null Beeld Humo
Beeld Humo

Cherchez la femme

Julie, de vrouw van Felice Mazzù: ‘Bij een nederlaag is het alsof zijn wereld instort’

Na de zoveelste nederlaag en heftig supportersgeweld heeft Anderlecht coach Felice Mazzù op straat gezet. Humo sprak in april met zijn vrouw, Julie Troupeau (44), die zich als jong meisje liet betoveren door de Italiaanse charme van de twaalf jaar oudere Mazzù (56). Die magie is nog steeds niet uitgewerkt, ook niet na het verlies van een kind en professionele tegenslagen. ‘Na zijn ontslag bij Genk heeft hij zich afgevraagd of hij ons dat nog wel wilde aandoen. Mensen hebben geen idee wat al die haat met iemand doet.’

Jan Hauspie

(Dit interview verscheen oorspronkelijk in april 2022 op Humo)

HUMO Klopt het dat je vader vlak bij het stadion van Union is opgegroeid?

JULIE TROUPEAU «Ja, op 500 meter! Mijn papa is een Union-supporter van het eerste uur. Toen Felice er trainer werd, was hij helemaal in de wolken. Zeker toen hij de ploeg ook nog eens meteen kampioen maakte in tweede klasse. Mijn vader was zo trots! Al die jaren had hij Union nooit in eerste klasse zien spelen. En dan komt Felice en krijgt die het binnen de kortste keren voor elkaar!»

HUMO Je moeder hield ook van voetbal, las ik.

TROUPEAU «Van Felice, ja! (lacht) Voetbal was niets voor haar, maar hém volgde ze als geen ander. Als het niet te koud was of als ze niets te doen had, nam ik haar mee naar zijn wedstrijden.»

HUMO Je vader is een Brusselaar. Maar waar groeide jij op?

TROUPEAU «In Genval, Waals-Brabant. Ik was de derde van vier kinderen. Het derde meisje ook, zes jaar na mij is er nog een broertje geboren. Mijn papa vond het belangrijk dat we een sport beoefenden. Hij schreef ons in voor atletiek, turnen en zwemmen en liet ons dan kiezen. Ik koos voor zwemmen.»

HUMO In Humo vertelde Felice al dat je als 16-jarige een medaille won op de Olympische Jeugdspelen in de VS.

TROUPEAU (schudt het hoofd) «O, zie je dat hij niet kan luisteren!? Het was op het Europees Olympisch Jeugdfestival in Brussel, met de Olympische Jeugdspelen had dat niks te maken.

»Ik was een goede zwemster. In mijn leeftijdscategorie behoorde ik tot de besten van ons land en won ik veel medailles. Tijdens schoolvakanties mocht ik mee op stage met de Franstalige elitezwemmers. Maar zodra ik het tegen oudere zwemsters als Brigitte Becue en Isabelle Arnould moest opnemen, haalde ik nog wel finales, maar geen prijzen meer.

»Een zwemcarrière vraagt grote opofferingen. Zonder twee, drie trainingen per dag red je ’t niet. Vaak lag ik ’s ochtends voor school al in het bad. Maar toen ik in Brussel ging studeren, lukte dat niet meer. Het is nog altijd niet vanzelfsprekend om sport en studies met elkaar te verzoenen in dit land. Sport wordt in België niet naar waarde geschat. Fred Deburghgraeve won olympisch goud, maar wie kent hem nog? Een miljoen frank (25.000 euro, red.) heeft hij eraan overgehouden, dat is alles. Bovendien is een zwemcarrière kort: wat moest ik doen wanneer ik er als 25-jarige mee zou kappen? Nee, het was genoeg geweest. Ik was trots op wat ik had bereikt, maar was op mijn limieten gebotst. Bovendien had ik zin in iets anders, zo gaat dat met pubers (lacht)

HUMO Heb je ’t nooit gemist?

TROUPEAU «Ik heb genoeg gezwommen voor de rest van mijn leven. 6 kilometer per training, acht keer per week: ça va, non? (lacht) Ik heb nog een paar jaar training gegeven, aan kinderen en volwassenen. Maar daar ben ik mee gestopt toen ik mama werd. Ik had het niet meer nodig: mijn leven is perfect in balans zonder sport.»

HUMO Hoe is Felice in je leven gekomen?

TROUPEAU «Ik was afgestudeerd als leerkracht lichamelijke opvoeding en kreeg een interimopdracht van een maand aan het atheneum in Nijvel. Felice werkte er al enkele jaren, ook als leraar lichamelijke opvoeding. Op een dag zat ik in de leraarskamer en zijn we aan elkaar voorgesteld. Ik had meteen iets van… (slaakt een zucht van verrukking). Het was liefde op het eerste gezicht, een echte coup de foudre, van beide kanten. De aantrekkingskracht was puur fysiek, we hadden nog geen woord met elkaar gewisseld. In mei liep mijn opdracht af, eind juni zijn we gaan samenwonen.»

HUMO Erg snel. Bovendien ben je twaalf jaar jonger.

TROUPEAU «Ik was 23, hij 35. We zaten allebei in een relatie: ik was zeven jaar samen met dezelfde jongen, Felice een jaar of tien met een vrouw en haar twee kinderen. Die heeft hij al die jaren mee opgevoed. Toen hij me vroeg of we het erop zouden wagen, heb ik even moeten nadenken. Wilde ik me direct in een nieuwe relatie storten? Moest ik me niet eerst amuseren en doen wat ik al die jaren niet had gedaan? Uiteráárd stelden we ons vragen. Maar er was geen houden aan: ‘Oké, we doen het!’»

HUMO Jij kwam pas van de schoolbanken, Felice had al een half leven achter zich. Heeft het leeftijdsverschil jullie nooit parten gespeeld?

TROUPEAU «Nooit. We wisten allebei goed wat we wilden. We waren verliefd, de vakantie stond voor de deur en ik ben op reis vertrokken. Alleen. Bij mijn terugkeer had ik nog een laatste vlucht van Parijs naar Brussel. Maar plots stond hij daar, in Parijs: hij kwam me oppikken. Sinds die dag wonen we samen. Minder dan twee maanden nadat we elkaar hadden leren kennen.»

HUMO Hij was nog niet de bekende trainer die hij nu is.

TROUPEAU «Hij was trainer van Eigenbrakel. Vraag me niet op welk niveau: ik heb níéts met voetbal (lacht). Ik vind het geen leuke sport en ook met het wereldje loop ik niet hoog op. Als de televisie thuis op voetbal staat, lees ik een boek.»

HUMO Voetbaltrainer is een job die nooit stopt. Heeft je sportverleden je geholpen om je in Felice’s wereld te verplaatsen?

TROUPEAU (knikt) «Ik heb hem nooit een strobreed in de weg gelegd: ik weet wat het is om te leven voor je sport. Dat er in het voetbal ook een derde helft is die vaak nog belangrijker is dan de eerste twee: daar heb ik me bij neergelegd.»

HUMO Je hebt het lesgeven nooit opgegeven.

TROUPEAU «Omdat ik geen geld wil vragen aan mijn echtgenoot om kleren of juwelen te kopen. Ik wil mijn deel bijdragen in het huishouden, voor de afbetaling van het huis, voor de hobby’s van de kinderen. Verder kan geld me totáál niets schelen. Ik voel helemaal niet de behoefte om een tas van Vuitton te kunnen kopen.

»Mijn kinderen zijn mijn leven. Na school pikte ik ze op in de crèche en deed mijn boodschappen – niet andersom. Geen minuut langer dan nodig liet ik ze daar. Geen haar ook op mijn hoofd dat eraan dacht ze ’s avonds aan een babysit toe te vertrouwen om zwemtraining te kunnen geven. Of Felice te vragen om op hen te passen. Liever bracht ik de avonden dat hij thuis was met hem door. Ze zijn al zo zeldzaam. Zeker toen de kinderen zelf begonnen te sporten. De ene avond bracht ik Nando naar de voetbaltraining, de andere Luna naar de zwemtraining.»

HUMO Je leven staat helemaal in het teken van Felice’s carrière, zo lijkt het wel.

TROUPEAU «Toch ben ik altijd erg onafhankelijk geweest. Ik neem alle beslissingen en hij laat me doen. Zelfs al gaat hij niet akkoord, hij zal niet tegen mij ingaan. En ook al was hij er vaak niet, het heeft me nooit tegengehouden om er alleen met de kinderen op uit te trekken. Eerst nog wat onzeker en niet verder dan de Noordzee. Maar later ook naar Frankrijk of op skivakantie. Onze vakanties vallen nu eenmaal nooit samen.

»Veel mensen snappen dat niet: ‘Huh, is hij dan hele dagen weg?’ Alsof hij alleen op matchdagen vrolijk fluitend met zijn voetbaltas het stadion binnenwandelt. Nee, dus: elke ochtend vertrekt hij om half zeven, en om zes uur ’s avonds is hij terug. Natuurlijk zou hij zijn kinderen vaker willen zien, erbij willen zijn op feestjes of schoolvoorstellingen. Van Nando’s voetbalwedstrijden heeft hij er nog maar weinig gezien. Dat is de prijs die hij betaalt voor zijn passie. Maar dat zien de mensen niet.»

‘Felice heeft zichzelf gedwongen om de clown uit te hangen, simpelweg om erbij te horen. Want diep vanbinnen heeft hij zich altijd anders gevoeld.’ Beeld Photo News
‘Felice heeft zichzelf gedwongen om de clown uit te hangen, simpelweg om erbij te horen. Want diep vanbinnen heeft hij zich altijd anders gevoeld.’Beeld Photo News

Sterretje

HUMO De vrouw het huishouden en de kinderen, de man zijn job: jullie rolverdeling oogt erg klassiek, niet?

TROUPEAU (denkt na) «Ik was 24 toen mijn eerste kind overleed, een jaar later werd mijn tweede geboren. (Krijgt krop in de keel) Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat ik ook maar één minuut zou missen van hoe hij opgroeide. Ik weet hoe fragiel en kostbaar het leven is. Nele is tien dagen na de geboorte overleden. Sindsdien is er niks belangrijkers voor mij dan mijn kinderen – al de rest is bijzaak.

»Neles overlijden is een keerpunt geweest, mijn kijk op het leven is er helemaal door veranderd. Mocht ik haar niet verloren hebben, was ik zonder twijfel doorgegaan met die zwemlessen. Nu was het ondenkbaar dat ik ook maar één minuut die ik met mijn kinderen kon doorbrengen, zou verkwisten aan iets anders.»

HUMO Jullie zijn snel aan kinderen begonnen.

TROUPEAU «We waren samen van juni 2001, Nele is geboren in december 2002. Ik was van pil veranderd en heb mijn eisprong verkeerd berekend (lacht). Natuurlijk hebben we ons de vraag gesteld: ‘Wat nu?’ Onze relatie was nog pril. Maar we vertrouwden elkaar. Samen hebben we besloten het kindje te houden en in het diepe te springen. En já, eigenlijk was het veel te vroeg. Maar wat anderen ervan vonden, kon me geen barst schelen.»

HUMO Of zo’n drama brengt partners dichter bij elkaar, of…

TROUPEAU (vult aan) «Het drijft hen uit elkaar. Ik weet nog goed wat de kinderarts van het ziekenhuis zei toen ze zag hoe wij reageerden op het drama: dat we een sterk koppel waren en het samen te boven zouden komen. Ze heeft gelijk gekregen: in juni zijn we 21 jaar samen.»

HUMO Was er iets tijdens de zwangerschap dat op een probleem wees?

TROUPEAU «Helemaal niet. Ook de bevalling was vlot verlopen. Maar goed, soms gebeuren zulke ongelukken. Nele heeft maar tien dagen geleefd. Tien dagen in het ziekenhuis. Eén onbezorgde nacht heb ik gehad. De volgende ochtend zag de kinderarts meteen dat er iets mis was. Nele reageerde op geen enkele van de reflextesten: haar hersenen waren te zwaar beschadigd. Ze had bloed verloren in mijn buik, meer weten we niet.

»Gelukkig was het geen genetisch probleem. Want dat is wel het eerste wat je denkt: dat het jouw schuld is. Gelukkig zijn we verstandig genoeg om te beseffen dat dat niet zo is.»

HUMO Wat antwoord je als mensen je vragen hoeveel kinderen je hebt?

TROUPEAU «Twee. Uit gemakzucht, om het niet te moeten uitleggen. Stel dat je zegt: ‘Ik heb drie kinderen, maar één is overleden.’ Niet iedereen gaat daar goed mee om, er valt al snel een ongemakkelijke stilte. Het gaat mensen ook niets aan, natuurlijk. Ik weet dat het er drie zijn. Dat volstaat.»

HUMO Felice vertrouwde me toe dat jullie er Nando en Luna mee willen ontzien.

TROUPEAU «Misschien wil hij Luna beschermen, dat kan.»

HUMO Luna denkt dat zij er niet geweest zou zijn mocht Nele zijn blijven leven.

TROUPEAU (knikt) «Niet makkelijk, hoor. Ze was nog erg jong, hooguit 5 jaar, toen zij en Nando aan het spelen waren en iemand me vroeg of ik nog kinderen wilde. Nee, antwoordde ik: ‘Het is goed zoals het is, ik heb een jongen en een meisje.’ Dat heeft ze gehoord. In haar hoofd heeft ze ervan gemaakt dat zij er niet geweest zou zijn mocht Nele niet overleden zijn. Die gedachte heeft haar lang achtervolgd, hoezeer ik ook heb geprobeerd haar van het tegendeel te overtuigen. Ze wordt 16 nu, zit midden in haar puberteit en is zo al hypergevoelig. Maar ze leert ermee om te gaan.»

HUMO Tijdens wedstrijden draagt Felice een foto van Nele bij zich.

TROUPEAU «Echt? Dat wist ik niet. Weet je, zelf hecht ik niet zo aan materiële zaken. Nele is gecremeerd, ik wilde niet één plek waar we konden samenkomen. Veel mensen hebben dat nodig, maar ik niet. Mijn verdriet is overal. Ik heb niet één plek nodig om aan mijn meisje te denken, ik draag haar altijd bij mij. Ze is geboren, gestorven en in mij teruggekeerd. Dat gevoel heb ik heel sterk.»

HUMO Felice liet haar en de andere kinderen op zijn schouder tatoeëren.

TROUPEAU «Hij wilde al langer een tatoeage, maar wist niet wat. Ik wilde zelf ook een tattoo, één die verwees naar mijn kinderen. De maan staat voor Luna (‘lune’ in het Frans, red.), het water voor Nando – volgens Felice komt dat van het Latijnse woord voor zwemmen. Dat is het dus geworden: de maan, de zee en een sterretje voor Nele. Toen Felice het zag, wilde hij direct hetzelfde.»

HUMO Valt het je zwaar om over Nele te praten?

TROUPEAU «Het heeft lang geduurd voor ik het kon. Nu overweldigt het me niet meer zo: het is zo lang geleden ondertussen. Maar ik weet nog alles. En ik reken voortdurend: dat ze 19 jaar zou zijn nu, bijvoorbeeld. En ik vraag me van alles af: zou ze op de andere twee geleken hebben? Zou ze sportief geweest zijn?»

HUMO Hoe is Felice met het verlies omgegaan?

TROUPEAU «Dat weet ik niet. Toen dat enorme verdriet ons overviel, hebben we veel gepraat. Ondertussen ligt het ver achter ons en heeft hij er minder behoefte aan. Hij verwerkt het alleen, maar ik kan dat niet: ik moet kunnen praten, ook met professionele hulpverleners. Met het overlijden van zijn mama is het precies zo: hij zal praten over haar, maar niet over zijn gevoelens – hoe hard hij haar mist, de pijn die hij voelt. Ook niet met mij. Met niemand.»

HUMO ‘Zodra het intiem wordt, keer ik in mezelf,’ heeft hij eens gezegd. Terwijl hij toch bekendstaat als een sfeermaker die weleens op de tafels staat te dansen.

TROUPEAU «Die dansende jongen is volgens mij tijdens zijn studies geboren. Toen ook is hij schunnige liedjes beginnen te zingen en heeft hij zichzelf gedwongen om de clown uit te hangen. Simpelweg om erbij te horen. Want diep vanbinnen is hij niet zo: zijn wieg stond in een klassieke Italiaanse familie waar allesbehalve uitbundig werd gedaan. Het zit niet in zijn karakter om zich op de voorgrond te plaatsen. Als je je altijd anders hebt gevoeld dan de anderen vanwege je sobere kleren, je rampzalige kapsel en je veel te grote bril, hang je de clown niet uit. Dan doe je er net alles aan om te vermijden dat ze naar je kijken. Het heeft jaren geduurd voor hij genoeg zelfvertrouwen bijeen had geraapt om het toe te laten. Voor een stuk ook noodgedwongen: als leerkracht sta je voor een publiek, hein. Weet je wat hij me eens heeft verteld? Dat hij op het atheneum eens een maand lang dezelfde jeans en groene trui heeft gedragen, omdat hij zich voor het eerst in zijn leven voelde als de anderen. Dat zegt genoeg, zeker?»

'In het weekend dat we zouden trouwen, werd hij net aangesteld als trainer. ‘Luister,’ heb ik hem toen gezegd, ‘als je naar de match gaat, trouw ik met je broer!’ Hij is dan toch maar naar zijn eigen huwelijk gekomen.' Beeld Geert Van de Velde
'In het weekend dat we zouden trouwen, werd hij net aangesteld als trainer. ‘Luister,’ heb ik hem toen gezegd, ‘als je naar de match gaat, trouw ik met je broer!’ Hij is dan toch maar naar zijn eigen huwelijk gekomen.'Beeld Geert Van de Velde

Charmeur

HUMO Welke eigenschap van Felice bewondert u het meest?

TROUPEAU «Zijn emotionele intelligentie: weten wat er in de ander omgaat, met iedereen afzonderlijk op zijn of haar niveau kunnen communiceren. Ook in onze relatie: hij slaagt er altijd in om me te laten zijn wie ik ben. Zonder te oordelen, ook als ik prikkelbaar ben. Dat maakt van ons zo’n harmonieus koppel.»

HUMO Hij wordt ook omschreven als bescheiden en nederig. Hoe meer men dat zegt, hoe groter mijn wantrouwen.

TROUPEAU «Ik verafschuw arrogante mensen. Mensen die graag over zichzelf praten. Mocht hij zo iemand geweest zijn, zou ik nooit met hem samen zijn. Felice stelt zich altijd nederig op. Maar bescheiden? Hij is zich goed bewust van wat hij waard is en heeft ook graag dat dat erkend wordt.»

HUMO Zijn Italiaanse kantje is onmiskenbaar: je kunt onmogelijk naast de charmeur in hem kijken.

TROUPEAU (rolt met de ogen) «O, ja! Hij is er voortdurend op uit te behagen en de goedkeuring van anderen te krijgen. Toen ik hem als 23-jarige met open mond aanstaarde, was hij zich zéér bewust van zijn charme (lacht). In zijn jonge jaren heeft hij daar zeker in overdreven: er is mij verteld hoe hij vroeger altijd maar voor de spiegel stond. Nu voelt hij zich oud, en dat háát hij. Neem nu zijn haar dat grijs wordt: daar kan hij écht niet tegen (lacht)

HUMO In 2010 – de kinderen waren er al – zijn jullie getrouwd. Waarom?

TROUPEAU «Mijn mama was al lang erg ziek en het ging van kwaad naar erger. Door haar het vooruitzicht van ons huwelijk te geven, dacht ik haar nog wat langer bij ons te kunnen houden. We zouden in juni trouwen, maar helaas is ze enkele dagen voor het feest overleden. We hebben het dan verplaatst naar de elfde september – een datum om makkelijk te onthouden (lacht). Maar net toen trok White Star Woluwe Felice aan als nieuwe trainer, het weekend van ons huwelijk zou hij zijn eerste wedstrijd coachen. ‘Luister,’ heb ik hem toen gezegd, ‘als je naar die match gaat, trouw ik met je broer!’ Hij is dan toch maar naar zijn eigen huwelijk gekomen (lacht). Zijn nieuwe ploeg verloor die dag en hij heeft de hele avond aan de telefoon gehangen. Nu, het is één van de weinige nederlagen dat seizoen gebleven. Nadien hebben ze vooral nog gewonnen. Felice verdient intussen meer dan één standbeeld.»

HUMO Hoezo?

TROUPEAU «Met Eigenbrakel is hij gepromoveerd, Ukkel behoedde hij voor degradatie, White Star maakte hij ook kampioen, Charleroi vocht vóór zijn komst tegen de degradatie. En wat hij met Union doet, behoeft geen uitleg, toch? Alleen Genk heeft hem de tijd niet heeft gegeven om er iets neer te zetten.»

HUMO Zijn ontslag daar heeft hem diep getekend.

TROUPEAU (knikt) «‘Maak je geen zorgen,’ hadden ze gezegd, ‘je krijgt drie jaar om kampioen te spelen.’ Na vijf maanden werd hij ontslagen. Dat was niet eerlijk.

»Ach, hij is er nooit zichzelf geweest. Niet iedereen had het op hem begrepen. Dat heeft hem heel hard aan zichzelf doen twijfelen. Ook dat is eigen aan intelligente mensen: ze stellen zichzelf voortdurend in vraag. Maar hij heeft eruit geleerd: hij weet nu dat hij het been stijf moet durven te houden.»

HUMO Na zijn ontslag zat hij zes maanden thuis. Hoe was dat?

TROUPEAU «Moeilijk. We leefden alle drie met hem mee. Hij sprak er weinig over, maar heeft zich wel afgevraagd of hij in het voetbal wilde blijven. Wat hem vooral diep heeft geraakt, is de haat die na zijn laatste match over hem is uitgestort. Terwijl de kinderen en ik hem na de match opwachtten, stonden de Vlaamse supporters Felice en alle Walen uit te schelden. Luna was zo onder de indruk dat ze in tranen uitbarstte. Toen heeft hij zich afgevraagd of hij ons dat nog wel wilde aandoen. Mensen hebben geen idee wat zoiets met iemand doet.»

HUMO Hij heeft het ‘een verwoestend beroep’ genoemd.

TROUPEAU «Bij een nederlaag is het alsof zijn wereld instort. Duizend-en-één vragen stelt hij zich dan. Het liefst zou hij alle verantwoordelijkheid op zich nemen. Maar je kunt als trainer nu eenmaal niet alles controleren. Maar goed, het is zijn passie. Ik zeg hem altijd: ‘Het voetbal maakt je niet gelukkig, maar je kunt ook niet zonder.’»

HUMO Nog zo’n weinig flatterende omschrijving van hem: ‘Het is een artificiële wereld.’

TROUPEAU «Door dat ontslag is hij al zijn illusies verloren. Hij ziet het voetbal nu zoals het écht is. Een krant schreef zelfs dat het een ‘catastrofe voor het Belgisch voetbal’ zou zijn als Union kampioen speelt. Is dat respectvol?»

HUMO Er werd bedoeld dat België met Union als kampioen een mal figuur zou slaan in de Champions League.

TROUPEAU «Precies! Het is pijnlijk duidelijk geworden waar het voor de verantwoordelijken in het Belgische voetbal om draait. In plaats van de prestatie van Union naar waarde te schatten, steken ze het stokken in de wielen.»

HUMO Heeft hij een revanchistisch kantje?

TROUPEAU «Zeker. Wie zou niet graag in zijn plaats kunnen zeggen: ‘Zie waar ik nu sta, beste Genk. U hebt zich vergist, niet ik!’ Uiteraard doet hij het daar niet voor. Maar ik ben toch superblij in zijn plaats, dat durf ik eerlijk toe te geven.»

‘Ik heb níéts met voetbal. Ik vind het geen leuke sport en ook met het wereldje loop ik niet hoog op. Als de televisie thuis op voetbal staat, lees ik een boek.’ Beeld Geert Van de Velde
‘Ik heb níéts met voetbal. Ik vind het geen leuke sport en ook met het wereldje loop ik niet hoog op. Als de televisie thuis op voetbal staat, lees ik een boek.’Beeld Geert Van de Velde

Met pensioen

HUMO Is er een Felice die alleen jij te zien krijgt?

TROUPEAU «De Felice die niet gewonnen heeft. Dat is voor hem het einde van de wereld. Aan jullie toont hij het niet: hij zal op zijn tong bijten in zijn analyse en correct blijven. Maar hij brengt het wel mee naar huis. En de kinderen weten dat. Lang geleden, ze waren nog klein, waren ze zich enorm aan het amuseren, met veel lawaai en zo. Hij kwam thuis, na een nederlaag, en is toen zwaar uitgevlogen: hij verdroeg hun plezier niet! Daar heb ik hem toen stevig over aangepakt en hij heeft eraan gewerkt. Ik ben nu twee jaar een gelukkige vrouw: hij verliest bijna niet meer. Dat scheelt een pak in de sfeer thuis (lacht).

»Weet je, zodra de deur openzwaait, zie ik meteen of hij een goede of slechte dag heeft gehad. Ik ben een spons: ik neem alle emoties rond mij in me op. Vroeger nam ik dan automatisch hetzelfde humeur aan als het zijne, maar dat zorgde voor een gevaarlijke dynamiek. Echt niet prettig, geloof me. Nu overkomt me dat niet meer.»

HUMO Sinds het overlijden van zijn moeder vorig jaar heeft hij naar eigen zeggen zijn prioriteiten beter op orde.

TROUPEAU (denkt na) «De drang om zich bij iedereen te willen bewijzen, is wat weg. In dat opzicht is hij meer onthecht. Ik hoop dat hij het volhoudt. We hebben daar al levendige discussies over gevoerd: mij interesseert het namelijk geen zier wat iemand over mij denkt. Dan bekijkt hij me met zúlke ogen (lacht). Misschien is het iets typisch voor mannen.»

HUMO Is hij nog steeds zo bijgelovig?

TROUPEAU «Sinds het overlijden van zijn mama gaat hij voor elke wedstrijd langs het kerkhof. Dat is in de plaats gekomen van de koffietjes die ze vroeger samen dronken. Verder hecht hij nogal aan zijn armbandjes, dat weet ik. Er is er één dat hij twintig jaar geleden gekregen heeft van een speler van Eigenbrakel die het uit een ver land voor hem had meegebracht. Een geluksbrenger. Die heeft hij nadien onafgebroken gedragen. De schelpjes zijn nog intact, maar het bandje heb ik al moeten vervangen, zo versleten was het.

»Er is een tijd geweest dat hij hetzelfde hemd droeg zolang hij niet verloor. Of dat we voor elke wedstrijd op restaurant gingen als hij na zo’n restaurantbezoek eens gewonnen had. Maar net zo goed werkt het omgekeerd. Als hij op de radio een liedje hoort dat hem aan een oude nederlaag doet denken, kan hij op slag versomberen: ‘Ik ga verliezen vandaag!’ Natuurlijk weet hij dat het nergens op slaat, en toch hecht hij er belang aan.»

HUMO Klopt het dat hij tegenwoordig, zoals hij ook beweert, meer plezier probeert te scheppen in wat hij doet?

TROUPEAU «Ah, dat kan ik alleen maar toejuichen! De familie Mazzù zijn geen levensgenieters. Altijd maar doorgaan en niet stilstaan bij het moment. Lastig, hoor. Ik heb het hem al gezegd: ‘Geniet toch eens!’ ‘Jaja’, zegt hij dan. Nu, door al dat winnen dit seizoen zit hij goed in zijn vel. Maar hij kan zich nog altijd opwinden over pietluttigheden. Over het gras dat te hoog staat in de tuin, bijvoorbeeld. Et alors, denk ik dan.»

HUMO Het kampioenschap nadert zijn ontknoping en hij verliest weleens zijn zelfbeheersing tegenover de scheidsrechters. Neemt de zenuwachtigheid toe?

TROUPEAU «Natuurlijk! Hij wil het kampioenschap afsluiten met een zo groot mogelijke voorsprong. Als ze dan niet zien dat een bal over de lijn is gegaan, zoals tegen Oostende, wordt hij gek! Gelukkig hebben we er thuis nog geen last van (lacht)

HUMO Tot slot, hoe zie je de toekomst?

TROUPEAU «In de zon! Ach, daar praten we zelden over. Hij zal nog zolang mogelijk willen doorgaan in het voetbal. Geen 20 jaar meer, natuurlijk. Maar ik zal in ieder geval nog een stuk langer moeten werken tot mijn pensioen dan hij. Als hij twaalf jaar op mij zal moeten wachten voor we van het leven kunnen genieten, zal hij redelijk oud zijn (lacht). We zien wel.»

HUMO Hij heeft er nooit een geheim van gemaakt dat zijn Italiaanse roots aan hem trekken. Sinds jullie huwelijk is hij niet vaak meer naar Calabrië teruggekeerd.

TROUPEAU «Eén keertje maar. Na dit seizoen hoopt hij zijn vader eindelijk nog eens te kunnen meenemen. Zelf ben ik er nog nooit geraakt. Ik zou hem overal volgen waar het voetbal hem naartoe leidt. Maar als je zoals wij maar één week samen vakantie hebt, in de winter bovendien, is Calabrië niet de eerste bestemming waaraan ik denk (lacht)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234