Welke waarden hebben je ouders er het hardst ingestampt?

Colpaert «Dat we hard moesten werken (lacht). En dat we nooit mochten vinden dat we beter waren dan iemand anders. West-Vlaamser kan moeilijk. Ik was nog geen 18 jaar toen ik uit Izegem ben weggegaan, maar eigenlijk denk ik er nog altijd zo over. De klei waarin je geboren wordt, blijft kleven.»

HUMO In je tweede aflevering van ‘De slimste mens’ sprak je plots ook West-Vlaams.

Colpaert «Ik zie Maaike Cafmeyer altijd graag bezig op televisie. Hoe zij spreekt, dat is ook mijn taal. Er is een periode geweest dat ons dialect in de verdrukking leek te raken en iedereen tussentaal begon te spreken. Dat de mensen dachten: ik zal mijn kind maar niet in het West-Vlaams opvoeden, want dat is te marginaal. Ik heb de indruk dat die tijd stilaan voorbij is.

»Ik ben blij dat ik in het West-Vlaams ben opgevoed. Maar toen ik in Antwerpen woonde, heb ik mezelf toch het Algemeen Nederlands aangeleerd. Uit principe, omdat ik vond dat ik ook zonder accent moest kunnen praten. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend voor iemand van een andere provincie, maar nog altijd beschouw ik het AN en mijn dialect als twee afzonderlijke talen. Ik moet in mijn hoofd een klik maken als ik van de ene taal op de andere overschakel.»

'Idolatrie is me compleet vreemd. Een buurmeisje hield een plakboek bij met knipsels over haar grote held Bart Kaëll en zijn collectie van 150 onderbroeken. Ik snapte daar niets van.'

HUMO Heb je ooit iemand bewonderd?

Colpaert «Nee. Idolatrie is me compleet vreemd. Altijd geweest. In mijn kindertijd had ik een buurmeisje dat een plakboek bijhield met knipsels over haar grote held Bart Kaëll. Ik herinner me dat daar een artikeltje over zijn collectie onderbroeken bij zat: 150 had hij er, geloof ik (lacht). Ik keek er met grote ogen naar, want ik snapte daar niets van.

»Met diezelfde verwondering kijk ik ook naar religies. Als mensen kracht kunnen putten uit hun geloof, is dat fantastisch. Misschien bestaat God zelfs echt, ik sluit het niet helemaal uit. Alleen dat aanbidden gaat mij te ver.»

HUMO Dan moet het extra vreemd zijn als je merkt dat anderen jou op een piëdestal zetten. Anonieme twitteraars, bijvoorbeeld: ‘Je bent de nummer 1 in mijn leven, Julie Colpaert. Je bent mijn favoriete Julie en ik wil je graag knuffelen!’ En dat was nog vóór je zegetocht in ‘De slimste mens’.

Colpaert (gegeneerd) «Ik ben niet zo bezig met Twitter. Mensen sturen soms ook brieven naar de VTM-redactie. Ze mógen dat, maar ik ga er nooit op in. Net zoals ik de berichten negeer waarin ik word geschoffeerd. Omdat ik toch niet alles kan beantwoorden, beantwoord ik liever helemaal niets.»

HUMO Even terzijde: je voeten staan op WikiFeet, een databank voor voetenfetisjisten. Op basis van op het internet gevonden foto’s geven gebruikers je gemiddeld vier sterren, wat staat voor ‘nice feet’.

Colpaert (lachje) «Mensen houden zich toch met rare dingen bezig.»

HUMO Is het ook vleiend?

Colpaert «Matig.»


Tics en rare lachjes

HUMO Was het maar een indruk of ben jij vorige week zondag na de gemeenteraadsverkiezingen live op VTM omvergewalst door de entourage van Bart De Wever?

Colpaert «Ja, maar het ging er ook heftig aan toe. Ik had dat al een paar keer meegemaakt: bij de gemeenteraadsverkiezingen zes jaar geleden was er de mars van de Zuiderkroon naar het stadhuis, en in 2014 de drukte in de Viage in Brussel, bij het overwinningsfeest van de N-VA na de federale verkiezingen. Maar nu was het nog gekker. Je probeert wandelend een reactie of een quote los te weken, maar het gaat allemaal zo snel en je ziet alleen maar armen en benen en microfoons. Ik voelde echt dat ik geplet werd. En je moest ook achteruitstappen, waarbij op een gegeven moment iedereen ‘Paal! Paal!’ begon te roepen, om de journalisten en cameralui te waarschuwen voor obstakels. Dat vond ik wel vriendelijk (lachje). Blijkbaar gaat ook het gerucht dat ik aan het hoofd geraakt zou zijn door een camera, maar dat klopt niet. Ik heb er geen blessures aan overgehouden.»

HUMO Op Dany Verstraeten na is de VTM-nieuwsredactie lang een opvallende afwezige geweest in ‘De slimste mens’. Waar blijft Stef Wauters, om maar iemand te noemen?

Colpaert «Erik heeft dat uitgelegd tijdens één van de opnames: ‘Ik bel elk jaar naar Stef, maar hij wil nooit. Weet je wat zijn excuus is? ‘Ik kom niet graag op tv.’’ (lacht)

»Dany had me vooraf aangeraden de kinderencyclopedie van Elsevier door te nemen. Ik heb het exemplaar van zijn dochter nog altijd in mijn auto liggen, maar dat boek telt 900 pagina’s en ik ben er nooit door geraakt.»

HUMO Ik ken één vrouwelijke BV aan wie al jaren wordt gevraagd om aan ‘De slimste mens’ deel te nemen, maar ze weigert elke keer. Ze is bang dat ze te competitief is, zich in het spelletje zou verliezen en daar hard op zou worden afgerekend door de kijker.

Colpaert «Ook daarom ben ik blij dat ik nauwelijks op sociale media zit. Het kan me weinig schelen wat ze daar over mij zeggen (lachje). Maar toen ik de voorbije seizoenen zelf naar ‘De slimste mens’ keek, kon ik mij óók storen aan bepaalde kandidaten en hun tics of hun rare lachje – ik zeg maar iets. Dat lijkt me normaal. Ik snap het dus wel, maar dat wil niet zeggen dat je niet ook een beetje beschaafd kunt blijven.»

'De meesten van ons zitten in de ratrace om genoeg geld te verdienen, zodat we een onbezorgd leven kunnen leiden. Ironisch genoeg hebben we daardoor veel meer zorgen ''

HUMO Ik vat de reacties na je eerste afleveringen even voor je samen. 1) Je droeg iets moois, en 2) het is een schande dat een journaliste de verkiezingscampagne van Bill Clinton in 2003 situeerde.

Colpaert «Jaahaa! Daar had ik de bal inderdaad pijnlijk misgeslagen. Puur van de zenuwen. Het is moeilijk te omschrijven wat er door je heen gaat, maar ik voelde mijn hersenen op dat moment compleet flippen. Echt een kortsluiting onder mijn hersenpan. Een raar fenomeen, dat ik nog niet had meegemaakt. Je kunt niet meer nadenken, dus flap je er maar iets uit. En een halve seconde later denk je al: nééé! Natuurlijk weet ik dat Bill Clinton in 1993 aan de macht is gekomen, en niet na 9/11. Maar dat daar negatieve reacties op zijn gekomen, snap ik volledig. De mensen mogen dat gerust dom van mij vinden.»

HUMO In Humo zei ex-winnaar Adil El Arbi ooit: ‘Een kandidaat mag in ‘De slimste mens’ niet te relaxed zijn. Dat is de killer.’

Colpaert «Hij heeft gelijk. Tijdens de eerste aflevering ben je bloednerveus en sta je op scherp. Daarna ebt dat weg en begin je ervan te genieten. Zo dreig je je focus te verliezen. Het is meer dan eens gebeurd dat ik niet zat op te letten en daardoor de vraag niet had gehoord.»

HUMO Net voor de finaleronde vraagt Van Looy vaak aan de winnaar wie hij of zij de dag erna het liefst ziet terugkomen. In zestien seizoenen ‘De slimste mens’ was jij mogelijk de eerste die daar eerlijk op antwoordde.

Colpaert «Echt? In de tweede aflevering, bedoel je? Oké. Ik vond priester Pieter heel tof, maar Saïd was mijn maatje. Ik kende hem vooraf niet, ik had ‘Patser’ niet gezien en ben nog nooit naar één van zijn optredens geweest. Maar we waren samen aan de eerste aflevering begonnen, en dat schept een band. Je doorloopt dezelfde kleine emoties op hetzelfde moment. Zelfs Erik zei: ‘Ook voor mij is de eerste aflevering nog altijd spannend.’

»Na de opnames van de eerste aflevering kwam er in de loges een enthousiaste vrouw op me afgestapt. Ze gaf me drie kussen op de wang en zei uitbundig dat ze me graag bezig ziet in ‘Telefacts’. Ik wist niet wie ze was, maar ik vond haar meteen sympathiek (lacht). Een paar dagen later bleek ze de mama van Saïd te zijn. Omdat haar zoon niet meer in de wedstrijd zat, zou ze voortaan voor mij supporteren. Tof!»

HUMO Kun je ook té eerlijk zijn? Is het soms niet eenvoudiger om te zeggen dat je de film ‘Patser’ wel hebt gezien – ook al is dat niet zo – als één van de hoofdrolspelers naast je zit?

Colpaert (verbaasd) «Waarom? Eerlijkheid hangt samen met authenticiteit en geloofwaardigheid, en dat vind ik ontzettend belangrijk, zowel in mijn leven als in mijn werk. Klinkt dat saai? De kijkers kunnen me tof vinden, of net het tegendeel, maar ze zullen me altijd zien zoals ik echt ben.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234