null Beeld

Justin Bieber: het eerste tieneridool van het digitale tijdperk

Behoort u tot de (on)gelukkigen die op woensdag 30 maart in de file zullen staan om hun gebeugelde dochters naar een uitverkocht Sportpaleis te brengen, voor een melkmuil die zijn haar veel te ver naar voren kamt? Helaas, uw nakomelingen zijn Beliebers, getroffen door de Bieber Fever.

Katia Vlerick

Een fragment uit het artikel

Big business

Met romantisch-naïeve teksten als 'You're my one love / My one heart / My one life for sure' (uit 'One Time') en 'For you I would have done whatever / And I just can't believe we ain't together / And I wanna play it cool, but I'm losin' you / I'll buy you anything, I'll buy you any ring' (uit 'Baby') spreekt Justin Bieber geen rebelse en getormenteerde tieners aan maar dromeriger tweens.

Tweens - de term is afgeleid van between - zijn vooral meisjes in die even spannende als onschuldige levensfase vlak voor de puberteit. Ze zijn tussen negen en twaalf: geen kind meer, maar ook nog geen tiener. Ze hebben geen zin meer in Sesamstraat, K3 en Barbie, maar zijn nog te jong voor the real deal. Ze voelen de prikkels van de puberteit al, maar hebben nog geen weet van de bijhorende verwarring en zwartgalligheid.

Tweens leven in een idyllisch vacuüm van kalverliefdes, roze dagboeken en kauwgum. Op de soundtrack daarbij: de Biebster, maar ook tween idols uit de Disney-stal zoals Miley Cyrus en Jonas Brothers.

Het spreekt voor zich dat deze roze suikerstok een bitter nasmaakje heeft. Meer dan in de tijd van pakweg Stevie Wonder (die begin jaren zestig bij Motown tekende toen hij twaalf was), Michael Jackson (die amper negen was toen The Jackson 5 eind jaren zestig hun eerste single uitbrachten) of David Cassidy (die in de jaren zeventig als de jonge knapperd van de tv-serie 'The Partridge Family' brave hitjes scoorde met lieflijke titels als 'The Puppy Song') rekent de muziekindustrie anno 2011 op inkomsten via zulke jonge sterren.

Tweens zijn één van de laatste interessante doelgroepen van een markt in crisis, haar koopkrachtige hoop in bange dagen. Of preciezer: hun ouders zijn dat. Hún zeuren tweens de oren van de kop, niet alleen om cd's, maar ook om kalenders, joggingbroeken, kettinkjes, T-shirts, hoodies, buttons - de lijst is eindeloos.

De eerste die begreep dat tweens big business zijn, was de kinderfabriek Disney. Dé kweekvijver van de vorige generatie popsterren (Britney Spears, Justin Timberlake en Christina Aguilera begonnen hun carrière in het tv-programma 'The Mickey Mouse Club') lanceerde in 2006 de filmreeks 'High School Musical' (met Zac Efron en Vanessa Hudgens: denk 'Grease' en 'Fame' in één, maar dan kinderachtiger en vreselijk puriteins) en de tv-serie 'Hannah Montana' (met Miley Cyrus, over een braaf meisje dat 's avonds verandert in een popster).

Er kwamen dvd's, platen, tournees, bakken merchandise en spin-offs: het van 'High School Musical' afgeleide 'Camp Rock' lanceerde de boyband Jonas Brothers, een poging om een rootsy versie te creëren van de Europese emopopsensatie Tokio Hotel.

Justin Bieber heeft nooit iets te maken gehad met Disney - net als Taylor Swift, de tweenster van de countrypop. Bovendien overklast zijn populariteit die van de House of Mouse-idolen: hij heeft meer dan acht miljoen volgers op Twitter, Jonas Brothers een dikke twee miljoen. En hij blijft de god van YouTube: tweens over de hele wereld maken hun huiswerk met zijn clips op de achtergrond.

Z'n prilste opnames zijn daar natuurlijk ook nog te vinden. Bekijk ze en stel vast: er was pril talent, maar dat torende nu ook weer niet zó hoog uit boven de duizenden andere wannabe's die de clipjesspeeltuin dagelijks bestormen. Bieber heeft, met andere woorden, domweg geluk gehad.

En hij mag dan niet tot de Disney-familie behoren, dat wil niet zeggen dat Justin Bieber minder prefab is dan Miley Cyrus en co. Van zijn kapsel over zijn kleren tot zijn shows, zijn songs en zijn stem: voor alles is er een coach, achter de schermen draait de Def Jam-machinerie even hard als die van Disney. En ook hij propageert de conservatieve Amerikaanse waarden die de Disney-sterren in dat staalharde 'No sex, no drugs and a whole lotta God'-keurslijf dwingen.

De Biebster gaat daarin zo mogelijk nog verder: al zijn concerten sluit hij af met de uitroep 'God loves you!', hij liet al optekenen dat hij 'tegen abortus' en 'tegen seks zonder liefde' is, en hij onthulde dat hij ooit het bezoek heeft gehad van 'een engel'.

Die visitatie voltrok zich tijdens een zomerkamp, de engel was een hem onbekende jongen die hem zomaar een 'lekker ruikende sweater' cadeau gaf en - hup - verdween.

Zijn volgende plaat zal 'Believe' heten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234