Julieta

Pedro is terug.

Eindelijk, Pedro Almodóvar heeft zijn mojo terug! De laatste jaren was hij wat aan het verflauwen, met de vliegtuigklucht ‘Los amantes pasajeros’ van drie jaar geleden als onbegrijpelijk dieptepunt, maar in ‘Julieta’ – de verfilming van drie kortverhalen van Alice Munro – voel je hem opnieuw bloeien. Zijn twintigste langspeler is zelfs zo mooi dat het niet eens in ons opkomt om grapjes te maken over het belastingschandaal waarbij Panama Pedro – vooruit, eentje dan – betrokken is.

De ontroering begint wanneer Julieta, een vrouw die u intiem zult leren kennen, op de hoek van een straat in Madrid een toevallige ontmoeting heeft met Beatriz, een vriendin van haar dochter. ‘Ik heb je dochter onlangs gezien in Como,’ zegt Beatriz. Een zinnetje dat, als een enkel steentje dat een dam doet breken, in Julieta een stroom van emoties losmaakt, en tevens het begin van een bitterzoete odyssee die ons in flashbacks naar het verleden terugvoert. Meer gaan we niet vertellen: alleen dat ‘Julieta’ een vrouwelijk levensverhaal vertelt waar het verdriet in flarden en krullen overheen rolt.

Al heel zijn carrière beweegt Pedro zich heen en weer op het slappe koord tussen drama en tearjerker, en dat is hier niet anders. De plot van ‘Julieta’ barst van de geboorten, sterfgevallen, scheidingen en ongelukken: genoeg stof voor tien smartlappen. Als Pedro de mooie, mysterieuze muziek van zijn huiscomponist Alberto Iglesias had vervangen door een kleffe Hollywoodpiano, of als het spel van zijn actrices net iets minder ingetogen was geweest, dan was hij ongetwijfeld geëindigd met een draak van een film.

Maar Pedro, de sierlijke koorddanser, vindt precies het juiste evenwicht tussen tragedie en melodrama. In ‘Julieta’ vinden we dezelfde mooie terughoudendheid terug als in ‘Hable con ella’: Pedro stort de emoties niet uit over het scherm, maar roept ze voorzichtig op. Geen beukende brandingen hier, maar fragiele golfbewegingen. Mooi ook hoe de cineast de dagen, de maanden en de jaren als in een gracieuze, bijna droomachtige flow aan onze ogen voorbij laat glijden; yep, het is het Leven zélf dat we in ‘Julieta’ als een getijrivier met een rusteloze golfslag voorbij zien deinen.

Hoe Pedro het verhaal op een bepaald moment met behulp van een handdoek en een bos natte haren een sprong in de tijd laat maken, is even simpel als briljant. En dan dat nachtelijke treintafereel! De filmgeschiedenis staat bol van de onvergetelijke treinscènes: denk maar aan Rock Hudson en Elizabeth Taylor in ‘Giant’, of aan Cary Grant en Eva Marie Saint in ‘North by Northwest’.

En nu heeft ook Pedro zijn eigen scène aan die anthologie toegevoegd: een treincoupé, twee ontmoetingen, een rendier, en de rest is pure filmmagie. Naar goede gewoonte zit de cineast ook zijn obsessie met de kleur rood weer bot te vieren: alleen al het oogstrelende openingsshot van die schermvullende rode jurk ademt onversneden schoonheid, verdrongen passie en een unheimlich gevoel van mysterie.

In sommige scènes lijkt Pedro’s designfetisj hem wel in de richting van de zelfparodie te sturen: sommige interieurs lijken, met die Magnumfotoboeken op de salontafeltjes en die schilderijen van Francis Bacon tegen de knalrode muren, rechtstreeks afkomstig uit een hippe wooncatalogus. Wij waren al een tijdje op zoek naar een nieuw boekenrek, en kijk, we hebben net een mooi exemplaar zien passeren in ‘Julieta’. Gracias dus, Pedro: voor de tedere glimlach, voor de oprechte snik, en voor het boekenrek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234