'Ik ben stikjaloers op alfamannetjes: van die gruwelijk zelfzekere types die president van de VS worden.' Beeld Koen Bauters
'Ik ben stikjaloers op alfamannetjes: van die gruwelijk zelfzekere types die president van de VS worden.'Beeld Koen Bauters

de 7 hoofdzonden

Kamal Kharmach: ‘Ik zou alles opgeven voor een gewoon, gezond lichaam’

Kamal Kharmach (29), kind van kwistig allitererende ouders, woont al een poos in een mozaïek van post-its. Samen vormen ze ‘Mag ik even?’, zijn eindejaarsconference die op 31 december op Eén wordt uitgezonden, en een laatste groet zal zijn aan de aflijvige: 2020, het jaar dat een overmacht aan schurende zandkorrels tussen de bilkaken droeg. Humo mocht even, en ondervroeg de komiek en televisiemaker over zijn zeven hoofdzonden. Alles voor de godsdienstvrede!

KAMAL KHARMACH «De zeven hoofdzonden uit het katholieke geloof zijn vrij abstracte begrippen. In de islam wordt heel specifiek gezegd wat niet mag. Tovenarij en van die shit. En roddelen, vluchten van het slagveld… Stuk voor stuk dingen die ik zo graag eens zou proberen (lacht)

HOOGMOED

KHARMACH «Dat ik een komiek ben, wil haast automatisch zeggen dat er een zekere geldingsdrang in me zit. Je kruipt niet op een podium als je niet van jezelf vindt dat je iets te zeggen hebt, en als je niet gelooft dat mensen dat zullen willen horen. Dat geldt des te meer voor zo’n eindejaarsconference: je eist een uur op van mensen in de meest intieme dagen van het jaar. Eigenlijk is het vrij pretentieus: ‘Stop met feesten, en luister even naar deze Marokkaan! Het wordt echt goed!’ (lacht)

»Als er één concept me moet liggen, is het wel de eindejaarsconference. Als kind werd ik al verliefd op het idee. Ik droom er al bijna dertig jaar van, ik heb er heel hard voor gewerkt, en dus denk ik: ik mag daar wel staan. Al is er ook altijd weer een ijl stemmetje in mijn hoofd dat me die plaats niet gunt, want eigenlijk ben ik helemaal geen hoogmoedig type. Ik vind niet snel dat ik ergens recht op heb.»

HUMO Applaus kan verslavend werken.

KHARMACH «Ja, maar als komiek ben je toch vooral kwetsbaar. Wanneer ik een show geschreven heb, is er altijd even euforie. Dan staat het allemaal op papier en denk ik: ‘Ja! Geniaal!’ Maar dan speel ik die show voor een publiek, en zakt dat alles als een soufflé ineen. Want dat publiek is kritisch, en wijst genadeloos de minder geslaagde passages aan. Na de eerste optredens volgen altijd weer enkele weken waarin ik de vacatures bij de VDAB uitvlooi. Dat is geen aanstellerij, hoor: ik geloof dan echt dat ik mijn leven maar beter een volkomen andere richting geef. Dat moet ik dan even uitzieken, en vervolgens komt de gedachte: goed, ik ga gewoon door.»

AFGUNST

KHARMACH «Voor een komiek is het dus moeilijk om hoogmoedig te zijn, want voor je nog maar de kans krijgt om als Icarus langs de zon te scheren, heeft het publiek je al neergeknald. Op dat vlak hebben beeldende kunstenaars het toch makkelijker, vind ik. Je maakt je schilderij, je legt het in het Louvre, en iedereen komt het bekijken zonder dat je er zélf bij hoeft te zijn. Stel je voor dat Leonardo da Vinci elke dag naast z’n Mona Lisa staat en de commentaren van al die Japanners moet aanhoren: ‘Is dat alles?’ ‘Zo schoon is dat nu toch niet?’ ‘Mja, ik had het toch groter verwacht.’ ‘Kunt ge de wangen niet nog wat bijschilderen, Leo?’ (lacht) Terwijl een komiek die opmerkingen elke avond opnieuw krijgt.

»Ik ben ook jaloers op mensen die op een heel vanzelfsprekende manier in het leven staan. Iemand als Tom Waes zal vast ook wel z’n problemen hebben, maar je ziet aan hem dat hij met lichte tred door het leven veert en gewoon zijn zin doet. Terwijl ik mezelf heel vaak vastklink aan een woordvoerderschap.»

HUMO Een woordvoerderschap?

KHARMACH «Ja: van de gekleurde mensen, van de dikke mensen, van de mensen die depressie gekend hebben en zelfmoord overwogen hebben. Ik voel altijd een verantwoordelijkheid: ik vind het nodig om een voorbeeld te zijn, om iets te betekenen voor anderen die in zo’n situatie zitten. En dat is mooi, maar tegelijk zou het ook een verademing zijn om dat van me af te gooien. Ik ben jaloers op mensen die zichzelf die vrijheid toestaan.

»Even denken: nog mensen die ik benijd? Ja, natuurlijk: alfamannetjes. Van die gruwelijk zelfzekere types die ongeremd in hun eigen waarheid geloven, zichzelf voortdurend gelijk geven, en nooit eens twijfelen. De wereld onder hun voeten, die komt hen toe. Dat soort mensen wordt president van de Verenigde Staten, hè. En ik ben er dus stikjaloers op (lacht)

‘Ik zou alles opgeven voor een gewoon, gezond lichaam.' Beeld Koen Bauters
‘Ik zou alles opgeven voor een gewoon, gezond lichaam.'Beeld Koen Bauters

TRAAGHEID

KHARMACH «De zuivere luiheid wordt nauwelijks nog toegestaan in onze samenleving. Een dag gewoon een dag laten zijn, zonder zelf deel te nemen aan de wereld: het is een nieuw taboe. Terwijl ik het af en toe gewoon nodig heb om mijn VR-bril op te zetten en een hele dag, onderuitgezakt in mijn mancave, ‘Call of Duty’ te spelen. Ik vind dat we dat soort nutteloosheid meer moeten omarmen. Leve de joggingbroek! Want ik vind luiheid geen schande, zolang die maar dient om jezelf op te laden.

»Met luiheid als levenshouding heb ik dan weer niets. Dan heb ik het over hoe traagheid omschreven wordt in de fysica: blijven bewegen in dezelfde richting, met dezelfde snelheid. Ik heb een afkeer van inertie, van het status quo. Je moet toch afwisselend versnellen en vertragen, vind ik, je moet je leven niet in één vaste bedding leggen. Tien jaar geleden zat ik braaf op de schoolbanken, met een zelfbeeld waar scheuren en gaten in zaten, en nu maak ik comedy en werk ik voor televisie. Het heeft bewógen, bedoel ik, en dat moet je toelaten.»

HUMO Traagheid in de bijbelse zin van het woord – te weinig naar het goede streven – kan je ook al niet aangewreven worden: je denkt graag na over de samenleving, je praat gretig over politiek.

KHARMACH «Ik ben nog zo iemand die de term ‘moreel kompas’ zonder ironie uitspreekt. Ik vind dat cruciaal, ja: een beetje je best doen voor de wereld waar je deel van uitmaakt. Je afvragen wat het goede is om te doen – niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen.»

ONKUISHEID

HUMO Is erotisch turnen met Queen Elizabeth het goede?

KHARMACH «Verdorie, jij hebt oude interviews gelezen. Maar het is waar: ik heb in Humo ooit voor de Queen gekozen als mijn favoriete onenightstand.»

HUMO Komt er enigszins schot in de zaak?

KHARMACH «Nee, jong. Ik blijf haar maar bestoken met berichtjes op Instagram, maar ze reageert niet. Misschien is ze op haar hoede voor corona?»

HUMO Op wat grappen als jurylid in ‘De slimste mens’ na, horen we jou eigenlijk nooit over lust en begeerte praten.

KHARMACH «Klopt, omdat ik er werkelijk niets over te zeggen heb. Er is geen grote seksuoloog aan me verloren gegaan. We worden voortgedreven door oerdriften, en die moeten we gewoon oerdriften laten. Ik heb geen grote theorieën over de lust die ook door mijn lijf stroomt: laat die maar stromen. En verder interesseert het me eigenlijk niet hoe anderen hun seksualiteit beleven. Die naaktfilmpjes van BV’s: ik heb er geen behoefte aan om die te zien, en ik heb er al helemaal geen mening over.

»Dat nu blijkt dat veel lockdownfeestjes seksorgieën zijn, is tamelijk hilarisch. Het is een behoefte die we ons niet laten afpakken, zelfs niet wanneer er een pandemie woedt. Al zie ik er dus vooral het komische van in. Er wordt plots aangebeld, dan is er eentje die het zelfvertrouwen heeft om helemaal naakt de deur te openen, en blijkt het de politie te zijn. Waarop er eerst verwarring ontstaat: zijn het échte agenten, of strippers? Heerlijk, toch?

»Zelf heb ik geen behoefte aan zo’n orgie. Kijk naar mijn lichaam: het is zo omvangrijk dat gewoon masturberen al aanvoelt als groepsseks (lacht)

‘De manier waarop onze politici de crisis hebben aangepakt, is wraakroepend. Maar moet ik mijn boosheid ventileren in mijn eindejaarsconference, of houd ik het beter een beetje gezellig?’ Beeld TOM BERTELS
‘De manier waarop onze politici de crisis hebben aangepakt, is wraakroepend. Maar moet ik mijn boosheid ventileren in mijn eindejaarsconference, of houd ik het beter een beetje gezellig?’Beeld TOM BERTELS

GRAMSCHAP

HUMO Wat maakt je boos?

KHARMACH «Ik was echt ziek van de zaak-Reuzegom. Fuck, dacht ik, zijn dát dan de mensen die zich op hun LinkedInprofiel zonder een greintje ironie als ‘high potentials’ omschrijven? Zijn dát onze leiders van straks? Ik wil helemaal niet dat mijn dochter in een maatschappij moet leven die bepaald wordt door dat soort hufters zonder moreel kompas.

»Dat is de centrale vraag voor mij: leef ik in een samenleving die ik goed genoeg vind om er mijn dochter in achter te laten? En dan word ik heel boos. Kijk naar het afgelopen jaar: de manier waarop onze politici de crisis hebben aangepakt, is wraakroepend. Ik ben er alleen nog niet uit of ik die boosheid ook moet ventileren in mijn eindejaarsconference. Moet ik volop voor de tackle gaan, of houd ik het toch beter een beetje gezellig? Maar niets zeggen lijkt me absurd in een jaar waarin corona alles omverliep, Black Lives Matter kiemde, en er 494 dagen nodig waren om een fatsoenlijke regering op de been te krijgen. Dat laatste zit me echt hoog. Dit was het jaar van de verantwoordelijkheid: we werden met z’n allen gesommeerd om mee te helpen, om voorzichtig te zijn, en ons empathisch en solidair op te stellen. Maar hoe haal je het als politicus in je hoofd om aan je burgers – want dat zijn we weer geworden in 2020: burgers, eerder dan mensen – te vragen om hun gezond verstand te gebruiken, als je zélf te midden van een pandemie nog niet de urgentie voelt om een krachtige regering te vormen? Er zijn doden gevallen van wie we geen afscheid konden nemen, onze levens werden overhoopgehaald, gezinnen werden uit elkaar gerukt – en ondertussen verloor de politieke kaste zich in treiterige spelletjes.»

HUMO Je wordt niet milder met de jaren?

KHARMACH «Neen. Mijn boosheid wordt net groter. Dat heeft natuurlijk met het ouderschap te maken. Vooraf dacht ik: ça va, ik plant me voort, en dan heb ik een klein boeleke. Heb ik me daar misrekend: ik ben ontzettend kwetsbaar geworden. Mijn hart is plots zo week. En net die kwetsbaarheid maakt dat ik heel bezorgd ben over de samenleving, en dus heel boos als ik merk dat politici van hun verantwoordelijkheid weghollen.

»Ook als komiek ben ik bozer geworden. Dat was ik vroeger ook wel, maar toen remde ik die verontwaardiging wat af. Ik was vrij jong toen ik met comedy begon – ik vind trouwens nog altijd dat ik te snel ben doorgegroeid in de media-industrie. Ik was gewoon een sympa gast, en plots zat ik in ‘De slimste mens’ en werden er dingen van me verwacht. Ik wilde Vlaanderen leren kennen, een publiek veroveren, en daarom vijlde ik de scherpe kantjes er wat af. Ik wist dat er een kerkje zou zijn dat voor alles van me zou applaudisseren, en een groep van mensen die me principieel niet moeten. Maar de grote massa zit daartussen: de mensen met eenvoudige levens en behapbare dromen, met hun huizen in de lintbebouwing. Die wilde ik bereiken, want met hen heb ik het meest gemeen: mensen die gewoon chill zijn, die gelukkig proberen te zijn. Daardoor wilde ik hen te veel pleasen in mijn humor. Nu wil ik dat in mijn moppen de reflectie wat meer doorschemert, zoals bij de komieken die mijn voorbeelden zijn. Ik zou mezelf verloochenen als ik dat niet probeerde.»

HUMO Dat lijkt me niet eenvoudig voor iemand die van nature heel conflictvermijdend is.

KHARMACH «Inderdaad, ik ben een pathologische pleaser. Ik zeg ook altijd ja als mensen me iets vragen. Dan sta ik plots gratis de bonte avond te presenteren van mensen die ik helemaal niet ken, of ben ik mee het huis aan het renoveren van iemand die nu ook weer niet zó’n goeie vriend is. Als je in mijn gezichtsveld verschijnt met een vraag, of mij persoonlijk belt, zeg ik altijd ja. En zelf ben ik natuurlijk het type dat nooit hulp vraagt.

»Voor iemand met een uitgesproken mening ben ik ook heel toegeeflijk in discussies. Iemand iets laten beweren terwijl ik weet dat die persoon ongelijk heeft, een onterecht verwijt incasseren: ik laat het allemaal veel te veel gebeuren. En als het echt toxisch wordt, loop ik weg. Ik maak eigenlijk alleen ruzie met de mensen die ik graag zie. Bij hen voel ik me wel comfortabel genoeg om voor mezelf op te komen. Dat is dus mijn beloning voor je eeuwige trouw: dat je de enige bent tegen wie ik roep (lacht)

HUMO Wat is dan jouw uitlaatklep voor frustraties? Je hebt een poosje gebokst.

KHARMACH «Daar ben ik mee gestopt op aanraden van mijn psycholoog. Die zei dat boksen de negativiteit alleen maar versterkte: dat ik de frustraties eruit wilde kloppen, maar ze net bestendigde. En dus hield ik ermee op. Ik wil absoluut geen agressieveling worden.»

‘Alleen bij mensen die ik graag zie, voel ik me comfortabel genoeg om voor mezelf op te komen. Dat is mijn beloning voor je eeuwige trouw: dat je de enige bent met wie ik ruziemaak.’ Beeld Koen Bauters
‘Alleen bij mensen die ik graag zie, voel ik me comfortabel genoeg om voor mezelf op te komen. Dat is mijn beloning voor je eeuwige trouw: dat je de enige bent met wie ik ruziemaak.’Beeld Koen Bauters

GULZIGHEID

HUMO Zo blijft gulzig eten wel je manier om met de dingen om te gaan – ook niet ideaal.

KHARMACH «Neen. Het is een probleem. Maar ik bevind me in goed gezelschap. Jezus was ook gulzig, hè: twee vissen waren niet genoeg, dus hij vermenigvuldigde ze. En water was hem te min – het moest wijn zijn (lacht)

HUMO Graag, goed en gulzig eten kan iets moois zijn – een liefdesbetuiging aan het leven. Dat is bij jou niet het geval?

KHARMACH «Dat wilde schransen is bij mij geen vorm van kunst, nee. Elke diëtist zegt me dat ik eten als iets functioneels moet zien, als brandstof. Maar dat is het probleem: ik zie eten net heel erg als iets functioneels. Het is me niet om de ervaring te doen, wel om het reguleren van mijn emoties. Daardoor heb ik een haat-liefdeverhouding met eten. Eigenlijk doe ik de hele tijd iets wat ik in wezen niet zo graag doe. Het is iets wat me pijn doet, iets wat een stuk leven van me zal afpakken, en tijd van mijn dochter. (Peinzend) Ja, dat is wel een goeie observatie van je: ik voel te weinig liefde voor eten.»

HUMO Na een maagoperatie ben je ooit spectaculair afgevallen. Je woog nog slechts 75 kilogram. Maar je hield toen een slag om de arm: in interviews zei je dat het best mogelijk was dat je weer naar het andere eind zou doorschieten. Alsof je jezelf niet vertrouwde.

KHARMACH «Die operatie was een hulpmiddel: de wetenschap deed z’n ding, en ondertussen moest ik het mentale werk doen – beter met eten leren omgaan. Maar terwijl ik afviel, ging mijn carrière keihard. Alles lukte plots, ik werd voortdurend geprikkeld, ik was gelukkig. En toen mijn carrière stabiliseerde – toen de eerste opwinding weg was, en alles normaal begon te voelen – kwamen de onzekerheid, de twijfel, en het gevoel dat ik alleen nog kon verliezen. Ondertussen had ik nog altijd niet geleerd om andere gewoontes te kweken, en dus herviel ik meteen. Obesitas is een chronische psychische aandoening.»

HUMO Als jonge kerel leidde dat tot een ijzige zelfhaat, inclusief zelfmoordgedachten. Ben je daar nu beter tegen gewapend?

KHARMACH «Ja. Nu gaat het vooral over de bezorgdheid om mijn gezondheid. Als ik met mijn dochter speel en haar van de grond pak, moet ik ergens op steunen. Terwijl er mensen van mijn leeftijd zijn die de Champions League spelen, hè.

»De grote zelfhaat is gelukkig weg. Ik zie mezelf best graag nu. Dat is de basis, want als je jezelf niet graag ziet, vind je bij het wakker worden ook geen reden om op te staan. Dat is dus winst, maar toch levert het me geen gevoel van triomf op. Dat ik toch weer dik ben geworden, heeft daar vast mee te maken.

»Obees zijn heeft me veel harder bepaald dan arm of Marokkaan zijn. (Denkt na) Het is het enige wat nog echt schuurt in mijn leven: hoe ik met m’n lichaam omga. Ik zou alles opgeven voor een gewoon, gezond lichaam. En dat meen ik: ik zou er geen moeite mee hebben om anoniem in een eenvoudige chalet in de Ardennen te gaan leven met mijn dochter, als daar tegenover staat dat ik er zeker van ben dat ik nooit meer dik zal zijn. Mijn dochter oud zien worden: dáár wil ik voor tekenen. En zolang ik daar niet het lichaam voor heb, voelt het niet alsof ik gewonnen heb. Mensen noemen me soms vals bescheiden – ze geloven niet dat ik echt zo nederig ben, dat er iets onderdanigs in me zit. Maar het is gewoon zo: ik voel geen grote trots over wat ik al bereikt heb in de comedy en op televisie. Omdat ik weet dat ik dat allemaal bereikt heb omdat ik iets anders – dat nukkige lichaam – wilde compenseren.»

HUMO Ben je op nog andere manieren gulzig?

KHARMACH «Omdat ik ervan overtuigd ben dat ik jong zal sterven, sta ik wel heel intens in het leven. Ik wil er alles uithalen, en vooral niets missen. Ik moet daar een beetje mee opletten. Want wat boeit het nu of ik op het einde van mijn leven zal kunnen zeggen dat ik de trans-Siberische spoorlijn gezien heb? Heb ik dat echt nódig? En toch blijf ik denken: ik moet verdomme ooit eens in die trein gezeten hebben.

»Dat ik een dochtertje van bijna een jaar heb, maakt dat mijn leven nu vooral in functie van rust en stabiliteit staat. Ik wil voor haar zorgen. Maar daar hoort ook bij dat ik mezelf opnieuw definieer, en probeer scherp te stellen op wie ik ben en wat ik nog wil van dit leven. Soms speelt de gulzigheid nog op. Ik droom er bijvoorbeeld van om een half jaar in New York te wonen. Als komiek heb ik maar heel kort in het open mic-wereldje rondgelopen, en ik mis dat. In New York is er nog altijd een bruisende scene, en bovendien kent niemand me daar. Ik zou daar zo floreren, denk ik, zo genieten van al die indrukken, die toevallige ontmoetingen, die nieuwe vriendschappen. Zodra we dat virus buiten gekeerd hebben, doe ik het, denk ik.»

‘Ik was echt ziek van de zaak-Reuzegom. Zijn dát dan de mensen die zich op hun LinkedInprofiel zonder een greintje ironie als ‘high potentials’ omschrijven? Zijn dát onze leiders van straks?’ Beeld Koen Bauters
‘Ik was echt ziek van de zaak-Reuzegom. Zijn dát dan de mensen die zich op hun LinkedInprofiel zonder een greintje ironie als ‘high potentials’ omschrijven? Zijn dát onze leiders van straks?’Beeld Koen Bauters

HEBZUCHT

HUMO In het Eén-programma ‘Andermans zaken’ gaf je ondernemers financieel advies – je bent ook docent bedrijfseconomie. Het viel me op hoe rationeel je dat deed, met een koele precisie.

KHARMACH «Dat komt omdat ik geld waanzinnig interessant vind, maar dan alleen op een theoretisch niveau. De wetmatigheden van de economie, hoe je je financiën kunt optimaliseren en hoe je ze de dieperik induwt: dat fascineert me. In gesprekken met de bank zorg ik er ook altijd voor dat ik correct behandeld word. Ik laat me niet makkelijk met een kluitje in het riet sturen, net omdat ik een goed inzicht heb in hoe geld werkt. Maar op persoonlijk vlak interesseert geld me gek genoeg net heel weinig. Ik verdien goed mijn brood, en ik gebruik dat geld om een vorm van stabiliteit te creëren. En dat is het dan: ik koop eigenlijk nooit dure dingen voor mezelf. Mijn kleren bijvoorbeeld zijn altijd smoezelig – ik krijg kritiek als ik weer eens op televisie kom in een trui en een broek die eigenlijk al lang wijlen zijn (lacht).

»Toen ik goed begon te verdienen, dacht ik eventjes: ha, nu kan ik alles kopen. Ik herinnerde me hoe ik als kind droomde van een Range Rover Evoque. Eén keer had ik er zo eentje gezien, en ik vond het meteen een prachtige auto. Toen ik het geld had om zo’n Range Rover te kopen, heb ik dat gedaan. Ik reed de garage uit, en alles wat ik kon denken was: ‘Voilà, ik rijd nu in de auto van mijn dromen, en het blijkt ook maar gewoon een ding op wielen.’ De honger was weg. Toen besefte ik hoe erg het is dat mensen soms een leven lang van weelde dromen, decennialang hard werken en gedisciplineerd sparen, om dan op hun 65ste iets groots te kopen waar ze vervolgens geen spat gelukkiger van blijken te worden.»

HUMO Je geeft naar verluidt wel gul geld uit aan ándere mensen.

KHARMACH «Dat is waar: zodra ik weet dat iemand iets graag wil hebben, koop ik het. En al helemaal als het over mijn dochter gaat. Ze ziet iets in de winkel, mijn vrouw kijkt me meteen waarschuwend aan, maar het is al te laat: ‘Ze heeft ernaar gekeken! Ik moet dat kopen!’ Ze woont in een speelgoedwinkel, eigenlijk.

»Ik ben opgegroeid in armoede. Ik moest mij zorgen maken of ik wel een boekentas zou hebben om naar school te gaan. En natuurlijk wil ik absoluut vermijden dat mijn dochter dat ooit moet meemaken, maar ik wil haar wel vertellen over hoe het leven is. Ik wil dat ze vol in de samenleving staat, dat ze empathisch is voor wie het niet goed heeft. En wat ik haar zeker wil vertellen: dat het probleem met armoede niet het gebrek aan geld op zich is. Neen, het is het gebrek aan perspectief, aan vooruitzichten, aan zelfvertrouwen.

»Mijn blanke klasgenoten in het Xaveriuscollege in Borgerhout hadden niets van risicoaversie. Ze stonden met vertrouwen in het leven: ze durfden, probeerden, experimenteerden. Omdat dat kon, want als iets niet lukte, konden ze weer terug naar hun ouders, in de veiligheid van de lintbebouwing. Ik had een heel andere achtergrond. Ik had altijd geleerd dat dingen níét mogelijk waren, dat het leven een kwestie is van voorzichtigheid en zo veilig mogelijk varen. Dat is ontzettend ingrijpend, hoor. Het maakte dat ik heel bedeesd aan het leven begon. Het waren anderen die me aanporden, die me het vertrouwen aanpraatten om dingen te proberen en mijn talent te munten. En nu nog is dat zo. Ook bij de VRT moeten ze me soms zeggen: ‘Komaan, Kamal! Het zit in jou. Ga ervoor!’ Dat is wat kansarmoede met je doet: je vindt niet dat er jou dingen toekomen, dat je recht hebt op iets, dat je iets mag verwachten van het leven. Dat zit me soms in de weg, maar toch: liever dat dan zo’n eendimensionale patser te zijn die alles denkt te weten, maar niets ooit echt begrijpt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234