Junkieverdriet. Humo sprak met Jackie Doherty over haar zoon Pete Doherty: 'Niemand kan hem redden, behalve hijzelf'

‘Volgens de statistieken zijn er altijd vijf anderen die lijden onder het gebruik van een verslaafde, maar volgens mij kun je dat getal gemakkelijk verdrievoudigen.’ Geen idee of u Peter Doherty als een lyrisch genie dan wel als een ordinaire junkie beschouwt, maar voor zijn moeder Jacqueline is de Libertines- en Babyshambles-frontman bovenal een zorgenkind dat zijn omgeving ontelbare slapeloze nachten en onmetelijk veel verdriet heeft bezorgd.

'Ik heb altijd gedacht dat hij een professor aan Oxford zou worden'

‘Call me Jackie,’ is het eerste wat Jacqueline Doherty zegt wanneer ze me de hand schudt in een dierentuin in Noordwest-Duitsland. Ze heeft specifiek voor deze plek gekozen om te voorkomen dat uitlekt waar ze precies woont: ‘Ik wil niet meer elke dag belaagd worden door de meedogenloze pers.’ Elf jaar geleden, tijdens het trieste hoogtepunt van haar zoons heroïneverslaving, verscheen haar boek ‘Pete Doherty: My Prodigal Son’, met de niet mis te verstane ondertitel: ‘Every Mother’s Nightmare… A Child off the Rails.’ Een hartverscheurend relaas over onvoorwaardelijke moederliefde.

Jacqueline Doherty «Begin 2006 verscheen het ene na het andere artikel over Peter, allemaal onzin. En als het geen onzin was, dan hadden ze zijn woorden verdraaid, om toch maar met een sensationeel stuk te kunnen uitpakken. Ik was al begonnen met dingen neer te schrijven voor mezelf, om de leugens van de waarheid te kunnen onderscheiden. Toen ik een telefoontje kreeg van een journalist – het tiende al die dag – die vroeg of ik wilde meewerken aan een boek over Peter, werd het me plots te veel: ‘Ik kan je niet helpen, want ik ben zélf bezig aan een boek over hem.’ Vijf maanden later was het af: de woorden gulpten eruit.»

HUMO Hoewel het toch niet het makkelijkste onderwerp lijkt om over te schrijven.

Doherty «Maar het is de waarheid, en voor mij is er niets belangrijkers dan dat. Ken je het gedicht ‘If–’ van Rudyard Kipling? Daarin staat: ‘If you can bear to hear the truth you’ve spoken / Twisted by knaves to make a trap for fools’ . Dat is exact wat journalisten doen. Je kunt niet geloven hoeveel er al wenend aan de lijn hebben gehangen: ‘Komaan, Jackie, mijn hoofdredacteur verwacht een artikel op zijn bureau tegen donderdag! Geef me íéts!’ Daarop zei ik altijd: ‘Beeld je in dat ik jouw moeder ben en daarvoor opgebeld wordt. Hoe zou jij je dan voelen?’ Omdat ik m’n lippen stijf op elkaar hield, zijn ze dan maar dingen uit hun duim beginnen te zuigen.»

HUMO Maar er is vast een verschil tussen de tabloids en de kwaliteitskranten?

Doherty «Het roddelblad Hello Magazine had me al drie jaar tevergeefs proberen te strikken voor een interview, toen ik in 2006 plots op de cover stond, onder een foto van Peter en Kate (Moss, met wie Peter van 2005 tot 2007 een relatie had, red.). Boven mijn hoofd stond in blokletters: ‘Plus een interview met Jackie Doherty’. Weet je hoe ze die drie pagina’s met mij gevuld hadden? The Times, toch geen flutkrant, had de rechten op m’n boek gekocht, en ze daarna doodleuk doorverkocht aan Hello Magazine. Zij hadden vervolgens passages uit m’n boek aan elkaar geplakt tot een zogenaamd interview. Dat is hoe het werkt.

»Nadat m’n boek verschenen was, was ik contractueel verplicht in een aantal tv-shows op te draven: verschrikkelijk. Niemand was geïnteresseerd in wat ik te zeggen had: ze wilden enkel roddels over mijn zoon horen, het liefst over zijn relatie met Kate. Kun je jezelf dan nog serieus nemen als journalist? Ik waarschuw je nu al: op vragen over Kate of Peters kinderen (Doherty heeft een zoon van 13 en een dochter van 5, red.) ga ik níét antwoorden.»

'Ik ben gezegend met een charismatisch, creatief en prachtig kind, dat helaas ook drugsverslaafd is. Mensen met een gehandicapt kind hebben het veel moeilijker'

HUMO Ik heb u op 11 maart ontmoet in de backstage van het Koninklijk Circus in Brussel. Peter moest daar spelen, en omdat hij de dag erop 38 werd, had u een taart bij die u hem op het podium wou geven.

Doherty «Je kunt hem helaas niet foppen. Ik had die taart backstage verstopt, maar hij had ze gevonden: ‘Je gaat die toch niet op het podium brengen?’ Mijn antwoord: ‘Maak je geen zorgen.’ (lacht) Dat zijn oudere zus Amy Jo het voorprogramma zou verzorgen (met haar band AmyJo Doh & The Spangles, red.), was evenzeer een verrassing, maar ook daar is hij achter gekomen. Na de soundcheck zei hij: ‘Mum, is Amy Jo hier? Ik heb haar stem gehoord.’»

HUMO Een ontroerend moment: uw man, Peter Doherty senior, die het laatste nummer kwam meezingen. Mogen we daaruit concluderen dat tussen vader en zoon alles weer koek en ei is?

Doherty (knikt) «Eind februari zijn we samen in Hamburg gaan kijken: het was de eerste keer in vijftien jaar dat m’n man me vergezelde. Een enorm emotioneel moment. Hij stond met een glimlach aan de zijkant van het podium naar het publiek te kijken, en kwam me achteraf zeggen: ‘Ze zien hem echt graag, hè?’ Peter heeft hem onlangs een sms vanuit Argentinië gestuurd: ‘Kom hierheen, dan kunnen we samen songs schrijven!’ Maar dat gaat natuurlijk zomaar niet: hij heeft zijn werk hier in Duitsland.»

HUMO Werkt u nog als verpleegster?

Doherty «Nee, op m’n 60ste heb ik me omgeschoold tot therapeute. Ik ben enorm begaan met mensen, en als verpleegster was ik eigenlijk vanzelf al een halve therapeute. Ik werk nu al drie jaar als relatietherapeute, en ik vind het geweldig.

»Amy Jo woont in Madrid, waar ze lesgeeft: ik was vroeger altijd blij als ik mensen kon vertellen dat ik ook een kind met een respectabele job had (lacht). Ze is maar 13 maanden ouder dan Peter, waardoor ze altijd heel close zijn geweest. Emily, de jongste, is in de voetsporen van haar vader getreden en soldate geworden. Ze is trouwens zwanger. Wat de pers ook beweert: we zijn een hechte familie. Ik sms Peter om de andere dag, en dan belt hij me terug wanneer hij even tijd heeft. Hij heeft me ooit eens vanuit Argentinië toegezongen: ‘Don’t cry for me, I’m in Argentina. The truth is I always loved you!’ (lacht) Hij brengt me altijd aan het lachen.»


Het Peter-probleem

HUMO Je man schreef in het nawoord van je boek dat de familieleden van een militair in een veilige, gedisciplineerde omgeving leven, wat ervoor kan zorgen dat sommigen zich afgesloten voelen van de rest van de samenleving. Is dat volgens hem de oorzaak van Peters verslaving?

Doherty «Als je te horen krijgt dat je zoon verslaafd is aan heroïne, dan ga je werkelijk álles uit het verleden beginnen te analyseren: ‘Wat hebben we fout gedaan?’ Omdat mijn man vaak weg was voor zijn job, stond ik er alleen voor met drie kinderen. Ik moest dus vrij streng zijn, en volgens Peter was ik veel strenger dan zijn vader. Peter senior en Peter junior: dat zijn twee handen op één buik. Vroeger speelden ze sketches na uit ‘Blackadder’ en ‘Fawlty Towers’, waarna ze over de grond rolden van het lachen. We mogen onszelf niet de schuld geven voor Peters verslaving, want hij heeft een heel liefdevolle kindertijd gekend. Ik was geen afwezige moeder: er stond altijd een kopje thee klaar als de kinderen van school terugkwamen, en dan praatten we over wat er die dag allemaal gebeurd was.

'Ik kan ze van meters ver spotten, de mensen die niet willen dat Peter clean blijft.'

»Door de job van mijn man hebben we enkele jaren in Cyprus gewoond, wat Peter geweldig vond: door de hitte sluiten de scholen er hun deuren al na de lunchpauze. Hij kon in de woestenij rond het legerkamp een hele namiddag ravotten met zijn vriendjes. Op een keer stond hij met een gigantische slang rond zijn nek voor de deur van onze bungalow: ‘Mama, kijk!’ Pas later ben ik te weten gekomen dat het een giftige slang was. Ik was ook altijd voorzichtig als ik zijn zakken binnenstebuiten keerde: meer dan eens vielen er hagedissen uit. Hij was gefascineerd door die beesten: hij deed niets liever dan rond te lopen met een gezicht vol hagedissen (lacht). We amuseerden ons rot met Peter.»

HUMO Was hij een goeie student?

Doherty «En of! Het zal je misschien verbazen, maar hij heeft nooit één schooldag gemist – hij was zelfs nooit te laat! Boeken verslond hij aan de lopende band, en ook nu nog heeft hij steeds een klassieker in de binnenzak van zijn jas zitten. Hij was wild van Oscar Wilde en Britse romantische dichters als Lord Byron en John Keats. Die zaten destijds allemaal aan de opium. Ik heb me al afgevraagd of hun zelfdestructieve neigingen niet onrechtstreeks een invloed op hem hebben gehad. Aanvankelijk was hij dus verknocht aan literatuur: hij heeft pas op zijn 17de voor het eerst een gitaar vastgepakt. Enfin, om maar te zeggen: ik heb altijd gedacht dat hij een Oxford-professor zou worden. Tot z’n 23ste was hij een echt engeltje.»

HUMO En toen begon ‘the Peter problem’, zoals u het noemt. U merkte voor het eerst een verandering in zijn gedrag toen hij in 2002 op kerstbezoek kwam.

Doherty «The Libertines hadden net een contract getekend bij Rough Trade en begonnen succes te krijgen. Van de vijf dagen dat hij thuis was, heeft hij er zeker vier geslapen. Hij was ook redelijk opvliegend, wat ongewoon was voor hem: er kon geen grapje van af. Een andere alarmbel was zijn voorkomen: voorheen liep hij er altijd piekfijn bij, maar toen droeg hij een T-shirt en een jeansbroek, en was hij lijkbleek. Ik stak het op de vermoeidheid en was allang blij dat we nog eens met de hele familie samen waren. Je gaat niet snel denken dat je kind aan de drugs zit.

»Kort daarop begonnen we in NME de geruchten te lezen over gemiste optredens, ruzies in de band en drugsverwijzingen in hun nummers. De paniek groeide. Telkens als ik hem met opgerolde mouwen zag, speurde ik z’n armen af, op zoek naar sporen van naalden – nooit iets gemerkt. Nog later werden we op het hoofdkantoor van Rough Trade uitgenodigd: ze vertelden ons over Peters stemmingswisselingen en zijn bizarre gedrag, en over de repetities waarvoor hij niet kwam opdagen. Ik was in shock: waarom hadden ze zo lang gewacht om ons daarvan op de hoogte te brengen? Uiteindelijk heb ik het allemaal uit Peter kunnen sleuren toen ik hem ging bezoeken in Londen: hij vertelde dat hij heroïne en crack rookte, vandaar dat ik niks aan z’n armen zag. Ik kan niet exact beschrijven hoe ik me toen voelde, maar ik wilde hem zowel slaan als vasthouden.»

HUMO Vanaf toen ging het van kwaad naar erger: hij wisselde periodes in de cel af met periodes in de ontwenningskliniek.

Doherty «Mijn 50ste verjaardag heb ik in de rechtbank doorgebracht. Mijn verjaardagscadeau: Peter die veroordeeld werd tot een gevangenisstraf omdat hij de flat van zijn bandmaat Carl Barât had leeggeroofd (in 2003, niet lang nadat hij door Barât uit The Libertines werd gezet, red.). Na een dikke maand kwam hij weer vrij.»

'Peter heeft een liefdevolle kindertijd gehad: er stond altijd een kopje thee klaar als hij van school terugkwam.'

HUMO Uw hele familie leed onder zijn verslaving, maar uw man nog het meest.

Doherty «Dat zoiets breed uitgesmeerd wordt in de pers, helpt natuurlijk niet: de hele wereld wist ervan. Mijn man zag er op een gegeven moment zodanig van af, dat hij Peter niet meer wilde zien.

»Wij waren onze zoon altijd door dik en dun blijven steunen: toen hij werd vrijgelaten uit de gevangenis, hadden we bijvoorbeeld meubels naar Londen gebracht, om hem te helpen zijn nieuwe flat in te richten: ‘Klaar voor een nieuwe start.’ Helaas. Het kwam uiteindelijk zover dat ik Peters naam niet meer mocht uitspreken in het bijzijn van mijn man. We hebben ook een hele tijd in aparte bedden geslapen, omdat ik mijn gsm altijd angstvallig bij me hield: ik wachtte constant op een teken van leven van Peter, en was vooral bang voor een telefoontje van de autoriteiten: ‘We hebben uw zoon dood teruggevonden.’ Mijn huwelijk stond op barsten, maar Peter was daar niet van op de hoogte: had hij toen geweten wat hij allemaal veroorzaakte, dan had hij zijn eigen pijn toch ‘verdoofd’ – dat is nu eenmaal wat verslaafden doen.»

HUMO U werd zo moedeloos dat u er op een gegeven moment zelfs aan dacht een einde aan het leven van uw zoon te maken.

Doherty «Die periode leek als een eindeloze nachtmerrie. De pijn was zo ondraaglijk geworden dat ik zowel tegen mijn man als m’n collega’s heb gezegd: ‘Als ik hem een paar druppels insuline zou geven, dan is deze madness eindelijk over.’ Natuurlijk ben ik niet trots op die gedachte, maar ze geeft goed weer hoe wanhopig ik toen was.»


Huilen om Amy

HUMO In het nummer ‘Birdcage’, op zijn nieuwe plaat ‘Hamburg Demonstrations’, zingt Pete: ‘Only love can heal the sickness of celebrity’. Denkt u dat zijn beroemdheid bijgedragen heeft tot z’n verslaving?

Doherty «Ik weet het niet. In de beginjaren zei Peter altijd hoe eenzaam hij zich voelde. Wat ironisch is, aangezien hij constant door mensen omringd was.»

HUMO Dat doet denken aan Amy Winehouse, die een dierbare vriendin van hem was.

Doherty «Pete was compleet gebroken toen Amy stierf. Hij laat nog altijd haar ‘Tears Dry on Their Own’ door de luidsprekers schallen net voor hij het podium opklimt. Amy verdiende het niet te sterven: she was a wonderful talent. (Begint te huilen) Iedereen wilde een stukje van haar. Toen m’n man het nieuws van haar dood vernam, was hij erg aangedaan: het blijft toch altijd in je hoofd spoken dat er met je eigen zoon hetzelfde kan gebeuren.»

HUMO U heeft er problemen mee wanneer mensen Peters verslaving romantiseren en hem zien als een getormenteerd genie.

Doherty «Ik probeer me niets aan te trekken van wat anderen zeggen. I hate the sin, but I love the sinner – Ik ben trots op Peter, net zoals ik trots ben op mijn dochters: het zijn alle drie fantastische mensen. Ik dacht dat ik ze via hun opvoeding drug proof had gemaakt, maar kijk.»

HUMO Het is bewonderenswaardig hoe u ermee omgaat.

Doherty «Ik haal sterkte uit mijn geloof: ik ben er rotsvast van overtuigd dat mijn verloren zoon, net als in de parabel, tot inkeer zal komen. Maar mijn man is niet gelovig, en dus vooral kwaad: sommige mensen zou hij gewoon willen neerschieten.»

HUMO Hoezo?

Doherty «Ik kan ze van meters ver spotten, de mensen die niet willen dat Peter clean blijft. Hij kan niet naar het toilet gaan zonder dat hij achtervolgd wordt. Toen ik me eens aanmeldde in de ontwenningskliniek, kreeg ik te horen: ‘Zijn moeder is net vertrokken!’ Waarop ik: ‘Checken jullie geen identiteitskaarten, misschien?’ Zogenaamde fans sturen hem teddyberen of pizzadozen waarin drugs verstopt zitten. Echt: ik schrik van niets meer. Nu, dat zijn dingen van tien jaar geleden: tegenwoordig gaat het echt wel beter met hem. Zijn verhuis naar Parijs, waar hij sinds 2008 woont, heeft hem goed gedaan. Ze zijn er dol op hem, en hij kent er enorm veel mensen – ik zou kunnen namedroppen, maar dat ga ik niet doen. Katia (de Vidas, Doherty’s lief en toetseniste bij zijn begeleidingsgroep The Puta Madres, red.) heeft ook een goede invloed op hem: zij doet niets wat ze niet hoort te doen (lacht). I love her to bits.

»Katia is ook oogverblindend mooi. Hij heeft altijd razend knappe vriendinnen gehad. Ze zijn ondertussen al enkele jaren samen, maar telkens als hij een vriendin aan mij voorstelt, raad ik haar aan: ‘Run as fast as you can.’ Peter vroeg Katia eens in mijn bijzijn: ‘Has my mum told you to run yet?’ (schatert) Ik zie dat als mijn plicht: ik zou ook niet willen dat één van m’n dochters zou daten met iemand zoals hij.»

'Telkens als Pete een vriendin aan mij voorstelt, raad ik haar aan keihard weg te rennen. Ik zou ook niet willen dat één van m'n dochters zou daten met iemand als hij'

HUMO Vrouwen vinden hem onweerstaanbaar: hij won ooit een NME Award voor ‘Meest Sexy Mannelijke Artiest’, en op zijn Facebookpagina posten vrouwen dingen als ‘Fuck forever tonight?’ — een knipoog naar zijn song ‘Fuck Forever’.

Doherty «Vanuit mijn werk als therapeute heb ik al geleerd dat vrouwen dol zijn op foute mannen. Ze willen hem ook allemaal bemoederen (draait met haar ogen). Hij heeft altijd al veel succes gehad bij het andere geslacht. Toen hij nog naar school ging, stonden er constant meisjes voor de deur: ‘Is Peter thuis?’ Ik wimpelde hen allemaal af: ‘Hij is druk bezig met zijn huiswerk!’ En onlangs, toen ik een pacemaker moest krijgen, kwamen de verpleegsters m’n hand kussen, omdat ze erachter gekomen waren dat ik Peters moeder ben: ‘Zal hij je komen bezoeken?’ Ongelofelijk.»


Trots op mama

HUMO In het nieuwe ‘Down for the Outing’ zingt Pete: ‘Sorry Dad / For every single good time that I had / They made me look so bad / Sorry Mum / Sorry for all the good things that I’ve done / Gave you hope when there was none’. Begint het door te dringen hoezeer hij jullie gekwetst heeft?

Doherty «Ik heb dat nummer voor het eerst in Hamburg gehoord, en na het optreden kwam hij vragen: ‘Mum, heb je erop gelet?’ Toen dacht ik: ‘Hij is ermee bezig.’»

HUMO Dacht u ook: ‘Eindelijk!’?

Doherty «Hij heeft lange periodes waarin hij clean is. Hij is een drugsverslaafde, maar hij is altijd blijven functioneren. Hij zit niet de hele dag te luieren: als hij niet aan het lezen is, dan zit hij te schrijven. En wat mezelf betreft: what doesn’t kill you, makes you stronger. Net zoals iemand die zijn been verliest zich ook leert aan te passen, hebben wij leren leven met het feit dat onze zoon verslaafd is. Er zijn ergere dingen, hè: mensen met een hersentumor of een gehandicapt kind hebben het volgens mij veel moeilijker. Ik ben gezegend met een charismatisch, creatief en prachtig kind.

»Hij begint stukje bij beetje meer controle over zijn leven te krijgen. Als ouder wil je natuurlijk altijd dat zoiets sneller gebeurt, maar het is nog steeds beter dan het alternatief: vele anderen hebben hun verslaving niet overleefd. En geloof me: Peter wil niet sterven. Hij houdt te veel van het leven.»

HUMO Het is zoals Oscar Wilde zegt: ‘Every saint has a past, and every sinner has a future’?

Doherty (verrast) «That’s so true! Soms moet je de ergste dingen meemaken om een betere versie van jezelf te worden. En ik houd mezelf voor dat er heel veel anderen zijn op deze wereld die ergere dingen doen dan hij: hij verkracht tenminste geen mensen of zo.»

HUMO Wat is uw favoriete nummer?

Doherty «Ik hou van elk nummer waarin ik kan verstaan wat hij aan het zingen is (lacht). Maar ‘Music When the Lights Go Out’ (van op de tweede Libertines-plaat, uit 2004, red.) heeft een speciale plaats in mijn hart. We waren op weg naar Dover, toen hij plots in de auto zei: ‘Mum, luister eens naar dit nieuwe nummer dat ik zonet geschreven heb.’ Na afloop begon ik te wenen. ‘Vind je het niet mooi?’ vroeg hij. Ik antwoordde: ‘Integendeel, ik vind het prachtig.’ Het gaat over iemand die een relatie wil beëindigen, omdat ze hét niet meer voelen. Mocht iemand ooit voor mij zo’n nummer schrijven, dan zou dat het verdriet van de breuk enigszins verzachten.»

HUMO Tot slot: wat vond Peter indertijd eigenlijk van uw boek?

Doherty «Had hij zijn veto gesteld, dan zou ik het nooit hebben uitgebracht. Ik had hem de eerste drie hoofdstukken laten lezen, en heb daarna z’n zegen gekregen: ‘Je kunt toch niets ergers over me schrijven dan wat er al verschenen is.’ Het enige waar hij achteraf kwaad over was, was de foto waarop hij cricket speelt: daarop heeft hij namelijk de trui van zijn grootvader aan (lacht).

»Ik heb wel enkele kwade telefoontjes gekregen van mensen uit de muziekbusiness: ‘Waarom doe je dit? Wil je een graantje meepikken?’ Ik zei toen altijd: ‘Wacht maar af.’ Door te schrijven over een verslaafde vanuit het perspectief van de moeder, hoopte ik mensen in dezelfde situatie een hart onder de riem te steken, en het probleem bespreekbaar te maken. En dat is gelukt: door de jaren heb ik al duizenden brieven van lotgenoten gekregen. Mijn boek is een liefdesverhaal zonder einde: zowel voor mijn zoon als voor andere verslaafden en hun families. Toen het boek net uit was, werd ik gevraagd om op scholen en in gevangenissen te gaan praten over verslaving. Weet je wat Peter toen zei? ‘Mum, ik ben erg trots op je.’»

Peter Doherty speelt op 14 juli op Gent Jazz

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234