null Beeld

Jupiter’s Moon

Geen ster te veel voor Kornél.

Omdat wij ook maar mensen zijn, ontsnapte er ons tijdens het lezen van de pitch van ‘Jupiter’s Moon’ – een Syrische vluchteling probeert vanuit Servië Hongarije binnen te raken – een miniem zuchtje. Alwéér een film over de bikkelharde realiteit van de vluchtelingencrisis, en dat terwijl we de afgelopen maanden al ‘The Other Side of Hope’, ‘Brak’, ‘De kinderen van juf Kiet’, ‘Fuocoammare’, ‘No Man Is an Island’ en ‘The Invisible City’ hebben gezien. Met fictiefilms en documentaires over asielzoekers is het eigenlijk krék hetzelfde als met superheldenfilms, Pokémonkaarten en gescheurde jeansbroeken: goed dat ze er zijn, maar de overdosis dreigt. Tel daarbij dat de naam van de regisseur, Kornél Mundruczó, en de namen van de hoofdacteurs – Merab Ninidze, Zsombor Jéger en György Cserhalmi – niet bepaald klinken als klaroenstoten, en u begrijpt waarom wij niet meteen stonden te springen om naar ‘Jupiter’s Moon’ af te reizen. En toen sloeg de bliksem in: onze netvliezen begonnen 30 seconden na de start van de film op te lichten, onze zenuwcellen begonnen te trillen van de adrenaline, en ineens zaten we rechtop in ons stoeltje met alle zintuigen op scherp. Die beklemmende openingsscène waarin het geschrei van een kind wordt vermengd met het dreigende gerommel van een dieselmotor en het onheilspellende piep!-piep!-piep!-signaal van een in de nacht manoeuvrerende vrachtwagen? Knap. Die asielzoekers die in een perfect gechoreografeerde scène door de Hongaarse draslanden rennen alsof de hellehonden op hun hielen zitten terwijl de camera tegen een even hoog tempo en in één vloeiende take met hen meeglijdt? Indrukwekkend. En meteen weet je: hier stond geen regisseur achter de camera die het onderwerp van de vluchtelingencrisis alleen maar gebruikt om u een geweten te schoppen, neen, hier stond een regelrechte crack op de set die u meetrekt in een rollercoaster. Vlak nadat de jonge asielzoeker Aryan in dat mistige bos drie kogels in z’n torso heeft gekregen gebeurt er iets – hoe zouden we het zeggen – bijzonder, en vanaf dat moment laat ‘Jupiter’s Moon’ u niet veel keuze meer: ofwel blijft u met uw voeten op de grond staan en haakt u af, ofwel zweeft u méé met de licht-surrealistische plot die zich vervolgens ontvouwt. Onderweg verliest de cineast de bittere werkelijkheid niet uit het oog: zo toont hij goed aan hoe zowel de flikken, de vluchtelingen, de smokkelaars, de dokters, als de fabrikanten van tentzeilen in wezen allemaal meedraaien in hetzelfde droeve – en voor sommigen erg lucratieve – vluchtelingencircus. Maar Mundruczó maakt bovenal opwindende cinema: de scène met het roterende appartement en de rondvliegende huisraad lijkt wel de poëtische versie van het hotelganggevecht in ‘Inception’, en die twee door de stad scheurende, alle vuilnisbakken aan gort rijdende auto’s doen zelfs een beetje denken aan de thermonucleaire achtervolgingsfilm ‘Hardcore Henry’. ‘Jupiter’s Moon’ stijgt alles bij mekaar niet zo hoog op in de sterrenhemel als bovenvermelde viersterrenfilms: de plot valt uiteindelijk te dun uit, en de spelletjes met de zwaartekracht beginnen op den duur ook wel een beetje op sleurwerk te lijken. Maar weet dat Kornél Mundruczó over een stralend talent beschikt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234