null Beeld

Jungle - For Ever

Strijdtrommels! Falsetstemmen! Aanzwellende synths! Sprankelende gitaren en een funky baslijn! Meezingbare teksten – elke zin wordt gemiddeld vier keer opnieuw gezongen – en een weelderige, met strijkers aangeklede finale! Welcome to the jungle, deel twee.

Wie hield van de debuutplaat ‘Jungle’ (2014) van Jungle – destijds de twee mysterieuze Londenaars J en T, anno 2018 een zevenkoppige band geleid door Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland – hoeft niet te twijfelen: bestel ‘For Ever’. En meteen ook een nieuw paar dansschoenen, u zult ze nodig hebben.

De cover van ‘For Ever’ is dezelfde als die van ‘Jungle’, alleen de kleuren zijn omgewisseld. In de videoclips van Jungle wordt nog steeds gedanst. J en T zingen nog altijd als de Bee Gees en de muziek laat zich, net als in onze recensie van hun debuut, omschrijven als ‘een kruising tussen TV on the Radio en Scissor Sisters’. Zelf beschrijft Jungle ‘For Ever’ als ‘een postapocalyptisch radiostation dat break-upsongs draait’, maar dan zullen het eerder kleurrijke Teletubbies dan rottende zombies zijn die de wereldheerschappij overnemen.

Niet dat Jungle vier jaar is blijven stilstaan. ‘For Ever’ is genuanceerder. Een soulvolle hiphopbeat stuwt ‘Cosurmyne’ – voor de slechte verstaanders: because you’re mine – vooruit. ‘Home’ is een onversneden ballade. In ‘House in LA’ jankt een synth als het spook van de opera. Moby’s ‘Porcelain’ weerklinkt in ‘Give Over’, Daft Punks ‘Get Lucky’ in ‘Heavy, California’ en Mac Millers ‘Dang!’ in ‘Beat 54’.

Toch is het moeilijk om een song van ‘Jungle’ te onderscheiden van één van ‘For Ever’. Jungle is een merk geworden dat een heel specifieke vorm van nostalgische feelgoodmuziek produceert. Alsof op elk nummer dezelfde Instagram-filter ligt. Maar, zoals iedereen weet die weleens op Tinder zit: wat telt, is wat ónder de filter steekt.

‘Smile’ en ‘Happy Man’ doen wat singles van Jungle sinds ‘Busy Earnin’’ horen te doen: tussen uw oren kruipen en uw brein nooit meer verlaten. ‘Casio’ funkt de pan uit en ‘(More And More) It Ain’t Easy’ is een Radiohead-experimentje dat wonderlijk genoeg werkt. Maar ‘Heavy, California’, ‘Beat 54’, ‘Cosurmyne’, ‘Give Over’ en ‘Home’ hebben minder om het lijf dan de gemiddelde ‘Temptation Island’-verleider na negen cocktails.

De lyrics zouden volgens J en T persoonlijker moeten zijn, maar de lads blijken toch geen Bob Dylan te zijn. Verder dan ‘Ik had gehoopt dat onze relatie zou slagen, maar dat lukte niet’ en ‘Ik had gehoopt dat verhuizen naar Los Angeles me gelukkig zou maken, maar dat lukte niet’ komen de meeste nummers niet. En geen enkele song haalt het tempo van het vier jaar oude hitje ‘Time’, waardoor de plaat weleens meandert.

‘For Ever’ is geen plaat om je aan te storen, maar ook geen voor de eeuwigheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234