Kacey Musgraves - Golden Hour

Denk aan country en je denkt aan bier drinkende, jeans dragende machocowboys met een banjo in de hand. Met Kacey Musgraves, in 1988 geboren in Texas, heeft countryhoofdstad Nashville nooit raad geweten. In haar geweldige debuutsingle ‘Merry Go ’Round’ brak ze de kleingeestige dorpsmentaliteit af en in ‘Follow Your Arrow’ vierde ze de homoseksualiteit. Anticountry werd ze toen, in 2013, genoemd.

In haar derde langspeler, ‘Golden Hour’, zal Nashville zich pas écht verslikken. ‘Mother’ is een prachtige ode aan haar moeder, geschreven tijdens een lsd-trip. Het bloedmooie ‘Slow Burn’ geeft klank aan diezelfde roes: ‘I’m alright with a slow burn / Taking my time, let the world turn’. Als Air zich ooit aan country had gewaagd, dan had het als ‘Oh, What a World’ geklonken. De discobeat in de single ‘High Horse’ zou niet mogen werken, maar doet het toch, net zoals de drummachine in ‘Happy & Sad’. En afsluiter ‘Rainbow’ wordt nu al omarmd als haar nieuwe queer anthem.

‘Golden Hour’ is Kacey Musgraves’ grote sprong voorwaarts. Waar ze vroeger het liefst vernieuwde in haar teksten, schudde ze deze keer haar formule door elkaar. De productie is warm en vol kleur, zoals Becks ‘Sea Change’ of Neil Youngs ‘Harvest’. Liedjes als ‘Velvet Elvis’ en ‘Butterflies’ smeken om een remix van Tame Impala. Intergalactische country, noemt Musgraves het zelf. Ze slaat wel vaker de spijker op de kop.

Ze maakte zich tijdens het schrijven van ‘Golden Hour’ nochtans zorgen. Waar ze voor haar eerste twee platen vooral putte uit verdriet, was ze nu gewoon gelukkig. Maar lachen gaat haar blijkbaar goed af. De plaat blijkt de perfecte soundtrack voor een zonsondergang met een glaasje rosé, of een trage zondagochtend in bed. Tijdens ‘Slow Burn’ lijkt de tijd te vertragen, en in ‘Space Cowboy’, één van de mooiste songs van 2018, staat die zelfs stil. Kacey Musgraves is één van de weinige artiesten die we géén inspirerend liefdesverdriet toewensen. ‘Golden Hour’ is wel bijzonder levensbevestigend. Wie de dag begint met het opvreten van een rauwe rat, zal even moeten slikken bij de naïviteit van een lied als ‘Wonder Woman’ of ‘Oh, What a World’. Maar Willie-potver-Nelson nog aan toe, je gelóóft elk woord dat ze zingt. Zelfs wanneer ze een onversneden popsong schrijft: ‘High Horse’, achteraan op de plaat, heeft alles wat een hit nodig heeft. Het ritme versnelt, de bas pompt, de strijkers zwellen aan en elke regel is memorabel. Maar ‘High Horse’ is een popsong zonder gelijke. Een discobeat met banjolijntjes? Een perfecte fusie van oprechte country en aanstekelijke pop? Wat zullen Miley Cyrus en Taylor Swift jaloers zijn.

Mainstream country was de laatste jaren zo braaf dat er al meerdere rebellen zijn opgestaan, met Sturgill Simpson als de grootste pottenbreker. Maar Musgraves is één van de eerste vrouwen. In 2015 noemde een radioadviseur vrouwen de tomaatjes in de sla die countryradio is. Waarop Musgraves tweette: ‘Wat een geluk dat ik van tomaten hou.’ De wereld kan zo iemand wel gebruiken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234